od 2025-11 → zaktualizować na podstawie najświeższych informacji, od 2025-11 →dodać przypisy do treści niemających odnośników do źródeł. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się wdyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon{{Dopracować}} z tego artykułu.
Narodowa Agencja Aeronautyki i Przestrzeni Kosmicznej
Oprócz programu lotów kosmicznych agencja jest również odpowiedzialna za długofalowy (zarówno cywilny, jak i wojskowy) program badańprzestrzeni kosmicznej. W lutym 2006 roku NASA sama określiła swoje cele, uznając, że jej misją jest „utorowanie drogi przyszłejeksploracji kosmosu, odkryciom naukowym i badaniom z dziedzinyaeronautyki”[5].
W wynikuradzieckiego programu kosmicznego uwieńczonego wystrzeleniem pierwszego w historii światasztucznego satelity (Sputnik 1) 4 października 1957 uwagaStanów Zjednoczonych skierowała się ku własnym działaniom w tym zakresie.Kongres zaniepokojony realnym zagrożeniem ze stronyZSRR i możliwością utraty pozycji lidera w dziedzinie nowych technologii zaapelował do prezydentaDwighta D. Eisenhowera oraz jego doradców o podjęcie bardziej stanowczych kroków mających na celu wsparcie i rozszerzenie programu badań kosmicznych. Kilka miesięcy ożywionej debaty doprowadziło do stworzenia wspólnego stanowiska określającego, że nowa agencja federalna powinna służyć prowadzeniu wszelkiej niewojskowej działalności w przestrzeni kosmicznej. W tym samym okresie została powołana do życiaDARPA, a także wiele innych podobnych do niej programów kosmicznych, które wkrótce zostały włączone w zakres działalności NASA.
Wystrzelony 1 lutego 1958Explorer 1 (oficjalnieSatellite 1958 Alpha) był pierwszym amerykańskim sztucznym satelitą. 29 lipca 1958 r. prezydent Dwight D. Eisenhower podpisałNational Aeronautics and Space Act, ustanawiając Narodową Agencję Aeronautyki i Przestrzeni Kosmicznej (NASA). Gdy zaczynała ona działalność 1 października 1958 r., składała się z 4 laboratoriów i zatrudniała około 80 pracowników rządowej agencji badawczejNACA. Ogromne znaczenie dla włączenia się NASA dowyścigu kosmicznego miała technologia przejęta odniemieckiego programu budowy rakiet prowadzonego przezWernhera von Brauna, który poII wojnie światowej został obywatelem Stanów Zjednoczonych. Pełnił on też kluczową rolę w amerykańskim programie księżycowym i dziś wymieniany jest wśród najważniejszych konstruktorów rakiet kosmicznych i pionierów podboju kosmosu. Do NASA zostały włączone elementyABMA (której zespół von Brauna był częścią) orazNaval Research Laboratory[6].
Pierwsze programy NASA dotyczyły przede wszystkimzałogowych lotów kosmicznych i były prowadzone w atmosferze rywalizacji między USA a ZSRR (wyścig kosmiczny) w okresiezimnej wojny.Program Mercury zapoczątkowany w 1958 r. miał na celu zbadanie czy człowiek jest w stanie przeżyć wprzestrzeni kosmicznej. Poproszono więc przedstawicieli armii amerykańskiej o wzięcie udziału w projekcie NASA mającym na celu przeprowadzenie eksperymentalnego lotu statku powietrznego, który był rozwijany przez US Army już w latach pięćdziesiątych. Dzięki współpracy z istniejącymi wojskowymi ośrodkami badawczymi oraz pomocy technicznej udzielonej przez wojsko, 5 maja 1961 r.Alan Shepard, pilotując statekFreedom 7 podczas 15-minutowego lotu suborbitalnego został pierwszym Amerykaninem w kosmosie.John Glenn natomiast został pierwszym amerykańskim astronautą, który przebywał na orbicie Ziemi, gdy 20 lutego 1962 r. odbył ponad 5-godzinny lot w statkuFriendship 7.
Gdy projekt Mercury wykazał, że załogowe loty kosmiczne są możliwe, postanowiono uruchomićprogram Gemini, aby przeprowadzić eksperymenty i prace związane z wysłaniem misji naKsiężyc. Pierwszy lot programu Gemini z astronautami na pokładzie (Gemini 3), którego dowódcą zostałGus Grissom odbył się 23 marca 1965 r. Dziewięć kolejnych misji udowodniło, że człowiek jest w stanie żyć wstatku kosmicznym dłuższy czas, a także że możliwe jest połączenie (dokowanie) z innym statkiem w przestrzeni kosmicznej. Loty programu Gemini dostarczyły również wielu danych medycznych dotyczących wpływu stanunieważkości na ludzki organizm[7].
Program Apollo powstał w celu wysłania pierwszego człowieka na Księżyc i bezpiecznego sprowadzenia go na Ziemię. MisjaApollo 1 skończyła się tragiczną śmierciąastronautów, gdy podczas symulacji lotu wewnątrz modułu sterowania wybuchł pożar. Z powodu tego incydentu przeprowadzono później kilka prób bez udziału załogi, zanim ponownie wprowadzono ludzi na pokład statku kosmicznego.Apollo 8 iApollo 10 zbadały orbitę Księżyca oraz przywiozły jego liczne fotografie. 20 lipca 1969 r.Apollo 11 zNeilem Armstrongiem,Michaelem Collinsem iBuzzem Aldrinem na pokładzie po raz pierwszy w historii wylądował na powierzchni Księżyca.Apollo 13, po awarii statku i walce o życie astronautów, przywiózł na Ziemię jedynie jego zdjęcia. Sześć misji, które wylądowały na srebrzystym globie, dostarczyło niezliczoną ilość danych naukowych i prawie 400 kilogramów próbek. Eksperymenty przeprowadzone przez astronautów obejmowały m.in.mechanikę gruntów,meteoroidy,sejsmologię,wymianę cieplną,Lunar Laser Ranging Experiment,pole magnetyczne orazwiatr słoneczny[8].
Skylab był pierwsząstacją kosmiczną umieszczoną na orbicie przez Stany Zjednoczone. Ta ważąca 75 ton stacja, wyniesiona przez rakietę Saturn 5 przebywała nad Ziemią w latach 1973–1979. W tym czasie odwiedziły ją trzy załogi astronautów (w latach 1973–1974). Badania prowadzone przez załogi Skylaba początkowo miały się skupić na anomaliach związanych z grawitacją w innych systemach gwiezdnych, ale z braku funduszy i zainteresowania ze strony rządu ograniczono zakres badań. Stacja miała laboratorium do badania wpływumikrograwitacji orazApollo Telescope Mount. W wyniku tarcia o wysokie warstwy atmosfery stacja Skylab zaczęła zacieśniać orbitę okołoziemską. W celu przesunięcia jej na wyższą orbitę zaprojektowany zostałwahadłowiec, jednak zanim zdołano go wystrzelić, stacja weszła w atmosferę (1979), gdzie uległa zniszczeniu[9].
Budowawahadłowców, które mogłyby regularnie latać w kosmos, stała się głównym celem NASA w latach 70. i 80. Do 1985 r. stworzono cztery takie jednostki. Pierwszym, który wystartował z Ziemi 12 kwietnia 1981 r., był promColumbia[10].
Najważniejszą korzyścią wynikającą z realizacji programu wahadłowców miało być znaczące obniżenie kosztów wynoszenia ładunków w przestrzeń kosmiczną (w stosunku do używanych do tego celu rakiet jednorazowych). W rzeczywistości jednak osiągnięcie tego celu okazało się nierealne. Podobnie jak w przypadku programu Apollo, program STS obciążony był dużymi wydatkami stałymi (takimi jak konieczność ciągłego utrzymywania rozbudowanego personelu naziemnego), które na starcie obniżały jego konkurencyjność[11].Katastrofa promu Challenger w 1986 r. wykazała, iżSpace Shuttle nie jest systemem wystarczająco dojrzałym do wykonywania pełnego zakresu planowanych dla niego misji, zaś utrzymywanie dotychczasowej częstotliwości startów nie gwarantuje niezbędnego minimum bezpieczeństwa[12]. Wprowadzone po katastrofie ograniczenia zmusiły NASA do zaprzestania eksploatacji promów do celów komercyjnych oraz spowodowały skasowanie planowanych na potrzebyUSAF startów z bazyVandenberg[13]. Pierwotna koncepcja NASA, która zakładała wykorzystanie systemu STS jako uniwersalnego środka transportu, została więc ostatecznie zarzucona.
Niemniej jednak wahadłowce zostały wykorzystane w wielu ogromnych i złożonych logistycznie przedsięwzięciach, jak np. wysłanie na orbitęKosmicznego Teleskopu Hubble’a (HST). HST został zbudowany stosunkowo małym nakładem środków (wynoszącym niespełna 2 miliardy dolarów), jednak już od momentu rozpoczęcia pracy w 1990 r. zachwycił swoimi zdjęciami zarówno naukowców, jak i opinię publiczną. Niektóre fotografie zrobione przez teleskop, jak chociażbyGłębokiego Pola Hubble’a, stały się niemal legendarne. Teleskop Hubble’a jest wspólnym projektem NASA iEuropejskiej Agencji Kosmicznej (ESA), a jego sukces utorował drogę ściślejszej współpracy obu agencji.
W 1995 r. wznowiono współpracę rosyjsko-amerykańską w zakresie podboju kosmosu, doprowadzając do powstaniaprogramu Shuttle-Mir, który obejmował loty wahadłowców na stację kosmicznąMir. Współpraca ta trwa do dziś,Rosja i Stany Zjednoczone są głównymi partnerami w budowie największej w historii stacji kosmicznej –ISS (budowa ta stała się głównym powodem dalszego utrzymywania floty wahadłowców[11]). Znaczenie tej współpracy najbardziej uwidoczniło się w chwili, gdy NASA zmuszona była polegać na rosyjskich rakietach nośnych do zaopatrywania Międzynarodowej Stacji Kosmicznej pokatastrofie promuColumbia.
Katastrofa promuColumbia z 2003 r., w której zginęła cała siedmioosobowa załoga (sześciu Amerykanów i jeden Izraelczyk), spowodowała 29-miesięczną przerwę w lotach wahadłowców i dogłębną analizę dotychczasowych priorytetów NASA. Administracja rządowa, środowisko naukowców i opinia publiczna poddały publicznej dyskusji przyszłość programu lotów kosmicznych.
14 stycznia 2004 prezydentGeorge W. Bush w swoim przemówieniu ogłosił nowąwizję eksploracji przestrzeni kosmicznej. Zgodnie z jej założeniami wahadłowce miały wznowić swoje loty w najkrótszym możliwym terminie, nie później jednak niż do końca roku 2010 musiałyby zostać wycofane z eksploatacji. Zastąpić je miały nowo zaprojektowane pojazdy załogowe, oblatane do roku 2014[14].
Pierwszy po przerwie lot wahadłowców miał miejsce w roku 2005 (misjaSTS-114). Zakończył się on pełnym sukcesem i regularne misje programu zostały wznowione.
Pierwotny termin wyłączenia z eksploatacji systemu STS okazał się jednak nierealny. W roku 2008 amerykańskaIzba Reprezentantów zatwierdziła budżet na dodatkową misję programu (STS-134), potrzebną do instalacji na ISS spektrometruAMS[15]. Oznaczało to przedłużenie lotów promów do roku 2011. W roku 2010 – ze względu na opóźnienia komercyjnego programuCOTS – niezbędne okazało się wykonanie jeszcze jednego lotu do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Od strony finansowej został on ostatecznie zatwierdzony w kwietniu 2011 – jako misjaSTS-135, realizowana w lipcu 2011. Dalszego przedłużenia programu STS nie przewiduje się[16][17].
Koszty przedsięwzięcia, jakim jest budowa Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (wynoszące ponad sto miliardów dolarów), sprowadzają na NASA ostrą krytykę, co do zasadności budowy stacji i przyszłych korzyści płynących z jej istnienia.
W lipcu 2023 NASA ogłosiła[18], że uruchomi wkrótce serwis streamingowyNASA+, gdzie będą udostępnione wszystkie materiały wideo nagrane przez agencję. Serwis ma być dostępny za darmo oraz bez reklam. Serwis ma być alternatywą dlaNASA TV[19].
NASA prowadzi obecnie misje związane z badaniamiKsiężyca,Merkurego,Marsa iSaturna, jak również obserwacjęSłońca. W sferze zainteresowań agencji leżą też eksploracja dalszych obszarów Wszechświata oraz badania Ziemi.
W 2011 r. rozpoczęły się misjaJuno, której zadaniem jest obserwacjaJowisza orazMars Science Laboratory (MSL), będąca kolejną misjąłazika przeznaczonego do badań Marsa. Na rok 2013 planowana jest misja orbiteraMars Atmosphere and Volatile Evolution (MAVEN), której celem będzie zbadanie górnych warstw marsjańskiej atmosfery.
W ramach misjiNew Horizons NASA wystrzeliła w 2006 r.sondę kosmiczną, która w 2015 r. dotarła doPlutona. Sonda uzyskała tzw.asystę grawitacyjną odJowisza w lutym 2007 r. i rozpoczęła przeszukiwanie niektórych z księżyców planety oraz sprawdzanie niektórych urządzeń wewnętrznych podczas trwania lotu.
14 stycznia 2004 r., dziesięć dni po wylądowaniu łazikaSpirit, prezydent Stanów ZjednoczonychGeorge W. Bush ogłosił nowy plan dotyczący przyszłości NASA:Wizja Eksploracji Kosmosu (ang.Vision for Space Exploration). Zgodnie z nim ludzkość ponownie wyląduje na Księżycu do 2018 r. i stworzy tam stałą bazę, która stanie się zalążkiem przyszłych misji (m.in. na Marsa). Wahadłowce zostaną wycofane z użycia w 2010 r. i zastąpione przez statek kosmicznyOrion do 2014 r. (zdolny zarówno do dokowania doISS, jak i opuszczenia orbity ziemskiej). Mniej pewna jest natomiast przyszłość Międzynarodowej Stacji Kosmicznej – konstrukcja ma zostać ukończona, ale to jedyna pewna odnośnie do niej rzecz[14]. Chociaż plan początkowo został sceptycznie przyjęty przez Kongres, to jednak pod koniec 2004 r. zgodził się on przeznaczyć fundusze na pierwsze lata funkcjonowania nowej wizji podboju kosmosu.
Mając nadzieję na przyśpieszenie rozwoju prywatnego sektora badań kosmicznych, NASA ustanowiła w 2004 r. serię tzw.Centennial Challenges (pol.Wyzwania Stulecia), specjalnych nagród dla pozarządowych drużyn za osiągnięcia w dziedzinie technologii kosmicznych. Wyzwania stawiały przed współzawodniczącymi drużynami zadania, których osiągnięcie ułatwi wypełnienie celówWizji Eksploracji Kosmosu, takich jak stworzenie lepszych kombinezonów dla astronautów[20].
Z nadejściem prezydenturyBaracka Obamy zmieniły się również rządowe plany wobec NASA. Cele wyznaczone wWizji Eksploracji Kosmosu z perspektywą załogowych misji księżycowych straciły swoje priorytetowe znaczenie. W efekcieprogram Constellation został usunięty z zaproponowanego w lutym 2010 budżetu agencji[21]. Część funduszy została natomiast przekierowana do sektora prywatnego, który – zgodnie z nową doktryną – zapewnić ma Stanom Zjednoczonym załogowy transport orbitalny po zakończeniu programu STS. Wsparcie finansowe na łączną kwotę 50 mln. USD otrzymały firmy:Blue Origin,The Boeing Company,Paragon Space Development Corporation,Sierra Nevada Corporation iUnited Launch Alliance[22].
15 kwietnia 2010 prezydent Barack Obama wygłosił przemówienie wCentrum Kosmicznym Johna F. Kennedy’ego, w którym nakreślił główne punkty nowej polityki podboju przestrzeni kosmicznej. Zakłada ona m.in. projekt ciężkiejrakiety nośnej i statku kosmicznego, które miałyby służyć załogowym lotom poza orbitę Księżyca (po roku 2025 lot do planetoidy, po 2030 – misja na orbitę Marsa)[23].
4 grudnia 2006 r. NASA ogłosiła, że planuje zbudowanie stałej bazy naKsiężycu[24].Scott J. Horowitz powiedział, że celem agencji jest uruchomienie do 2024 r. w pełni funkcjonalnej bazy, która pozwoliłaby na rotacyjne loty załogowe (podobnie jak w przypadkuMiędzynarodowej Stacji Kosmicznej). NASA planowała współpracę z innymi agencjami narodowymi przy wypełnianiu tej misji[25]. Jednakże po zmianach w strukturach administracyjnych agencji w roku 2009 zaczęły pojawiać się sygnały, że plany te mogą nie zostać zrealizowane ze względu na prawdopodobną zmianę głównych celów przyszłych misji załogowych[26].
Ostatecznie w roku 2010 prezydent Barack Obama wycofał fundusze przeznaczone na program załogowej eksploracji Księżyca argumentując, że projekt przekroczył założenia budżetowe i terminowe, a sam pomysł nie nosi znamion innowacyjności. W zamian NASA skoncentrować się ma na tworzeniu nowych technologii, które miałyby przyśpieszyć przyszły podbój Kosmosu. Agencja ma też zająć się wsparciem prywatnych firm konstruujących systemy transportu załogowego do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej[21][27].
28 września 2007 r. administrator NASAMichael D. Griffin stwierdził, że NASA zamierza wysłać człowieka naMarsa do 2037 r., a w 2057 r.: „Powinniśmy obchodzić dwudziestolecie lądowania człowieka na Marsie”[28].
Kolejnym nawiązaniem do ewentualnej załogowej wyprawy na Marsa było przemówienie prezydenta Baracka Obamy wygłoszone 15 kwietnia 2010 w Centrum Kosmicznym imienia Johna F. Kennedy’ego. Obama przedstawiając najważniejsze punkty nowej polityki podboju kosmosu wymienił Marsa jako możliwy cel przyszłych wypraw załogowych. Według niego do roku 2025 Stany Zjednoczone dysponować będą statkiem umożliwiającym lot poza orbitę Księżyca. Po roku 2030 możliwe będzie wysłanie człowieka na orbitę Marsa, a w dalszej przyszłości lądowanie na jego powierzchni[29].
Administrator NASA jest najwyższym w hierarchii pracownikiem tej agencji, a także pełni rolę doradcyprezydenta Stanów Zjednoczonych ds. badań kosmicznych. Zadaniem administratora jest kierowanie pracami NASA w taki sposób, aby wywiązywać się z zadań stawianych jej przezWizję Eksploracji Kosmosu. Obecnym administratorem agencji jestBill Nelson, który pełni tę funkcję od 3 maja 2021 roku[31].
Zastępca administratora NASA jest drugą osobą w agencji, kieruje jej pracami, jak również odpowiada za politykę agencji. Zastępca administratora reprezentuje NASA przed Biurem Wykonawczym Prezydenta,Kongresem, szefami agencji federalnych, organizacjami międzynarodowymi, a także zewnętrznymi organizacjami i społecznościami. Zastępca administratora dogląda także codziennej pracy biur NASA, takich jak: Biuro Głównego Urzędnika ds. Finansów czy Biuro Planowania Ogólnego i Komunikacji Strategicznej. Obecnym zastępcą administratora agencji od 21 czerwca 2021 r. jestPamela Melroy[32].
NASA ma na swoim koncie znaczącą liczbę udanych misji kosmicznych, wliczając w to ponad 150lotów załogowych. Wiele z nich związanych jest zprogramem Apollo, który objął szereg lotów naKsiężyc, w tym sławny pierwszy w historii spacer po srebrnym globie podczas misjiApollo 11. W ramachprogramu lotów wahadłowców, pomimo straty promówChallenger iColumbia, również odnotowano wiele sukcesów. Do najbardziej znanych zaliczyć można wyniesienie na orbitęTeleskopu Hubble’a i późniejsze jego naprawy, dokowanie do stacji kosmicznejMir, a także budowęMiędzynarodowej Stacji Kosmicznej – wspólnego projektu wielu narodowychagencji kosmicznych. Przyszłe plany NASA co do załogowejeksploracji kosmosu powiązane były początkowo z księżycowymprogramem Constellation. Po jego skasowaniu dalekosiężnym celem agencji stało się opracowanie technologii umożliwiającej podróże poza orbitę Księżyca (lądowanie naplanetoidach, a docelowo naMarsie). W opracowaniu nowych pojazdów na potrzeby transportu orbitalnego pomóc ma natomiast zaangażowanie sektora prywatnego[21].
NASA przeprowadziła także wiele misji bezzałogowych, których zadaniem było zbadanieplanetUkładu Słonecznego, czy też przestrzeni kosmicznej poza jego granicami (Pioneer 10,Pioneer 11,Voyager 1 iVoyager 2). NASA pozostaje na razie jedyną agencją, która wysłała misje poza granice naszego układu planetarnego.
SondaCassini, która została wystrzelona w 1997 r. od połowy 2004 r. zajmowała się badaniem układuSaturna (planety, jejpierścieni,księżyców imagnetosfery). Ponad dwadzieścia lat działalności misji Cassini-Huygens jest przykładem współpracy międzynarodowej między JPL-NASA iEuropejską Agencją Kosmiczną.
Kolejną misją przeznaczoną do badań dalszych obszarów Układu Słonecznego jest misjaNew Horizons. Głównym zadaniem wystrzelonej w 2006 r. sondy było zbadaniePlutona oraz jego księżyców. Sonda osiągnęła swój cel w 2015 r. Po zakończeniu pierwszego etapu misji została ona skierowana do innych obiektówPasa Kuipera[33].
Oprócz orbiterów NASA wysyła na Marsa również sondy, których zadaniem jest bezpośrednie badanie jego powierzchni. Liczne dane naukowe wraz ze zdjęciami zostały dostarczone przez lądowniki programu Viking (które przeprowadziły również serię biologicznych badań gruntu)[35], a także przez wysłaną w 2007 r. sondęPhoenix. NASA jest również pionierem w dziedzinie eksploracji Marsa za pomocą pojazdów kołowych. Pierwszą misją tego typu był rozpoczęty w 1996 r. programMars Pathfinder, w którego skład wchodziłlądownik wraz z małym łazikiemSojourner. Kolejnym krokiem w tym kierunku było wysłanie na Marsa misjiMars Exploration Rover (MER) złożonej z dwóch pojazdów o dużo większej mobilności. ŁazikiSpirit iOpportunity w 2004 r. rozpoczęły badania powierzchni planety w obszarachKrateru Gusiewa iMeridiani Planum (poszukując m.in. śladów wskazujących na istnienie tam w przeszłości wody w stanie ciekłym). Nominalny czas trwania programu i pokonana przez łaziki odległość zostały wielokrotnie przekroczone. Misja Spirita została oficjalnie zakończona dopiero w 2011 roku, zaś misja Opportunity w lutym 2019 roku[36]. W roku 2011 wystartowała misjaMars Science Laboratory, której celem było umieszczenie na powierzchni Marsa kolejnego pojazdu o jeszcze większych gabarytach. Przeprowadzić ma on serię badań marsjańskiego gruntu, m.in. pod kątem warunków sprzyjających powstaniu w nim życia[37].
Obecnie NASA nadaje kilka rodzajów odznaczeń i medali swoim astronautom, jak również pracownikom personelu naziemnego. Niektóre z nich zostały zatwierdzone do noszenia ich na mundurach wojskowych w czasie ceremonii. Najwyższym odznaczeniem jestCongressional Space Medal of Honor, którym zostało uhonorowanych 28 osób (17 pośmiertnie). Przyznawany jest „każdemu astronaucie, który podczas wykonywania swoich obowiązków wyróżnił się merytoryczną i wnoszącą wkład w bogactwo narodu i ludzkości pracą”[38].
Drugim w kolejności odznaczeniem, które może być nadane osobie zatrudnionej w NASA jestDistinguished Service Medal. Może on zostać przyznany każdemu członkowi agencji federalnej, zarówno astronaucie wojskowemu, jak i pracownikowi cywilnemu. Jest to nagroda coroczna nadawana przez National Aeronautics Space Foundation. Analogicznym medalem przyznawanym dla osób niezwiązanych z agencjami rządowymi jestDistinguished Public Service Medal[39].
Obecnie budowaMiędzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS –ang.International Space Station) opiera się na flociewahadłowców kosmicznych, które transportują wszystkie elementy konstrukcyjne stacji. NASA straciła dwa statki po katastrofach:Challengera w 1986 r. iColumbii w 2003[40]. ZniszczenieChallengera agencja zrekompensowała sobie budową promuEndeavour, który powstał z części zamiennych pozostałych wahadłowców. NASA nigdy nie wybudowała promu, który mógłby zastąpićColumbię (zamiast tego powstać miałCEV Orion).
Docelowo na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej miał pracować siedmioosobowy zespół, ale po wypadku wahadłowcaColumbia stała załoga stacji została zredukowana z trzech do dwóch (obejmuje ona jednego Rosjanina i dwóch Amerykanów na okres sześciu miesięcy). Skutkiem tej decyzji europejscy i japońscy astronauci nie mogli przeprowadzać dłuższych misji na stacji. Począwszy od 2006 r. przywrócono trzyosobową załogę ISS, a potem zwiększono do sześciu w 2009 roku (w czasieEkspedycji 19).
Inne państwa, które uczestniczą w budowie stacji kosmicznej, takie jak członkowieEuropejskiej Agencji Kosmicznej czy japońskiejJAXA wyraziły zainteresowanie dokończeniem budowy ISS[41]. Jednakże terminarz NASA nie uwzględnia możliwości żadnych zmian, a administrator ds. operacji kosmicznychWilliam H. Gerstenmaier wyjaśnił, że wahadłowce w 2007 r. wykonały trzy misje w przeciągu sześciu miesięcy, pokazując tym samym, że NASA nadal jest w stanie dotrzymać ostatecznych terminów budowy i obsługi stacji[42][43].
W związku z aresztowaniemLisy Nowak w lutym 2007 r. administrator NASAMichael D. Griffin zlecił niezależnej komisji ekspertów (NASA Astronaut Health Care System Review Committee) zbadanie, czy NASA dostatecznie dobrze zajmuje się stanem psychicznym swoich astronautów. Wstępny raport komisji podniósł kwestię tego, czy astronauci pili alkohol bezpośrednio przed startem[44]. Nie przedstawiono jednakże żadnych dowodów, które mogłyby potwierdzić te przypuszczenia[45].
Dowódca jednego z wahadłowców,Scott J. Kelly, otwarcie krytykował raport podczas jednego z wywiadów udzielonych przed rozpoczęciem misjiSTS-118, odrzucając przypuszczenia ekspertów. Po opublikowaniu sprawozdania z prac komisji NASA zarządziła wewnętrzną kontrolę.
29 sierpnia 2007 r. dyrektor ds. bezpieczeństwa misji Bryan O’Connor ogłosił, że po kilkumiesięcznej kontroli w NASA nie znaleziono żadnych dowodów, które potwierdzałyby oskarżenia zawarte w raporcie niezależnej komisji ekspertów, jakoby astronauci wykonywali misje pod wpływem alkoholu. W dodatku we wszystkich odnotowanych wypadkach, które miały miejsce między rokiem 1984 a 2008, nie stwierdzono, aby ich przyczyną mogły być alkohol lub narkotyki[46].
↑Bernier, Serge (Stephen Lyle Translator):Space Odyssey: The First Forty Years of Space Exploration. Cambridge University Press, 2002,ISBN 0-521-81356-5.
.jpg)
