Movatterモバイル変換


[0]ホーム

URL:


Przejdź do zawartości
Wikipediawolna encyklopedia
Szukaj

Plemiona czeskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Plemiona czeskie – grupaplemion zachodniosłowiańskich zamieszkująca rejonKotliny Czeskiej, która obok grupyplemion łużyckich iplemion lechickich stanowiła zachodnie plemiona słowiańskie. Nazwa jest umowna, gdyż sami Czesi plemienni nie zostali dostrzeżeni przez kronikarzy (podobnie jakPolanie) i jeżeli rzeczywiście istnieli, to byli niewielkim plemieniem, jednym z wielu zamieszkującychKotlinę Czeską. Niewyjaśniona jest wciąż etymologia nazwy etnicznej Czesi.

Plemiona czeskie

[edytuj |edytuj kod]

Do grupy tej zalicza się, obokCzechów (Čechové), następujące plemiona (nazwy czeskie zaRudolfem Turkiem):

oraz dwa regiony plemienne (poniższe nazwy to choronimy od nazwy grodów, nie nazwy plemienne)

  • Tugoszcz[1] (Tuhošť; Togatisburg, współcześnieDomažlice[2])
  • Záhvozd (nadNysą, zamieszkały prawdopodobnie przez jedno z plemion serbskich, w literaturze utożsamiany z regionem Žitavsko, z centrum wŻytawie)

W IX i X wieku plemiona te zostały zjednoczone w ramach państwa czeskiego. Proces ten zainicjował książęBorzywoj I.

Źródła pisane

[edytuj |edytuj kod]

Część plemion czeskim wymienia wśród plemion zachodniosłowiańskich anonimowa księgaJosippon pochodząca z X w.:Také Morava, Karvati, Sorbin[3], Lučanin, Ljachin,Krakar, Bojmin jsou pokládáni za potomky Dodanin"[4].

W kontrowersyjnymDokumencie praskim[5] z 1086 opisującym granice biskupstwa praskiego mamy wymienionych:Occidentem versus…Lucsane, Daciane ... Deinde ad aquilonem…hi sunt termini: Psouane, Crouati et altera Chrouati, Zlasane, Trebouane, Pobarane etc.,[6]

Na dokument ten powoływał sięKosmas:

Pragensis episcopus Gebhardus saepe confratribus suis et Coepiscopis cae terisque Principibus nostris, ac novissime nobis conquestus est, quod Pragensis Episcopatus, qui ab initio per totum Bohemiae ac Moraviae Ducatum vnus et integer constitutus [...] Termini autem eius (Pragensis sedis) occidentem versus hii sunt: Tugast, qui tendit ad medium fluminis Chub, Zelza, Zedlica [Zedlicane], Liusena [Lucsane], Dasena [Daciane], Liutomerici [Lutomirici], Lemuzi vsque ad mediam sylvam, qua Bohemia limitatur. Deinde ad aquilonalem hii sunt termini: Psouane, Ghrouati [Crouati] et altera Chrouati, Zlasane, Trebouane, Boborane, Dedosese [Dedosesi] usque ad mediam sylvam, qua Milcianorum occurrunt termini. Inde ad orientem hos fluvios habet terminos: Bug scilicet et Ztir cum Krakouia [Krakova] civitate, provinciaque, cui Wag nomen est, cum omnibus regionibus ad praedictam urbem pertinentibus, que Krakow est. Inde Ungarorum limitibus additis, usque ad montes, quibus nomen est Tritri [Tatri], dilatata procedit. Deinde in ea parte, quae Meridiem respicit, addita regione M o r a v i a usque ad fluvium, cui nomen est Wag, et ad mediam sylvam, cui nomen est Mudre [Muore], et eiusdem montis, eadem Parochia tendit qua Bavaria limitatur[7]

Zobacz też

[edytuj |edytuj kod]

Przypisy

[edytuj |edytuj kod]
  1. Lech Leciejewicz: Słowianie zachodni : z dziejów tworzenia się średniowiecznej Europy. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1989, s. 63, 281.ISBN 83-04-02690-2.
  2. Współczesna lokalizacja grodziska naWikimapii
  3. Utożsamiani z Pszowianami.Gerard Labuda za naukowcami czeskimi przyjmuje, iż nazwa Serbów pszowiańskich utworzona została od naczelnego grodu tego plemienia oraz że byli oni południową gałęziąSerbów połabskich. Gerard Labuda,Pierwsze państwo słowiańskie. Państwo Samona, Wodzisław Śląski 2009, s. 177,ISBN 978-929218-0-6
  4. Gustav Flusser,Zpráva o Slovanech v hebrejské kronice z 10. století, ČČH 48-49, 1947-1948 [vyd. 1949], č. 1, s. 239 [za:] Marzena Matla-Kozłowska,PierwsiPrzemyślidzi i ich państwo (od X do połowu XI wieku), Poznań 2008, s. 21
  5. który uchodzi za sfałszowany przezJaromira Gebharda (biskupa praskiego w latach 1067–1090) brata księciaWratysława II, a powodem tego zabiegu miało być udowodnienie kościelnej przynależności Moraw do Czech
  6. Marin Drinow,Заселение Балканского полуострова Славянами/Zasiedlenie Półwyspu Bałkańskiego przez Słowian, Moskwa 1873 (w języku rosyjskim)
  7. Scriptorum rerum bohemicarum, tomus I. Cosmae, Ecclesiae Pragensis Decani: Chronicon Bohemorum... Praga 1783 s. 167-170. W nawiasach podano inną transliterację wgWilhelm BogusławskiDzieje Słowiańszczyzny północno-zachodniej do połowy XII w., Poznań 1892, s. 299

Bibliografia

[edytuj |edytuj kod]

Linki zewnętrzne

[edytuj |edytuj kod]
Plemiona słowiańskie (VII–XII wiek)
Słowianie
wschodni
Słowianie
zachodni
Plemiona polskie
Plemiona śląskie
Pomorzanie
Słowianie połabscy
Wieleci
Obodryci
Serbołużyczanie
Plemionaczesko-słowackie
Słowianie
południowi
Plemiona bułgarskie
Plemiona
grecko-macedońskie
Plemiona dalmatyńskie
Plemiona serbskie
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Plemiona_czeskie&oldid=74281321
Kategorie:
Ukryta kategoria:

[8]ページ先頭

©2009-2026 Movatter.jp