Tiangong (chiń.天宫; pinyinTiāngōng; dosł. „Pałac Niebiański”) –chiński program budowy i testów pojedynczych modułów orbitalnych, stanowiących małe, jednomodułowestacje orbitalne. Program Tiangong stanowi etap przygotowawczy do programu budowy wielomodułowejstacji kosmicznej również nazwanej Tiangong. Oficjalna prezentacja makiety Tiangong 1 odbyła się w styczniu 2009 r.[1] ModułTiangong 1 został umieszczony na orbicie 29 września 2011 r., natomiastTiangong 2 15 września 2016 r.
Osobny artykuł:Tiangong 1.Jest to niewielkistatek kosmiczny o masie 8,5 ton. Składa się z dwóch modułów:
Nie posiada kapsuły powrotnej – załoga jest do niego dostarczana i zabierana statkiem typuShenzhou. Tiangong 1 został wyniesiony na orbitę za pomocą chińskiejrakiety nośnej CZ-2F/T (chiń.Długi Marsz) – modyfikacji rakietyCZ-2F, która wynosi na orbitę załogowe statkiShenzhou[2], o udźwigu zwiększonym do ok. 11,2 t naLEO. Wyniesienie Tiangong 1 było pierwszym startem tej wersji rakiety. Okres używalności statku Tiangong 1 określono na 2–3 lata.
Parametry techniczne modułu Tiangong 1:
Umieszczenie statku w kosmosie nastąpiło 29 września 2011 r. z kosmodromu Jiuquan[3]. Tiangong 1 znajdował się na orbicie o wysokości 350–370 km i nachyleniu 42–43°. Został zdeorbitowany 2 kwietnia 2018 roku o godzinie 0:16UTC nad Pacyfikiem[4].
Osobny artykuł:Tiangong 2.Parametry modułu Tiangong 2 są bardzo zbliżone do parametrów Tiangong 1, został jednak wyposażony w ulepszony system podtrzymywania życia, umożliwiający 30-dniowy pobyt załogi[5]. Został umieszczony na orbicie 15 września 2016 roku[6]. W październiku tego samego roku zacumował do niego statek załogowyShenzhou 11[7]. Astronauci przeprowadzali obserwacje powierzchni Ziemi, eksperymenty medyczne i inne. W kwietniu 2017 roku do stacji zacumował statek towarowyTianzhou[7].
Według nieoficjalnych informacji Tiangong 3 miał być większym obiektem od poprzednich modeli, prototypem głównego modułu planowanejwielomodułowej stacji orbitalnej. Tiangong 3 miał zostać wyposażony w system podtrzymywania życia oraz recyklingu umożliwiający pobytyastronautów na jej pokładzie do 40 dni. Ponadto moduł miał być wyposażony w dwa lub więcej portów cumowniczych, do których oprócz załogowych pojazdów Shenzhou mogłyby cumować statki zaopatrzeniowe. Jednak ok. 2013 r. moduł Tiangong 3 przestał pojawiać się w oficjalnych wypowiedziach i prezentacji przedstawicieli chińskiego załogowego programu kosmicznego. Prawdopodobnie po module Tiangong 2 zostanie na orbicie umieszczony już główny moduł Tianhe chińskiej załogowej stacji kosmicznej, która również otrzyma nazwę Tiangong.
| Nazwa modułu | Start | Deorbitacja | Cumowania |
|---|---|---|---|
| Tiangong 1 | 29.09.2011 | ok. 2016 | Shenzhou 8 (bezzałogowy) Shenzhou 9 Shenzhou 10 |
| Tiangong 2 | 15.09.2016 | ok. 2019 | Shenzhou 11 Tianzhou |
| Tiangong 3 | odwołany | – | – |
Osobny artykuł:Stacja Kosmiczna Tiangong.W 2021 r.Chiny umieściły na orbicie pierwszy moduł nowej stacji kosmicznej Tiangong[8]. Podstawowy moduł tej stacji Tianhe ma masę 22,5 t, do niego zostaną dołączone dwa moduły badawcze[9], zaś do całego systemu będą cumowały zarówno statki załogowe Shenzhou jak i statki zaopatrzeniowe Tianzhou oparte na konstrukcji Tiangong 1. Całość stacji będzie mieć masę ok. 60 t. Rakietą nośną wynoszącą te moduły na orbitę jest nowa, ciężka rakietaCZ-5, o udźwigu do 25 t naLEO, która będzie startować z kosmodromuWenchang.
 | Zobacz multimedia związane z tematem:Program Tiangong |
| Aktywne |
|
|---|---|
| Moduły testowe |
|
| Inne elementy programu |
| Aktywne |
| ||||
|---|---|---|---|---|---|
| Zakończone |
| ||||
| Anulowane |
| ||||
| Projektowane |
| ||||
| Planowane |
|
