Ten artykuł dotyczy włoskiego kardynała. Zobacz też:Aleksander VIII – papież.| Kardynał biskup | |||
 | |||
| Kraj działania | |||
|---|---|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | 2 lipca 1667 | ||
| Data i miejsce śmierci | 29 lutego 1740 | ||
| Dziekan Kolegium Kardynalskiego | |||
| Okres sprawowania | 3 września 1738–29 lutego 1740 | ||
| Wyznanie | |||
| Kościół | |||
| Prezbiterat | 14 lipca 1724 | ||
| Sakra biskupia | 4 lutego 1725 | ||
| Kreacja kardynalska | 7 listopada 1689 | ||
| Kościół tytularny | |||
| |||
| Data konsekracji | 4 lutego 1725 | ||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Konsekrator | |||||||||||||||||||||||
| Współkonsekratorzy | |||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||
Pietro Ottoboni (ur.2 lipca1667 wWenecji, zm.29 lutego1740 wRzymie) –włoskikardynał.
Krewny papieżaAleksandra VIII, który w listopadzie 1689 mianował go kardynałem tytułuS. Lorenzo in Damaso,wicekanclerzem Świętego Kościoła Rzymskiego, generalnym superintendentem Stolicy Apostolskiej oraz gubernatoremFermo,Tivoli i terytoriumCapranica, a rok później legatem w Awinionie. Od 1709 roku byłprotektorem Francji wKurii Rzymskiej i z tej racji przysługiwały mu dochody z licznych francuskich beneficjów (np. z opactwa St. Paul de Verdun). Był też archiprezbiterem bazyliki Matki Bożej Większej.
W 1725papież Benedykt XIII mianował go kardynałem biskupem Sabiny i osobiście udzielił mu sakry biskupiej, a rok później postawił na czeleRzymskiej Inkwizycji. W 1730 został kardynałem biskupemFrascati (do 1734) orazarchiprezbiterembazyliki laterańskiej. Subdziekan kolegium kardynalskiego i biskup Porto e Santa Rufina 1734-38, a od 1738dziekan i biskup Ostia e Velletri. Stał na czelejoannickiego Wielkiego Przeoratu Irlandii. Był protektorem artystów, zwłaszcza muzyków. Wśród jego protegowanych byliArcangelo Corelli,Georg Friedrich Händel iAntonio Vivaldi. Osobiście pisał dla nich tekstykantat.
Pod względem moralnym nie cieszył się dobrą opinią wśród współczesnych. Jakkolwiek przekazana przezMonteskiusza informacja, jakoby miał ok. 60-70 nieślubnych dzieci, wydaje się przesadzona, faktem jest, że jego liczne romanse nie były tajemnicą. W papieskich archiwach zachowała się nawet pisemna reprymenda dla niego ze strony Aleksandra VIII. Jego kochanki często pozowały do obrazów, które następnie wieszał w swych apartamentach. Bardzo dobrze udokumentowany jest jego długotrwały związek z Margaritą Pio Zeno (1670–1725) z Sabaudii. W listach do niej kardynał wielokrotnie pisał, że nie czuł nigdy powołania do stanu duchownego. Święcenia kapłańskie przyjął dopiero w lipcu 1724 pod naciskiem papieża Benedykta XIII.
W 1740 zachorował podczas konklawe po śmierciKlemensa XII i musiał je opuścić. Zmarł jeszcze przed wyborem papieżaBenedykta XIV. Jego majątek po śmierci został zlicytowany, albowiem pomimo ogromnych dochodów czerpanych z posiadanych beneficjów jego długi przewyższały masę spadkową.
|
