Ta strona została zamknięta i pozostawiona jedynie dla historycznego odniesienia. Jeśli chcesz wznowićdyskusję dotyczącą statusu tej strony, zasięgnij opinii społeczności wKawiarence.
Literatura bizantyńska epoki Komnenów i Angelosów 1081-1204 – okresliteratury bizantyńskiej od wstąpienia na tron cesarzaAleksego I Komnena w 1081 roku do zdobycia Konstantynopola przez krzyżowców w 1204 roku.
Odbudowa państwa bizantyńskiego przez władców z dynastii Komnenów po klęsce lat 70. XI wieku przyniosła rozkwit literatury bizantyńskiej. W historiografii odznaczyli sięNicefor Bryennios i jego żonaAnna Komnena, a w następnym pokoleniuJan Kinnam. Epoka Komnenów była też ostatnim okresem żywotności kroniki bizantyńskiej. Cieszące się wielką poczytnością dzieła stworzyli wówczasJan Zonaras,Konstantyn Manasses iMichał Glykas, kronikarz, ale także teolog, epistolograf i poeta. Okres zamętu i burzliwych sporów religijnych zaowocował twórczością wybitnych teologów polemistów:Eutymiusza Zygabena,Mikołaja z Metony orazAndronika Kamatera. Wysiłki cesarskie zmierzające do pojednania podzielonego Kościoła znalazły wyraz w twórczościTeoriana iNicetasa z Tesaloniki. Epoka Komnenów jest w literaturze okresem komentarzy i powrotu do epoki klasycznej. Teologowie (Teofilakt z Ochrydy, Eutymiusz Zygaben, Nicetas z Tesaloniki) pisali komentarze do Pisma Świętego i klasyków teologii, filozofowie (Eustracjusz z Nicei,Michał z Efezu) komentowaliArystotelesa, filologowie (Eustacjusz z Tesaloniki,Jan Tzetzes) tworzyli komentarze do Homera, Hezjoda, Pindara, Arystofanesa. Powstały liczne anonimowe słowniki do dzieł poszczególnych autorów klasycznych, językowe i etymologiczne. Najwybitniejszy poeta tego okresu,Teodor Prodrom, sięgnął po klasyczne gatunki literackie:parodię,dialog,satyrę,epigramat,romans sofistyczny,poemat dydaktyczny. Pod wpływem Prodroma rozwinął się romans sofistyczny wierszem i prozą oraz satyra. W tym okresie powstał też jedyny dramat w literaturze bizantyńskiej. Utwory dialogowane pisali oprócz ProdromaFilip Montrop iMichał Hapluchir, poematy dydaktyczne –Jan Kamater iŁukasz Chryzoberges. Twórczość retoryczną, zawsze żywą w Bizancjum, reprezentowali w tym czasieMichał Choniates iJan Italik.
Stanisław Herman Lem (ur. 12 września 1921 weLwowie, zm. 27 marca 2006 wKrakowie) – polski pisarzscience fiction, filozof ifuturolog oraz krytyk. Jego twórczość porusza tematy takie jak: rozwój nauki i techniki, natura ludzka, możliwość porozumienia się istot inteligentnych czy miejsce człowieka we Wszechświecie. Dzieła Lema zawierają odniesienia do stanu współczesnego społeczeństwa, refleksje naukowo-filozoficzne na jego temat, a także krytykę ustroju socjalistycznego.
Jest najczęściej tłumaczonym polskim pisarzem, a w pewnym okresie był najbardziej poczytnym nieanglojęzycznym pisarzem SF. Jego książki przetłumaczono na ponad 40 języków, osiągnęły łączny nakład ponad 30 mln egzemplarzy. Wpływ Lema na światową literaturę SF krytycy przyrównują do wpływuH.G. Wellsa czyOlafa Stapledona.
Kategoria zalążków artykułów literackich zawiera bardzo wiele haseł. Pomóż nam poprawić ich jakość! Kliknijtutaj i wybierz artykuł, który chcesz poszerzyć. Dziękujemy!
Wikiprojekty! Jeśli masz jakieś pytanie wiążące się z literaturą, możesz je zadać na stronach dyskusji wikiprojektów:literackiego iliteraturoznawczego. A może sam/sama dołączysz do ich uczestników i zechcesz wzbogacić zasoby Wikipedii, pisząc nowy artykuł o jakimś utworze literackim czy pisarzu, lub poszerzając już istniejący?