 | ||||||||||||||
| 42, 12 | ||||||||||||||
| obrońca | ||||||||||||||
| Pseudonim | Brylantynowy Pat | |||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | 20 marca 1945 | |||||||||||||
| Wzrost | 193 cm | |||||||||||||
| Masa ciała | 93 kg | |||||||||||||
| Kariera | ||||||||||||||
| Aktywność | 1967–1976 | |||||||||||||
| Szkoła średnia | Linton (Schenectady,Nowy Jork) | |||||||||||||
| College | Kentucky (1964–1967) | |||||||||||||
| Draft | 1967, numer: 7 | |||||||||||||
| ||||||||||||||
| ||||||||||||||
| ||||||||||||||
| ||||||||||||||
Patrick James Riley (ur.20 marca1945 wRome,Nowy Jork) –amerykański zawodowykoszykarz, po zakończeniu kariery zawodniczejtrener i działacz koszykarski. Od 1995 pracuje w klubieMiami Heat. W 2008 został zaliczony w poczet członkówKoszykarskiej Galerii Sław.
Ojciec Pata, Leon Riley, był zawodowymbaseballistą. Pat z kolei uprawiał z powodzeniem zarównofutbol amerykański, jak i koszykówkę. Wybrany z numerem 7. wdrafcie 1967 przezSan Diego Rockets, ale także w drafcieNFL przezDallas Cowboys, zdecydował się na karierę koszykarską. Spędził w klubie zSan Diego trzy sezony. W 1970 został wybrany przez nowo powstały klubPortland Trail Blazers wrozszerzającym drafcie 1970, ale natychmiast sprzedano go doLos Angeles Lakers. W Lakersach spędził pięć sezonów, zdobywając tam tytuł mistrza NBA w 1972, wchodząc z ławki za głównego rozgrywającegoJerry’ego Westa. Swój ostatni sezon, 1976, rozegrał w barwachPhoenix Suns.
Od 1977 powrócił do Lakers, początkowo jako komentator, a od 1979 jako asystent treneraPaula Westheada. Na początku sezonu 1981/82 największa gwiazda Lakersów,Magic Johnson poprosił o sprzedanie do innego klubu z powodu niezadowolenia ze współpracy z trenerem Westheadem. Wkrótce potem właściciel klubu,Jerry Buss zwolnił Westheada, a na jego miejsce postanowił zatrudnićJerry’ego Westa. West jednak odmówił posady głównego trenera, natomiast chętnie podjął się obowiązków pierwszego asystenta coacha, którym został Pat Riley.
Riley znakomicie sprawdził się jako trener, doprowadzając zespół do mistrzowskiego tytułu w pierwszym roku swojej pracy (1982). Był to zarazem pierwszy z czterech występów z rzędu wfinałach ligi, drugi tytuł Lakers zdobyli w 1985. Po roku przerwy w występach finałowych Jeziorowcy wrócili w 1987, silniejsi niż kiedykolwiek, zdobywając dwa tytuły z rzędu. Drużynę tę ocenia się jako jeden z najsilniejszych teamów wszech czasów, w składzie którego występowali: Magic Johnson,James Worthy,Kareem Abdul-Jabbar,Michael Cooper,Byron Scott,A.C. Green,Mychal Thompson iKurt Rambis. Lansowany przez nich „Showtime” do dziś pozostaje wzorem radosnej, ofensywnej i efektownej, a zarazem skutecznej gry dla wielu zespołów NBA.
Następny rok, szumnie zapowiadany jako „Three-peat” (skrót odthree repeat), przyniósł jednak porażkę w finałach zDetroit Pistons. Po następnej klęsce, wplay-offach1990 r. zPhoenix Suns, Riley zrezygnował z prowadzenia zespołu. Paradoksalnie, otrzymał wtedy swój pierwszy tytułtrenera roku.
Po roku przerwy, podczas którego komentował mecze dlaNBC, w 1991. Riley został głównym treneremNew York Knicks. Już dwa lata później osiągnął z zespołem najlepszy bilans w historii w sezonie zasadniczym i po raz drugi zdobył tytuł trenera roku. Do finałów doprowadził drużynę rok później, niestety, Knicks ponieśli tam porażkę zHouston Rockets. W 1995 Riley zrezygnował z pracy wNowym Jorku.
W atmosferze przepychanek między klubami z Nowego Jorku iMiami, Riley jeszcze w czasie obowiązywania poprzedniego kontraktu został zatrudniony wMiami Heat. Mimo ostatecznie polubownego załatwienia sprawy, rywalizacja między klubami długo jeszcze będzie miała szczególnie zacięty charakter. Z nowym klubem także sięgnął po tytuł najlepszego trenera, zdobywając tytuł mistrza Dywizji Atlantyckiej ze świetnym bilansem 61-21 w 1997[1]. Po niepowodzeniach w następnych latach Riley w 2003 zwolnił sam siebie, zajmując pozycję generalnego menedżera. Po sukcesach na tym polu – wybór wdrafcie 2003 późniejszegoMVP FinałówDwyane Wade'a oraz sprowadzenieShaquille O’Neala – Riley ponownie objął zespół w 2005 i sięgnął po tytuł mistrzowski w 2006. Po sezonie 2007/08, który był nieoczekiwanie najsłabszym w pracy Rileya jako trenera i skończył się bilansem 15-67, Pat zrezygnował z pracy trenera, pozostając na stanowisku prezydenta klubu Miami Heat.
Pat Riley znany jest ze swojej elegancji. Blisko przyjaźni się zGiorgio Armanim i nosi jego garnitury nawet na meczach. Jego znakiem firmowym są też włosy z nałożonąbrylantyną, z tego powodu przylgnął do niego pseudonim „Brylantynowy Pat”.
Riley i jego żona Chris, mają dwoje dzieci, Jamesa i Elisabeth Riley.
Mistrz NBA (1972)[4]Źródło[9].
| Legenda | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Sezon regularny | M | Mecze | Z | Zwycięstwa | P | Porażki | Z–P % | Procent zwycięstw do porażek | |
| Playoffs | MP | Mecze w PO | ZP | Zwycięstwa w PO | PP | Porażki w PO | PZ–P % | Procent zwycięstw do porażek w PO | |
| Zespół | Sezon | M | Z | P | Z-P% | Miejsce | MP | ZP | PP | PZ-P% | Wynik |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Los Angeles Lakers | 1981/82 | 71 | 50 | 21 | 70,4 | 1 wdywizji Pacific | 16 | 14 | 2 | 85,7 | Mistrzostwo NBA |
| Los Angeles Lakers | 1982/83 | 82 | 58 | 24 | 70,7 | 1 w dywizji Pacific | 15 | 8 | 7 | 53,3 | Wicemistrzostwo NBA |
| Los Angeles Lakers | 1983/84 | 82 | 54 | 28 | 70,7 | 1 w dywizji Pacific | 21 | 14 | 7 | 66,7 | Wicemistrzostwo NBA |
| Los Angeles Lakers | 1984/85 | 82 | 62 | 20 | 75,6 | 1 w dywizji Pacific | 19 | 15 | 4 | 78,9 | Mistrzostwo NBA |
| Los Angeles Lakers | 1985/86 | 82 | 62 | 20 | 75,6 | 1 w dywizji Pacific | 14 | 8 | 6 | 57,1 | Porażka w finale Konferencji |
| Los Angeles Lakers | 1986/87 | 82 | 65 | 17 | 79,3 | 1 w dywizji Pacific | 18 | 15 | 3 | 83,3 | Mistrzostwo NBA |
| Los Angeles Lakers | 1987/88 | 82 | 62 | 20 | 75,6 | 1 w dywizji Pacific | 24 | 15 | 9 | 62,5 | Mistrzostwo NBA |
| Los Angeles Lakers | 1988/89 | 82 | 57 | 25 | 69,5 | 1 w dywizji Pacific | 15 | 11 | 4 | 73,3 | Wicemistrzostwo NBA |
| Los Angeles Lakers | 1989/90 | 82 | 63 | 19 | 76,8 | 1 w dywizji Pacific | 9 | 4 | 5 | 44,4 | Porażka w półfinale Konferencji |
| New York Knicks | 1991/92 | 82 | 51 | 31 | 62,2 | 1 w dywizjiAtlantic | 12 | 6 | 6 | 50,0 | Porażka w półfinale Konferencji |
| New York Knicks | 1992/93 | 82 | 60 | 22 | 73,2 | 1 w dywizji Atlantic | 15 | 9 | 6 | 60,0 | Porażka w finale Konferencji |
| New York Knicks | 1993/94 | 82 | 57 | 25 | 69,5 | 1 w dywizji Atlantic | 25 | 14 | 11 | 56,0 | Wicemistrzostwo NBA |
| New York Knicks | 1994/95 | 82 | 55 | 27 | 67,1 | 2 w dywizji Atlantic | 11 | 6 | 5 | 54,5 | Porażka w półfinale Konferencji |
| Miami Heat | 1995/96 | 82 | 42 | 40 | 51,2 | 3 w dywizji Atlantic | 3 | 0 | 3 | 00,0 | Porażka w pierwszej rundzie |
| Miami Heat | 1996/97 | 82 | 61 | 21 | 74,4 | 1 w dywizji Atlantic | 17 | 8 | 9 | 47,1 | Porażka w finale Konferencji |
| Miami Heat | 1997/98 | 82 | 55 | 27 | 67,1 | 1 w dywizji Atlantic | 5 | 2 | 3 | 40,0 | Porażka w pierwszej rundzie |
| Miami Heat | 1998/99 | 50 | 33 | 17 | 66,0 | 1 w dywizji Atlantic | 5 | 2 | 3 | 40,0 | Porażka pierwszej rundzie |
| Miami Heat | 1999/00 | 82 | 52 | 30 | 63,4 | 1 w dywizji Atlantic | 10 | 6 | 4 | 60,0 | Porażka w półfinale Konferencji |
| Miami Heat | 2000/01 | 82 | 50 | 32 | 61,0 | 2 w dywizji Atlantic | 3 | 0 | 3 | 00,0 | Porażka w pierwszej rundzie |
| Miami Heat | 2001/02 | 82 | 36 | 46 | 43,9 | 6 w dywizji Atlantic | – | – | – | – | |
| Miami Heat | 2002/03 | 82 | 25 | 57 | 30,5 | 7 w dywizji Atlantic | – | – | – | – | |
| Miami Heat | 2005/06 | 61 | 41 | 20 | 67,2 | 1 w dywizjiSoutheast | 23 | 16 | 7 | 69,6 | Mistrzostwo NBA |
| Miami Heat | 2006/07 | 82 | 44 | 38 | 53,7 | 1 w dywizji Southeast | 4 | 0 | 4 | 00,0 | Porażka w pierwszej rundzie |
| Miami Heat | 2007/08 | 82 | 15 | 67 | 18,3 | 5 w dywizji Southeast | – | – | – | – | |
| Kariera | 1904 | 1210 | 694 | 63,6 | 282 | 171 | 111 | 60,6 |
|
|
|
|
|
