Programowanie kontraktowe (ang.Design by contract, DbC) – wprogramowaniu, metoda organizowaniakodu źródłowego programu, polegająca na takim ułożeniu go, aby nie tylko było jasne, jak program ma działać, lecz także, aby można było zweryfikować istnienie określonych założeń dotyczących konkretnych elementów programu (funkcje,struktury,klasy,moduły, itp.).
Programowanie kontraktowe jest wymarłym określeniem, które jest niczym innym jak opisaniem procesu wykorzystaniaweryfikacji i walidacji danych[1].
Określenie to zostało wprowadzone przezBertranda Meyera(inne języki), w odniesieniu do projektu jegojęzyka programowania Eiffel, w artykułach, począwszy od roku 1986, a także w edycjach z lat 1988 i 1997 swojej książki pod tytułem „Object-Oriented Software Construction”. W 2004 roku przyznano Eiffel Softwareznak towarowyDesign by contract, W związku z tym, w źródłach anglojęzycznych można się również spotkać z określeniamiProgramming by contract iContract programming.
Programowanie zakłada, że elementyprogramu powinny odnosić się do siebie na zasadzie kontraktów, czyli:
Głównym mechanizmem programowania kontraktowego jest weryfikacja danych przesyłanych do funkcji i jej wyniku. Sprawdzanie danych wejściowych jest bardzo powszechną praktyką, stosowaną nawet w językach nieposiadających specjalnie przygotowanych do tego konstrukcji. Znacznie rzadsza jest kontrola zwracanej wartości. Konstrukcję do sprawdzenia danych wejściowych i wyjściowych zapewnia między innymijęzyk D:
doubledivide(doubledividend,doubledivisor)in{assert(divisor!=0);}out(result){assert(result<10);}body{returndividend/divisor;}
Funkcja ta najpierw sprawdzi, czy drugi argument jest równy zeru, jeśli tak, zwróci wyjątek; jeśli nie, podzieli pierwszy argument przez drugi. Następnie sprawdzi, czy wynik jest mniejszy od 10. Jeśli okaże się mniejszy, funkcja zwróci wartość. W przeciwnym wypadku zwróci wyjątek.
Za szczególny przypadek kontroli danych wyjściowych można uznać równieżtest jednostkowy.