 | |
| Prawdziwe imię i nazwisko | Giovanni Battista Loy |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | 23 października 1925 |
| Data i miejsce śmierci | 21 sierpnia 1995 |
| Zawód | reżyser, scenarzysta, aktor |
| Współmałżonek | Bianca Marchesano (czworo dzieci) |
| Lata aktywności | 1950-1995 |
Nanni Loy (ur.23 października1925 wCagliari, zm.21 sierpnia1995 wFiumicino) –włoskireżyser,scenarzysta iaktor filmowy i telewizyjny.
Urodził się naSardynii w rodzinie o korzeniach arystokratycznych. Ojciec Guglielmo Loy-Donà był prawnikiem, a matka Anna Sanjust - markiząNeoneli[1]. Szwagierka Nanniego, Rosetta Loy, była znaną powieściopisarką.
Loy najpierw ukończył prawo, po czym studiował reżyserię w słynnej rzymskiej uczelni filmowejCentro sperimentale di cinematografia[2]. Pracę na planie filmowym rozpoczął na początku lat 50. jako asystent takich reżyserów, jakLuigi Zampa,Goffredo Alessandrini czyAugusto Genina. Jako samodzielny reżyser zadebiutował komediąHonor złodzieja (1957), nakręconą wspólnie z Giannim Puccinim[3].
Do historii włoskiego kina wszedł dzięki dramatowi wojennemuCztery dni Neapolu (1962), opowiadającemu o antynazistowskim ruchu oporu. Film ten, nawiązujący do poetykineorealistycznej, cieszył się dużym powodzeniem i zdobył dwie nominacje do Oscara: zanajlepszy film nieanglojęzyczny orazza najlepszy scenariusz oryginalny[4].
Później kręcił przeważnie lekkie komedie, m.in.Głowę rodziny (1967) zNino Manfredim w roli głównej czyUrlop w więzieniu (1971) zAlberto Sordim, który za swoją kreację zdobyłSrebrnego Niedźwiedzia dla najlepszego aktora na22. MFF w Berlinie. Sukces przyniosły muneapolitańskie komedieCafé Express (1980) z Manfredim orazPosyła mnie Picone (1984) zGiancarlo Gianninim.
Żonaty z Biancą Marchesano, z którą miał czworo dzieci: córkę Caterinę oraz synów Franceska, Tommaso i Guglielmo. Loy zmarł na zawał serca wFiumicino pod Rzymem w wieku 69 lat. Został pochowany na rzymskim cmentarzuCampo Verano.