 | |||
 major | |||
| Data i miejsce urodzenia | 30 lipca 1896 | ||
|---|---|---|---|
| Data i miejsce śmierci | 1973 | ||
| Przebieg służby | |||
| Lata służby | 1914–1945 | ||
| Siły zbrojne | |||
| Formacja | |||
| Jednostki | |||
| Stanowiska | dowódca kompanii | ||
| Główne wojny i bitwy | I wojna światowa | ||
| Odznaczenia | |||
         | |||
| |||
Mieczysław Piotr Barys (ur.30 lipca1896 wKaczanówce, zm.1973 wChrzanowie[1]) –majorWojska Polskiego, w czasie I Wojny Światowej żołnierzI Brygady Legionów Polskich,II Brygady Legionów Polskich orazII Korpusu Polskiego w Rosji - jedynej w tamtym czasie niezależnej Polskiej Siły Zbrojnej[2][3].
Urodził się 30 lipca 1896 roku w Kaczanówce, w ówczesnympowiecie skałackim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Pawła, agronoma, i Ludwiki. W 1913 roku we Lwowie wstąpił doZwiązku Strzeleckiego[4].
W sierpniu 1914 roku wyjechał do Krakowa, gdzie został przyjęty doI Brygady Legionów Polskich. W następnym miesiącu został skierowany na front. Wziął udział wbitwie pod Krzywopłotami (17–18 listopada 1914 roku),Łowczówkiem (22–25 grudnia 1914 roku) i nad Nidą oraz w maju 1915 roku wbitwie pod Konarami, w czasie której został ranny. Był wówczas żołnierzem 4. kompanii I batalionu5 pułku piechoty. Leczył się w Szpitalu Twierdzy Nr 9 w Krakowie[4][5]. Po wyzdrowieniu wrócił na front i wziął udział w bitwach pod Jabłonką, Kuklami i Czartoryskiem (17 listopada 1915 roku). W tej ostatniej bitwie został ciężko kontuzjowany. Był wówczas żołnierzem 2. kompanii I batalionu4 pułku piechoty. Był leczony w Szpitalu Rezerwowym Nr 2 w Cieszynie[6]. Po zakończeniu leczenia wrócił na front. Walczył w bitwach pod Jeziercami,Kostuchniówką, Polską Górą oraz nad Styrem i Stochodem[4]. W lipcu 1917 roku został przeniesiony do2 pułku piechoty, w szeregach którego wziął udział wbitwie pod Raranczą iKaniowem. W czasie tej drugiej bitwy dostał się do niewoli, lecz zdołał uciec[4].
W latach 1926–1928 kształcił się wOficerskiej Szkole dla Podoficerów w Bydgoszczy. 15 sierpnia 1928 roku Prezydent RP mianował gopodporucznikiem zestarszeństwem z dniem 15 sierpnia 1928 roku i 108. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a Minister Spraw Wojskowych wcielił do12 pułku piechoty w Wadowicach[7]. 2 grudnia 1930 roku został awansowany naporucznika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku i 99. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8]. W następnych latach kontynuował służbę w 12 pp[9][10][11]. Na stopieńkapitana został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 roku i 314. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1939 roku był dowódcą 5. kompanii strzeleckiej[12]. 23 sierpnia 1939 roku objął dowództwo II batalionu[13]. Na jego czele walczył w kampanii wrześniowej[14]. 15 września w boju z niemiecką28 Dywizją Piechoty pod miejscowościamiŁukowa iPodsośnina został ranny[15][16]. Dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał wOflagu VII A Murnau[17] aż do wyzwolenia obozu przez wojska amerykańskie 29 kwietnia 1945 roku[18]. Później został awansowany do stopnia majora[19].
Jego synStanisław, był żołnierzem Wojska Polskiego, uczestnikiem kampanii wrześniowej 1939 r, następnie służył od 3 maja 1940 r. w Związku Walki Zbrojnej, po czym w 12 pułku piechoty Armii Krajowej, aby jesienią 1944 zająć stanowisko dowódcy Grupy DywersyjnejKęczyński i walczyć w szeregach Armii Krajowej, aż do wyzwolenia Wadowic spod okupacji niemieckiej w styczniu 1945 r[20].
.png)
