Syn wizygockiego księcia Fafili. Był krewnym królaWizygotów,Roderyka.
Podczas najazduMaurów naPółwysep Iberyjski służył w królewskiej straży. W 711 r. był uczestnikiem bitwy podJerez de la Frontera, podczas której Wizygoci zostali doszczętnie rozbici.
Po upadkupaństwa wizygockiego w Hiszpanii Pelagiuszowi udało się zebrać resztki armii i schronić w północnej części kraju, skąd kontynuował walkę. Odmówił płacenia trybutu najeźdźcom i zaczął jednoczyć miejscową ludność organizując z niej oddziały zbrojne. W górach Asturii wzniecił powstanie przeciwko muzułmanom, które przerodziło się w wojnę o niepodległość kraju – rekonkwistę. W 718 roku został ogłoszony przez chrześcijan zGalicji królem. Na oswobodzonym terytorium zorganizował państwo z siedzibą władzy w Cangas de Onis.
W 722 (lub 718[1]) roku na czele swoich oddziałów pokonał wbitwie pod Covadongą Maurów zmuszając ich do opuszczenia Asturii.
Przed śmiercią uczynił swoim następcą syna,Favilę. Pochowany został w kościele Santa Eulalia de Velanio w Cangas[2].
↑abJaime de Salazar yJ.S.AchaJaime de Salazar yJ.S.,Las Dinastías reales de España en la Edad Media, Madryt: Boletín Oficial del Estado, 2021, s. 46,ISBN 978-84-340-2781-7 [dostęp 2023-12-29](hiszp.).
MałgorzataM.Hertmanowicz-BrzozaMałgorzataM.,KamilK.StepanKamilK.,Słownik władców świata, Kraków: Wydawnictwo Zielona Sowa, 2005,ISBN 83-7435-077-6,OCLC749692036. Brak numerów stron w książce