NTSC –amerykański system transmisjitelewizji analogowej[1]. Nazwa pochodzi od pierwszych liter nazwy organu, który zatwierdził system –NationalTelevisionSystemCommittee (pol. „Narodowy Komitet ds. Systemu Telewizyjnego”).
Krajowy Komitet ds. Systemu Telewizyjnego został powołany w roku 1940 przezFederalną Komisję Łączności (Federal Communications Commission) w celu opracowania wspólnego dla całego obszaruStanów Zjednoczonych standardu telewizji analogowej. Było to skutkiem konfliktu pomiędzy amerykańskimi korporacjami telewizyjnymi, lansującymi własne niezgodne ze sobą, sposoby przesyłaniasygnału telewizyjnego. W marcu roku 1941 komitet opublikowałsystem dla telewizji czarno-białej, natomiast w styczniu roku 1950 komitet przystąpił do opracowania systemu dla telewizji kolorowej. Został on opublikowany w marcu roku 1953 jako standard telewizji kolorowej NTSC. Nowy system zachował pełną kompatybilność ze swym czarno-białym poprzednikiem.
System NTSC (NTSC-M) jest stosowany dla obrazów w formacie złożonym z 525 linii na klatkę, przy częstotliwości odświeżania 59,94Hz (jest to skutkiem stosowania wStanach Zjednoczonych częstotliwości prądu przemiennego wynoszącej 60 Hz) i 29,97 klatkach na sekundę. Odpowiedzialna za 2/3 informacji o barwie falapodnośna przenosi jednocześnie informacje o dwóch składowych danej barwy – czerwonej i zielonej. Powoduje to dużą podatność na zakłócenia fazowe.
Inżynierowie i technicy nie darzą systemu NTSC zbytnim szacunkiem i złośliwie rozszyfrowują jego skrót jakoNever The Same Color (pol. „Nigdy ten sam kolor”),Never Twice the Same Color („Nigdy dwa razy taki sam kolor”) lubNever Tested Since Christ („Nietestowany od czasów Chrystusa”). Owa niechęć wynika z trapiących ten standard problemów, m.in. tendencji obrazu do utraty równowagibarw (wskutek zmiany fazy sygnału z powodu zakłóceń czy tłumienia; odbiorca widzi wtedy np. niebieskawe twarze lub zielonkawe niebo) czy małej rozdzielczości 525 linii na klatkę.
Odbiorniki telewizyjne obsługujące ten system muszą być wyposażone w regulator równowagi barw, którym odbiorca może ustawić właściwe barwy na ekranie. Chociaż stosuje się układy do automatycznej regulacji równowagi barw, to jednak nawet najnowszealgorytmy w nich stosowane nierzadko zawodzą, co zmusza odbiorcę do ręcznej regulacji.
Powyższa wada nie ujawnia się przy przesyłaniu sygnału na krótkim dystansie poprzez ekranowany kabel (np. w pracy studyjnej), ponieważ wtedy można ograniczyć zakłócenia i tłumienie.
System NTSC w swej oryginalnej postaci stosowany jest wraz z klasycznym systemem telewizji monochromatycznejM. Od systemuNTSC-M odróżnia się stosowany wJaponii systemNTSC-J, gdzie częściowo zastosowano technologię właściwą dla systemuPAL. Różnice te są bardzo niewielkie.
Opis standardu systemu NTSC został opublikowany przez agendęONZInternational Telecommunications Union w roku 1998 w dokumencie pod tytułemRecommendation ITU-R BT.470-6, Conventional Television Systems.