 | |||
 major piechoty | |||
| Data i miejsce urodzenia | 23 marca 1892 | ||
|---|---|---|---|
| Data i miejsce śmierci | 11 listopada 1953 | ||
| Przebieg służby | |||
| Lata służby | 1915–1947 | ||
| Siły zbrojne |
| ||
| Jednostki | Finlandzki Pułk Lejbgwardii | ||
| Stanowiska | dowódca plutonu | ||
| Główne wojny i bitwy | |||
| Odznaczenia | |||
               | |||
| |||
Otton Laskowski,ps. „Tonio” (ur.11 marca?/23 marca 1892 w Paduni, zm.11 listopada1953 wLondynie) – polskihistoryk wojskowości,major piechotyWojska Polskiego II RP iPolskich Sił Zbrojnych. Był twórcąEncyklopedii wojskowej, pierwszej polskiej encyklopedii wojskowości.
Otton Laskowski urodził się 23 marca 1892 roku w Paduni, wguberni tobolskiej, w rodzinie Wacława Jacka, inżyniera-technologa, i Marii Joanny z Missunów. Ojciec zesłany został naSyberięza przynależność do Gminy Socjalistów Polskich wPetersburgu i współpracę zNarodną Wolą[potrzebny przypis]. Miał brata Kazimierza. 26 grudnia 1917 roku zawarł związek małżeński z Marią z Seewaldów, z którą miał troje dzieci: Helenę Franciszkę (ur. 1919), Wacława Bogodara (ur. 1920) i Jerzego Ottona (ur. 1925).
W 1910 roku ukończył gimnazjum klasyczne wTroicku (gub. orenburska). W latach 1910–1914 studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki wPetersburgu.
W 1914 roku, po wybuchuI wojny światowej, wstąpił doPawłowskiej Szkoły Wojskowej wSankt Petersburgu. Od maja 1915 roku, w stopniu chorążego, dowodził kompanią wFinlandzkim Pułku Lejbgwardii. W sierpniu 1915 roku, w bitwie pod Jowniunami, został ciężko ranny. W 1916 roku został awansowany napodporucznika.
W 1917 roku, po wybuchurewolucji lutowej, uczestniczył w organizowaniuZwiązku Wojskowych Polaków wPiotrogrodzie. Organizator i pierwszy dowódca Pierwszej Samodzielnej Kompanii Polskiej przyNaczpolu w Piotrogrodzie, następnie wI Korpusie Polskim w Rosji.
W październiku 1918 roku powrócił do Polski i uczestniczył w akcji rozbrajania oddziałów niemieckich. Walczył wwojnie z bolszewikami jako dowódca kompanii w21 pułku piechoty „Dzieci Warszawy”. Został ranny w bitwie nadDźwiną i w listopadzie 1919 roku odesłany na tyły (do Warszawy). Ukończył II Kurs Pedagogiczny dla Oficerów i od sierpnia 1920 roku pełnił służbę wWojskowym Instytucie Naukowo-Wydawniczym kierowanym przez pułkownikaWacława Tokarza, a od listopada 1927 roku wWojskowym Biurze Historycznym. W prowadzonych badaniach historycznych specjalizował się w staropolskiej sztuce wojennej. 1 grudnia 1924 roku został awansowany na majora zestarszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów administracji, dział naukowo-oświatowy[1].
Od 1929 roku kierowałPrzeglądem Historyczno-Wojskowym. Wykładowca historii wojskowości na różnego rodzaju kursach dla oficerów. Członek Zarządu GłównegoPolskiego Towarzystwa Historycznego. W latach 1930–1939 byłredaktorem naczelnymEncyklopedii wojskowej, w której zamieścił wiele swoich artykułów. Współpracownik sekcji obwarowań starych w Zakładzie Architektury Polskiej. Organizator działu polskiego na wystawie wojskowej w Paryżu w 1936 roku. W marcu 1934 został przeniesiony do korpusu oficerów piechoty z pozostawieniem na dotychczasowym stanowisku[2]. W 1939 roku był szefem Wydziału Wojen Dawnych w Wojskowym Biurze Historycznym[3].
W 1939 roku obronił pracęmagisterską z historii naUniwersytecie Warszawskim (jakoekstern). W sierpniu tego roku, zgodnie z przydziałemmobilizacyjnym, objął obowiązki komendanta kwatery głównej8 Dywizji Piechoty. 9 września wBrześciu podpułkownikAlojzy Horak przekazał mu szefostwo Wojskowego Biura Historycznego z zadaniem dalszej ewakuacji biura i archiwum, transportem kolejowym, doZłoczowa, przezPińsk,Łuniniec,Sarny,Równe,Dubno.
Poagresji ZSRR na Polskę przekroczyłgranicę polsko-rumuńską i zostałinternowany. Pełnił funkcjęszefa sztabu Dowództwa Obozów WP. Zbiegł z internowania i udał się do sojuszniczejFrancji. Po przybyciu tam mianowany został szefem Wojskowego Biura Historycznego. Poupadku Francji znalazł się wWielkiej Brytanii, gdzie od lata 1940 roku pełnił obowiązki szefa propagandy i oświatyI Korpusu Polskiego w Szkocji. 31 marca 1941 roku przeniesiony został doGabinetu Naczelnego Wodza i Ministra Spraw Wojskowych w Londynie na stanowisko zastępcy szefa gabinetu i kierownika Referatu Historycznego[4]. 13 marca 1942 roku powierzono mu kierownictwo Referatu Propagandy i Oświaty w Polskim Biurze Wojskowym (Komendzie Placu).
W latach 1947–1948 zajmował się oświatą wPolskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia. W 1948 roku po zwolnieniu z wojska pozostał na emigracji. W latach 1948–1952 redagował „Teki Historyczne”. Utrzymywał się między innymi z lekcji śpiewu. Zmarł 11 listopada 1953 roku w Londynie. Pochowany na St. Mary’s Cemetery.
Był encyklopedystą. Został wymieniony w gronie 180 edytorów pięciotomowejIlustrowanej encyklopedii Trzaski, Everta i Michalskiego wydawanej w latach 1926–1928, w której zredagował hasła związane z wojskowością[5][6]. Pełnił również funkcję redaktora naczelnego ośmiotomowejEncyklopedii wojskowej wydawanej w latach 1931–1939[7]. Był autorem wielu prac z dziedziny historii wojskowości, w tym:
Opracowywał również teksty innych autorów (jako wydawca źródeł), a także tłumaczył, m.in. prace gen. Cammona, marszałków:Josepha Joffre iFerdinanda Focha. Ostatnią jego pracą napisaną w Polsce była:Jan III Sobieski jako wódz. Nie została jednak wydana, jej rękopis spłonął w czasie wojny w Warszawie.
