Zespół powstał w 1970. Nazwa ekipy nawiązuje do odkrywców i pionierów, którzy przemierzaliDziki Zachód, a jeden z głównych szlaków, którym się ówczesnie kierowali (szlak oregoński,ang. Oregon Trail) kończył się w okolicach Portland. Wyłoniono ją w konkursie ogólnostanowym, bo dobrze oddawała ducha odkrywania, wytrwałości i odwagi, którymi chciano symbolicznie obdarzyć zespół.
Przez pierwsze 6 lat nie mógł zakwalifikować się do fazyplay-off, jednak dzięki temu dwukrotnie mógł wybierać zawodników z 1 numeremdraftu. W 1972 pozyskano w ten sposóbLaRue Martina, a dwa lata późniejBilla Waltona.
W 1976 po rozwiązaniu ligiABA, Blazers wdrafcie rozszerzającym wybraliMaurice Lucasa. Lucas i Walton oraz nowo zatrudniony trenerJack Ramsay poprowadzili zespół w 1977 do, jedynego w historii klubu, mistrzostwa NBA, pokonując w finale 4-2Philadelphia 76ers zJuliusem Ervingiem w składzie. W drużynie, grali także m.in.: Dave Twardzik i Lionel Hollins. W następnym roku Walton odniósł kontuzję i niezadowolony z opieki medycznej wPortland, opuścił klub. Lucas odszedł w 1980 i zespół popadł w stagnację.
Odmianę przyniósł dopierodraft 1983, kiedy to wybrano dynamicznego obrońcęClyde’a Drexlera. „Clyde the Glyde” (Szybowiec) stał się najbardziej znanym zawodnikiem Smug w następnej dekadzie. Rok później wdrafcie 1984 Blazers stali się bohaterami negatywnymi najgłośniejszego draftu w historii, wybierając z numerem 2.Sama Bowiego, mając do dyspozycjiMichael Jordana. Rok później przyszedł za to ważny gracz, obrońcaTerry Porter.
W 1988 właścicielem klubu został znany milioner z branży informatycznejPaul Allen, do drużyny przybyliJerome Kersey iKevin Duckworth, a trenerem zostałRick Adelman. Po dojściu jeszczeBucka Williamsa został skompletowany mocny skład. W 1990, po latach przerwy, prowadzeni przez Drexlera Blazers dostali się dofinału ligi. Rozegrali jeden z najtwardszych finałów w historii ligi, przegrywając w pięciu meczach zDetroit Pistons, nazywanymi „Bad Boys”. Dwa lata później historia się powtórzyła – Portladczycy ponownie przegrali finał, tym razem 4-2 z królującymi niepodzielnieChicago Bulls. W obu finałach w barwach Blazers grała plejada znakomitych zawodników, oprócz wymienionych takżeCliff Robinson iDanny Ainge.
W połowie lat 90. nowy menedżer klubuBob Whitsitt postanowił odmienić oblicze zespołu, zwalniając „ekipę Drexlera”. Na ich miejsce zatrudniono m.in.Harveya Granta,Isaiaha Ridera,Rasheeda Wallace’a iDamona Stoudamire'a. Część z nowych zawodników miała opinię „niepokornych”, do ich okiełznania zatrudniono treneraMike’a Dunleavy'ego. Początkowo eksperyment przynosił rezultaty – w 1999 zespół wystąpił w finałachkonferencji. Jednak już rok później odeszli Rider iJim Jackson, a przyszliSteve Smith i weteranScottie Pippen. Wraz z wybranym znacznie wcześniej w drafcie jednym z wybitniejszych koszykarzy europejskichArvydasem Sabonisem mieli stanowić o nowym obliczu zespołu. Nowy skład ponownie zagrał w finałach Zachodu, ale znów przegrał.
