Paznokieć (łac.unguis) – rogowa osłona ostatniego członu palcanaczelnych[1]. Paznokieć pełni funkcje ochronne (przed szkodliwym działaniem czynników mechanicznych) oraz obronne.
Paznokieć jest jednym z wytworównaskórka, a jego głównym budulcem sąkeratyny.
Płytka paznokciowa zbudowana jest z blaszki grzbietowej i blaszki podeszwowej. Blaszka grzbietowa składa się z korzenia paznokcia, który jest zagłębiony w skórze, i właściwego paznokcia, wyrastającego na zewnątrz. Nasadę paznokcia, z niekiedy widocznymobłączkiem, otacza od zewnątrzwał paznokciowy wraz z obrąbkiem naskórkowym. Paznokcie powstają wmacierzy i, rosnąc, przylegają dołożyska.
Paznokcie u rąk rosną około 0,15 mm na dobę, natomiast u nóg niemal dwa razy wolniej.
Paznokcie są tworamihomologicznymi dopazurów, które występują między innymi udrapieżnych kręgowców lądowych, orazkopyt, występujących ukopytnych. Pazur różni się od paznokcia przede wszystkim brakiem blaszki podeszwowej i słabszym rozwojem blaszki grzbietowej.
↑AdamA.BochenekAdamA.,MichałM.ReicherMichałM.,Anatomia człowieka. Tom V. Układ nerwowy obwodowy. Układ nerwowy autonomiczny. Powłoka wspólna. Narządy zmysłów, wyd. VI, Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2018, s. 356,ISBN 978-83-200-3258-1.
