 Niemir Bidziński (ze zbiorówNAC) | |
 kapitan | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1939–1942 |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki | 6 pułk lotniczy, |
| Stanowiska | obserwator, młodszy oficer eskadry, kurier |
| Główne wojny i bitwy | wojna polsko-bolszewicka |
| Późniejsza praca | dyrektor fundacji, st. inspektor nadzoru budowlanego, kierownik techniczny, wicedyrektor administracyjny |
| Odznaczenia | |
  | |
Niemir Stanisław Bidziński vel Karol Ziege vel Stanisław Urbański,pseud.: Ziege, Bonifacy (ur.14 lutego1904 weLwowie, zm.4 stycznia1988 wWarszawie) –kapitan Wojska Polskiego,cichociemny.
Urodził się w rodzinie Maurycego, legionisty, urzędnika Przedsiębiorstwa Wodociągów we Lwowie, i Elżbiety z Olinkiewiczów, nauczycielki. W 1921 roku zdał maturę po ukończeniu I Państwowej Szkoły Realnej im. Mikołaja Kopernika we Lwowie. Będąc uczniem tej szkoły walczył ochotniczo wwojnie polsko-bolszewickiej. Przez 4 lata studiował na Wydziale DrogowymPolitechniki Lwowskiej, jednak nie skończywszy jej odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Lotnictwa w Poznaniu, a później wOficerskiej Szkole Lotnictwa wDęblinie. W lipcu 1927 roku został przeniesiony do rezerwy. W latach 1929–1932 studiował wWyższej Szkole Handlowej w Poznaniu, w czasie studiów był wiceprezesem uczelnianegoBratniaka. Ukończył studia z dyplomem ekonomisty.
W 1934 pozostawał w ewidencjiPowiatowej Komendy Uzupełnień Poznań Miasto. Posiadał przydział w rezerwie do2 batalionu balonowego w Legionowie[1].
Pracował jakoreferendarz w Izbie Skarbowej w Poznaniu i p.o. naczelnika urzędu skarbowego wWągrowcu. Od 1938 roku pracował w Fundacji Stanisława Staszica w Warszawie (w 1939 roku był jej dyrektorem).
Wewrześniu 1939 roku nie został zmobilizowany, jednak 6 (lub 7) września ochotniczo dołączył do24 eskadry rozpoznawczej, z którą walczył z Niemcami. 19 września przekroczyłgranicę polsko-rumuńską, w październiku 1939 roku dotarł doFrancji, gdzie od listopada był do dyspozycji Komendy GłównejZWZ wParyżu. Został zaprzysiężony 6 grudnia. Od 12 lutego 1940 roku do 11 marca 1940 był emisariuszemNaczelnego Wodza do kraju. Od 10 grudnia 1940 roku do 27 marca 1941 był emisariuszem Komendanta Głównego ZWZ do Sztabu Naczelnego Wodza wWielkiej Brytanii, dokąd przybył przezWęgry,Jugosławię,Turcję,Hajfę,Kair,Chartum,Lagos, Tacoradi,Freetown iLiverpool.
Od kwietnia do listopada 1941 roku służył w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza.
Był w 2. ekipie cichociemnych zrzuconych do Kraju, wraz zJanem Piwnikiem „Ponurym”. W ramach operacji „Ruction” w nocy z 7 na 8 listopada 1941 roku jako kapitan cichociemny „Karol Ziege” został zrzucony około 20 km na zachód odSkierniewic (Czatolin k. Łyszkowic). Samolot, który zrzucił skoczków, musiał w drodze powrotnej lądować wSzwecji, został spalony przez załogę, którą później ewakuowano do Anglii.
Bidziński przywiózł do Polski korespondencję do Komendy Głównej ZWZ. We wrześniu 1942 roku został karnie przeniesiony do rezerwy.
Po wojnie pozostał w Polsce. Do 1949 roku był dyrektorem Fundacji Stanisława Staszica, później na stanowiskach kierowniczych w przedsiębiorstwach w Warszawie,Zielonej Górze iAleksandrowie Kujawskim. W 1970 roku przeszedł na emeryturę.
W 1936 roku ożenił się z Jolantą Krauze (1911–2001), z którą miał córkę Jonatę Magdalenę (ur. w 1945 roku) zamężną Lipińską. W 1955 roku ożenił się Janiną Marią z domu Nowakowską (1913–1974), 1° voto Duchniewską.
.svg)