 „Pałac” na terenie starego kibucu Niccanim | |||
| Państwo | |||
|---|---|---|---|
| Dystrykt | |||
| Wysokość | 39 m n.p.m. | ||
| Populacja (2007) • liczba ludności |
| ||
| Nr kierunkowy | 08 | ||
Położenie na mapie Dystryktu Południowego  | |||
Położenie na mapie Izraela  | |||
 31°42′59,75″N 34°38′01,68″E/31,716597 34,633800 | |||
| |||
| Strona internetowa | |||
Niccanim (hebr. ניצנים) –kibuc położony wSamorządzie Regionu Chof Aszkelon, wDystrykcie Południowym, wIzraelu. CzłonekRuchu Kibuców (Ha-Tenu’a ha-Kibbucit).
Kibuc jest położony na niewielkim wzgórzu górującym nad nadmorską równiną, na granicy uprawnych terenów rolniczych z pasem piaszczystych wydm. Na południe od wzgórza znajduje sięwadiNachal Ewta.
W otoczeniu kibucu znajdują się: miastoAszkelon,moszawyBet Ezra,Giwati iNir Jisra’el, oraz wioskiNiccan iNiccan B.
Liczba mieszkańców Niccanim[1]:
Początki kibucu Niccanim sięgają1942, kiedy toŻydowski Fundusz Narodowy zakupił w tym rejonie 400akrów ziemi, z sademdrzew cytrusowych,winnicą i dwupiętrowym domem nazywanym „Pałacem”. Kibuc utworzono w 1943. Pierwszymi mieszkańcami osady byliżydowscy imigranci zPolski iRumunii.
Utworzone tutaj gospodarstwo rolnicze było wykorzystywane do przyjmowania nielegalnych żydowskich imigrantów lądujących na pobliskich plażachMorza Śródziemnego. Imigranci byli ukrywani przed poszukującymi ichbrytyjskimi żołnierzami i policjantami (Mandat Palestyny)[2].
Podczaswojny domowej w Palestynie kibuc był wielokrotnie atakowany przez uzbrojonych mieszkańców pobliskich wiosek, których wspierali członkowie egipskiego stowarzyszenia paramilitarnegoBraci Muzułmańskich. Ostatecznie kibuc znalazł się w oblężeniu, a wszystkie drogi prowadzące do niego zostały odcięte. W marcu 1948 do Niccanim udało się przedrzeć konwojowiHagany zBe’er Towijji. Jednak w drodze powrotnej konwój został zaatakowany i zginął jego dowódca, Szlomo Rubinstein. W dniach 26 marca i 20 kwietnia doszło do dwóch silnych arabskich ataków na kibuc. Zostały one odparte przez jego mieszkańców.
W obliczu nadchodzącej wojny, mieszkańcy kibucu ufortyfikowali swoją osadę. W odległości 2km na północny wschód znajdowało się Wzgórze 69, na którym umiejscowiono punkt obserwacyjny. Na samym początkuwojny o niepodległość przeprowadzono ewakuację dzieci i kobiet z Niccanim (w nocy z 16 na 17 maja). W następnych dniach na froncie południowym doszło do serii bitew, z których najsłynniejszą byłabitwa o kibuc Jad Mordechaj (19-24 maja 1948). Popołudniem 29 maja punkt obserwacyjny przy Niccanim zauważył marsz egipskiej kolumny zmechanizowanej drogą nadbrzeżną na północ. Raport mówił o około 2-3 tys. egipskich żołnierzy i około 1,3 tys. pojazdów, w tym czołgów, bojowych wozów opancerzonych i artylerii[3]. W izraelskiej ocenie, wojska egipskie przeprowadzały natarcie w kierunku na miastoAszdod. Aby temu przeciwdziałać, Izraelczycy przeprowadzilioperację Filistia, w której ponieśli taktyczną porażkę. Izraelczycy odnieśli jednak strategiczne zwycięstwo powstrzymując natarcie Egipcjan na północ. Egipskie dowództwo zmieniło wówczas swoją strategię z ofensywnej na bardziej defensywną. W opinii wielu historyków był to moment zwrotny w walkach na froncie południowym[4].
W następnych dniach mniejsze egipskie oddziały przeprowadziły uderzenia w kierunku wschodnim, zajmując 1 czerwca arabskie wioski Bait Jibrin (obecnie kibucBet Guwrin) i Al-Faludża (na północny zachód od dzisiejszego miastaKirjat Gat. Doszło wówczas dobitwy o kibuc Negba. W dniu 7 czerwca doszłobitwy o kibuc Niccanim, który po ciężkiej walce został zdobyty i zniszczony przez Egipcjan. W bitwie o Niccanim zginęło 33 żydowskich obrońców, a 105 trafiło do niewoli[2]. Kibuc został odbity w październiku 1948 podczasoperacji Jo’aw. Osada była w znacznej mierze zniszczona. Ciała poległych żydowskich obrońcy pochowano w masowym grobie.
Mieszkańcy kibucu, którzy powrócili z niewoli w dniu 7 marca 1949, założyli kibuc Niccanim w nowym miejscu, w odległości 3 kilometrów na południe od pierwotnej lokalizacji. Na miejscu zniszczonego kibucu w 1949 powstała wioska młodzieżowa Niccanim, którą w 1990 przekształcono w wioskęNiccan[5]. W kibucu Niccanim osiedliło się wielu imigrantów zAmeryki Południowej, szczególnie zArgentyny[6].
W kibucu jest ośrodek kultury i sportu, przy którym jest boisko do piłki nożnej, korty tenisowe i basen kąpielowy. Tutejszy klub może pomieścić do 100 osób.
Szczególnym miejscem jest Muzeum Niccanim, które upamiętnia bitwę o kibuc Nistanim w 1948. Jest to nowoczesnemuzeum wykorzystujące techniki audio-video.
Gospodarka kibucu opiera się intensywnym rolnictwie. Hodowane jest tutajbydło (produkcja około 3 mln litrów mleka rocznie), oraz uprawianesłoneczniki,cieciorka,arbuzy ibawełna. Tutejszy sad owocowy zajmuje powierzchnię prawie 1 tys.ha[7].
Dodatkowo w kibucu znajduje się zakład produkujący krzesła „Paltechnica”[8], oraz przetwórnia owoców z chłodniami oraz zakładem pakowania owoców i warzyw.
W kibucu znajduje się pralnia, sklep wielobranżowy i ośrodek zdrowia.
Wzdłuż zachodniej granicy kibucu przebiegadroga ekspresowa nr 4 (Erez–Kefar Rosz ha-Nikra), brak jednak możliwości bezpośredniego wjazdu na nią. Z kibucu wychodzi lokalna droga, którą jadąc na północ dojeżdża się do drogi nr 232, którą jadąc na zachód dojeżdża się do drogi ekspresowej nr 4, lub jadąc na południowy wschód dojeżdża się dodrogi ekspresowej nr 3 (Aszkelon-Modi’in-Makkabbim-Re’ut).
Na północny wschód oraz na południowy zachód od kibucu znajdują się dwie bazy wojskoweSił Obronnych Izraela – Niccanim i Lahaw.
| Rejon Jerozolimy | |
|---|---|
| Zachodni Brzeg | |
| Galilea | |
| Pustynia Negew |
