Podczas wyprawy wojennej Tachosa do Azji młody Nektanebo wybrał się razem z nim. Dowodził wtedy oddziałami rodzimymi. Czahapimu wezwał jednak syna do siebie, zdradzając brata[1] (wg monografii Claytona Czahapimu był synem Tachosa[3]). Doprowadził do przewrotu i obalił Tachosa, osadzając na tronie własnego syna[3][2]. Dzięki wsparciu oddziałów najemników greckich pod wodzą Agesilaosa zeSparty Nektanebo II pokonał nieznanego z imienia pretendenta do tronu zMendes[1].
Sarkofag przeznaczony pierwotnie dla Nektanebo II, w którym jednak nigdy go nie pochowano[1]
W trakcie swego panowania podjął wiele inicjatyw budowlanych w Egipcie, m.in. w Delcie Nilu[3][4].
Pierwsze 10 lat jego rządów upłynęło spokojnie. Na przełomie 351/350 p.n.e. królPersjiArtakserkses III Ochos podjął próbę podbicia Egiptu i został odparty przez wojska Nektanebo[1]. To niepowodzenie władcy perskiego spowodowało secesjęFenicji iCypru od Persji i zawarcie przez te kraje przymierza z Egiptem[1]. Jednak ze względu na trudną sytuację gospodarczą i polityczną Nektanebo mógł udzielić sojusznikom tylko ograniczonego poparcia[1]. Do 343 p.n.e. Persowie odzyskali odłączone terytoria, a następnie liczącą (według relacji z epoki) 300 000 żołnierzy armią uderzyli na Egipt i pokonali wojska Nektanebo wbitwie o Peluzjum, opanowując Deltę, a następnie cały Górny i Dolny Egipt[1][3]. W obydwu armiach znaczącą rolę odgrywałygreckie wojska zaciężne[3]. Sam faraon ratował się ucieczką do Memfis, stamtąd do Teb, a następnie do DolnejNubii[3][1]. Jego dalsze losy nie są znane; być może został pochowany w Sais[3].
Oprócz wymienionych Nektanebo posiadał po kilka wariantów swojej tytulatury (w tym siedem znanych wariantów imienia rodowego); ich znaczenie różniło się od siebie[6][7].
↑abcFilipF.TaterkaFilipF.,Najwybitniejsi władcy Egiptu. W porządku chronologicznym, wybór autorski, „Pomocnik historyczny” (3/2018), 2018,ISSN2391-7717. Brak numerów stron w czasopiśmie
↑abcdefghPeter A.P.A.ClaytonPeter A.P.A.,Chronicle of the Pharaohs, (reprint 2001), Thames&Hudson, 1994, s. 203-205,ISBN 0-500-05074-0.
↑Praca zbiorowa: Historia powszechna. Starożytny Egipt. Grecja i świat helleński. T. 3. Mediasat Poland sp. z o.o., 2007, s. 42.ISBN 978-84-9819-810-2.
↑Jürgen vonJ.BeckerathJürgen vonJ.,Handbuch der ägyptischen Königsnamen, München ägyptologische Studien, München: Deutscher Kunstverlag, 1984, s. 283,ISBN 978-3-422-00832-8 [dostęp 2023-05-27](niem.).
%2c_British_Museum.jpg)
