Minor (Martin)White (ur.9 lipca1908 wMinneapolis, zm.24 czerwca1976 wMassachusetts) –amerykański fotograf.
Fotografią zainteresował się już w dzieciństwie, gdy otrzymał aparat od swojego dziadka. W latach 1927–1930 i 1932–1933 studiowałbotanikę i literaturę naUniversity of Minnesota, uzyskując tytułBachelor of Science. Po studiach przeniósł się doPortland, gdzie pracował w hotelu. Działał w Oregon Camera Club, a wYMCA nauczał fotografii.
W 1938 rozpoczął pracę fotografa wWorks Progress Administration – rządowej agendzie utworzonej w ramach programuNew Deal. Z tego wczesnego okresu jego twórczości pochodzą zdjęcia architektury o bezpośrednim, dokumentalnym charakterze. W 1941 r. wziął udział w wystawieImage of Freedom zorganizowanej przezMuseum of Modern Art w Nowym Jorku. Rok późniejPortland Art Museum zorganizowało pierwszą indywidualną wystawę jego prac.
W latach 1942–1945 White służył w U.S. Army Intelligence Corps. Po zwolnieniu z wojska przeniósł się doNowego Jorku, gdzie w latach 1945–1946 studiował estetykę i historię sztuki naColumbia University pod kierunkiemMeyera Schapiro. Pod jego wpływem White zainteresował się psychologicznymi aspektami fotografii. Pracował jako fotograf w Museum of Modern Art, gdzie zaprzyjaźnił się zBeaumontem Newhallem i jego żoną Nancy. Oni wprowadzili go w krąg znanych fotografów, takich jakHenry Callahan,Paul Strand iEdward Weston. W 1946 r. poznałAlfreda Stieglitza, który wywarł istotny wpływ na jego twórczość.
W tym samym roku White przeniósł się doSan Francisco, by wraz zAnselem Adamsem nauczać fotografii w California School of Fine Arts (obecnieSan Francisco Art Institute). W 1952 r. wraz z m.in. Adamsem, Newhallami iDorotheą Lange założył pismo „Aperture”. Po przeprowadzce doRochester rozpoczął pracę jako wykładowca wRochester Institute of Technology (1952–1964) i kurator wystaw wGeorge Eastman House (1952–1956). Zorganizował między innymi trzy duże, tematyczne wystawy:Camera Consciousness (1954),The Pictorial Image (1955) iLyrical and Accurate (1956). W latach 1965–1974 nauczał i wystawiał wMassachusetts Institute of Technology, najpierw jakoprofesor wizytujący, a od 1969 jakotenured professor. W 1970 r. otrzymał stypendiumFundacji Guggenheima.
W 1976 r. zmarł na atak serca.
Minor White był ukrytymhomoseksualistą. Z obawy przed skandalem ukrywał swoją orientację, autocenzurując swe prace (cyklaktów męskich). Część jego prac została wystawiona dopiero w 1989 roku[1].
White wierzył w mistyczne właściwości fotografii i widział w niej środek do odkrywania samego siebie i do samodoskonalenia się. Odrzucał pogląd, że fotografia powinna naśladować malarstwo lub grafikę i propagował „czystą fotografię”. Przy pomocy wielkoformatowego aparatu fotografował przyrodę i zwykłe przedmioty, zaburzając ich naturalne wymiary czy poczucie przestrzeni. Na jego twórczość wpływ wywarły koncepcje Alfreda Stieglitza, ale również rozmaite koncepcje filozoficzno-religijne, w tym katolicyzm,astrologia,zen,tao, psychologiaJunga czy ideeGeorgija Gurdżijewa.
Znaczenie White’a nie ograniczało się tylko do jego twórczości, a szczególną rolę odegrał jako nauczyciel. Na swoich zajęciach wykorzystywał muzykę klasyczną, medytację, techniki teatralne i inne metody, który miały pomóc studentom na drodze do zrozumienia mistycznego i intelektualnego wymiaru fotografii. Podkreślał, że prawdziwe znaczenie fotografii sytuuje się między obrazem a widzem. Aby odczytać zdjęcie, oglądający musi dokonać wysiłku, który doprowadzi go do głębokiego doświadczenia obrazu (White określał to pojęciem „innocence of vision”). Jego działalność i twórczość wywarły wpływ m.in. naPetera Bunnella,Carla Chiarenzę,Williama Heicka czyBoba Hollingswortha.
Archiwum Minora White’a przechowywane jest w biblioteceUniwersytet Princeton wNew Jersey. Jego prace znajdują się m.in. w zbiorachSan Francisco Museum of Modern Art,International Museum of Photography iThe Art Museum na Princeton University.