Zobacz też:Ohrana.
Ochrana (ros. Отделение по охранению порядка и общественной безопасности,Otdielenije po ochranieniju poriadka i obszcziestwiennoj biezopasnosti, Oddział ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego) – tajna policja carska działająca wImperium Rosyjskim, utworzona po zabójstwiecaraAleksandra II, na mocyukazu caraAleksandra III z 14 sierpnia 1881, w miejsce istniejącego do 1880 rokuIII Oddziału Kancelarii Osobistej Jego Cesarskiej Mości. Zlikwidowana w czasierewolucji lutowej w 1917. Następczą strukturą stworzoną przezbolszewików byłaCzeka.
Głównym zadaniem Ochrany było tropienie przeciwników władzy, natomiast jej specjalnością stało się organizowanie wszelkiego rodzajuprowokacji. Wcześniej w Rosji istniały następujące formacje policyjne:
Ochrana miała własneszyfry isystem łączności, niezależne od Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, Ministerstwa Spraw Zagranicznych i dowództwa wojskowego. Organizacyjnie podlegała, poprzez powołany w 1898 Wydział Specjalny (Osobyj Otdieł), dyrektorowi Departamentu Policji, działającemu w ramach Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Zasadniczą taktyką Ochrany była infiltracja działających wtedy w Rosji licznych organizacji wywrotowych, natomiast jej specjalnością stało się organizowanie wszelkiego rodzaju prowokacji.
Ochrana zatrudniała stosunkowo niewielki zespół etatowych funkcjonariuszy, ale korzystała z rozbudowanej (w 1915 około 300 tysięcy) sieciosobowych źródeł informacji, z prowokacji jako metody walki politycznej i tzw. filerów.
W Imperium Rosyjskim działało siedem wyodrębnionych zarządów ochrany, m.in. wPetersburgu,Moskwie (1880),Warszawie (1881),Kijowie,Odessie i Tyflisie (obecnieTbilisi), a także 19 terytorialnych, m.in. wBiałymstoku,Łodzi iWilnie. Ochrana miała takżeagenturę za granicą z centralą wParyżu, której podlegały placówki wGenewie,Londynie,Berlinie, a także wGalicji i naBałkanach.
Jedną z najsłynniejszych publikacjiOchrany było opracowanie przez instytucjęProtokołów mędrców Syjonu, w których opisano plan opanowania świata przezŻydów. Protokoły stały się popularne i stały się orężem walki politycznej w wielu krajach, m.in.Niemczech nazistowskich. Do dzisiaj są wydawane, dostępne w internecie, są popularne wkrajach arabskich i traktowane jak prawda historyczna.
 | Zobacz multimedia związane z tematem:Ochrana |
| Obecne |
|
|---|---|
| Historyczne |
|
| Tematy wspólne |
.svg)
