 Mick Foley na konferencji Days of the Dead Atlanta (2024) | |||
| Imię i nazwisko | Michael Francis Foley | ||
|---|---|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |||
| Współmałżonek | Colette z domu Christie (od 1992) | ||
| Dzieci | Noelle (córka)Dewey (syn) | ||
| Kariera profesjonalnegowrestlera | |||
| Pseudonimy ringowe | Cactus JackDude Love | ||
| Wzrost | 188 cm[1] | ||
| Masa ciała | 135 kg[1] | ||
| Zapowiadany z | |||
| Trenerzy | |||
| Debiut | 26 czerwca 1983 | ||
| Emerytura | 2011 | ||
| |||
| Strona internetowa | |||
Michael Francis „Mick” Foley Sr (ur.7 czerwca1965 wBloomington) – amerykańskiwrestler,pisarz ikomik, znany też pod swoimipseudonimami ringowymi jakoCactus Jack,Dude Love iMankind.
Zasłynął głównie z wypromowaniahardcore’owej odmiany w głównym nurcie wrestlingu, szczególnie dzięki swojejznamiennej walce z The Undertakerem w 1998. Swojąpostać wrestlingu budował przede wszystkim na zdolności do przetrwania niebezpiecznych akcji i znoszenia bólu. Przez kilkanaście lat odgrywał tylko postać nieprzewidywalnego ekscentryka o imieniu Cactus Jack. Po dołączeniu doWWF w 1996 zamiennie wcielał się też w niezrównoważonego psychicznie Mankinda i romantycznegohipisa Dude’a Love’a. Trzy razy zdobyłgłówne mistrzostwo WWF w 1999, a w 2009 zdobyłgłówne mistrzostwo TNA. W 2013 został wprowadzony do galerii sławyWWE Hall of Fame.
Jest autorem kilku autobiografii (napisanych bez pomocyautora widmo), powieści i książek dla dzieci. Niektóre z jego książek byłybestsellerami.
Urodził się 7 czerwca 1965 wBloomington w stanieIndiana jako Michael Francis Foley. Gdy był jeszcze młody przeprowadził się doSetauket na wyspieLong Island w stanieNowy Jork[3].
Jego ojciec, John Foley, był dyrektorem sportowym w lokalnym okręgu szkolnym, a matka, Beverly Foley, była nauczycielkąWychowania Fizycznego[4]. Foley twierdzi, że ojcu zawdzięcza zamiłowanie do sportu, a matce do pisarstwa[5].
W liceum zaczął trenowaćlacrosse[3] izapasy. Ukończył studia na stanowym uniwersytecieState University of New York College at Cortland wCortland w stanieNowy Jork, na wydzialekomunikacji społecznej. Posiada tytuł naukowycommunications degree[5].
Był treneremDaltona Bragga[1].
Trenowałwrestling w szkole wrestlinguDominica DeNucciego[3]. Jego największą inspiracją i ulubionym wrestlerem byłJimmy Snuka[4]. Jeszcze w czasie swojego treningu występował jakojobber w WWF podpseudonimem ringowymJack Foley. Przegrywał z takimi zawodnikami jakThe British Bulldog,The Killer Bees,Kamala iHercules Hernandez[3]. Jego pierwszy występ miał miejsce 26 czerwca 1983[1]. Po zakończeniu treningu występował pod pseudonimemCactus Jack na scenach niezależnych wAlabamie,Teksasie,Tennessee,Japonii iAfryce[3]. W tym czasie zdobył różne mistrzostwa w organizacjachContinental Wrestling Association,World Class Wrestling Association,United States Wrestling Association iNational Wrestling League[1]. W 1989 debiutował wWorld Championship Wrestling (WCW). W 1991 występował wGlobal Wrestling Federation. Po przejęciu WCW przezTeda Turnera Cactus Jack powrócił do tej organizacji i występował w niej od 1991 do 1994. Następnie od 1994 do 1996 występował wExtreme Championship Wrestling[3]. W 1994 walcząc zBig Van Vaderem wMonachium wNiemczech utknął między linamiringu, które ściskały jego szyję. Udało mu się uwolnić, ale w szarpaninie stracił dużą część prawego ucha[2][5][6]. W 1995 w Japonii wygrał turniejKing of the Death Matches, pokonując w kolejnych rundachTerry’ego Gordy’ego,Shojiego Nakamakiego iTerry’ego Funka[7].
W 1996 dołączył do organizacjiWorld Wrestling Federation (WWF)[3], gdzie debiutował pod pseudonimemMankind[3] i zasłynął z promowania odmiany wrestlingu znanej jakhardcore wrestling. Często brał udział w niebezpiecznych, widowiskowych i bolesnych akcjach[2]. Przed 2002 organizacja WWF deklarowała, że Foley przeżył 8wstrząśnień mózgu oraz ma złamany nos i szczękę, zwichniętą prawą i złamaną lewąobręcz kończyny górnej i 27szwów w lewym ramieniu, a także sześć razy złamał sobieżebro[4]. Stracił też trzy zęby w wypadku samochodowym, ale zdecydował się nie nosićprotez stomatologicznych, ponieważ uznał, że szpary między zębami pasują do jegopostaci w wrestlingu[4].
W WWF odgrywał postać o trzech różnych osobowościach. Każdej z tych osobowości odpowiadały unikatowegimmicki, w które Foley wcielał się zamiennie. Były to: znany z nieprzewidywalności Cactus Jack, obłąkanyhipisDude Love i pacjent zakładu psychiatrycznego Mankind (zang.Ludzkość)[2] noszący koszulę, krawat i maskę podobną do tej, którą nosiłHannibal Lecter w filmieMilczenie Owiec[5]. Jegoatrybutem była pałka owiniętadrutem kolczastym. W późniejszym okresie swojej kariery znacznie rzadziej brał udział w niebezpiecznych akcjach i w większym stopniu kreował osobowość komiczną. Jego nowym atrybutem stała siępacynka o imieniu Mr. Socko, zrobiona zeskarpetki[2].
Mankind debiutował 1 kwietnia 1996, w pierwszym odcinkuRaw po galiWrestleMania XII. Został zapowiedziany przezVince McMahona i wszedł na ring w brązowym stroju oraz brązowej skórzanej masce. W tle grała muzyka na melodięAdagio for StringsSamuela Barbera. KomentatorJerry Lawler skomentował jego wygląd słowami„Podobno gdy chciał wystąpić w konkursie brzydoty powiedzieli mu „Przykro nam, to nie dla profesjonalistów”. Tej nocy Mankind pokonałBoba Holly wkładając mu środkowy palec do ust i zmuszając go do poddania się. Ostatnią walką w tym odcinku był pojedynekThe Undertakera zJustinem Hawkiem Bradshawem. Ta walka została przerwana, ponieważ Mankind zaatakował Undertakera, powalił go i zaczął torturować przez włożenie środkowego palca do ust. Tak zaczęła się ichrywalizacja[8]. 18 sierpnia na galiSummerSlam Mankind pokonał Undertakera w pierwszej walce typuBoiler Room Brawl. Z czasem ten rodzaj pojedynków stał się szczególnie charakterystyczny dla Mankinda[3]. Do jego wygranej przyczynił sięmanager Undertakera,Paul Bearer, który zwrócił się przeciwko swojemu klientowi odmawiając mu pomocy i atakując go fizycznie. Bearer szybko został nowym managerem Mankinda[9]. 17 listopada na galiSurvivor Series rywale ponownie się ze sobą zmierzyli. Tym razem była tostandardowa walka, z którą związany byłzakład – Paul Bearer został zamknięty w klatce i zawieszony nad ringiem, a zwycięzca mógł zrobić z nim co zechce. Walkę wygrał The Undertaker, ale zanim zdążył zrobić krzywdę Bearerowi, został zaatakowany przezThe Executionera, co umożliwiło managerowi ucieczkę[10].
14 lipca 1997 mistrzostwoWWF World Tag Team Championship zostało tymczasowo zawieszone z powodu poważnej kontuzjiShawna Michaelsa. Tego dnia miała się odbyć walka o mistrzostwo między dotychczasowymi głównymi pretendentami, czyliBritish Bulldogiem iOwenem Hartem, a dotychczasowym mistrzemStone Cold Steve’em Austinem i jego nowym partnerem. Austin jednak nikogo nie wyznaczył i początkowo sam walczył przeciwko dwóm zawodnikom. Gdy jego przeciwnicy zdobyli wyraźną przewagę, naTitanTronie pojawił się Mick Foley w swoim nowym wcieleniu. Teraz był uwielbianym przez kobietyhipisem o imieniu Dude Love[11]. Nowa postać Foleya była oparta na bohaterze amatorskich filmów, które Foley kręcił w młodości[3]. Dude Love zaoferował Austinowi pomoc i wkrótce dołączył do niego wringu. KomentatorVince McMahon zwrócił uwagę na to, że rzekomo nowy zawodnik do niedawna był Mankindem. Austin początkowo okazywał zażenowanie zachowaniem Dude’a Love’a, ale ostatecznie pozwolił sobie pomóc i obaj wspólnie wygrali walkę. Gdy sędzia wręczył zwycięzcom pasy mistrzowskie, Dude Love podał swój Austinowi, nie chcąc się narzucać jako jego nowy współposiadacz tytułu. Austin jednak nie wziął pasa i zgodził się aby Dude Love został jego nowym partnerem oraz drugim mistrzem[11]. Ich panowanie zakończyło się 7 września, kiedyzwakowali swoje tytuły z powodu kontuzji szyi Austina[12]. 22 września Dude Love miał się zmierzyć zHunterem Hearstem Helmsley w walce typuStreet Fight. Gdy Helmsley zajął pozycję, Dude Love pojawił się na TitanTronie i oświadczył, że taki typ walki nie jest w jego stylu i zamiast niego pojedynek stoczy ktoś inny. Do Dude’a Love’a dołączył Mankind. Obaj rozmawiali o innej osobie, która jeszcze lepiej od Mankinda nadałaby się do Street Fightu. Wreszcie ogłosili, że Cactus Jack powrócił i Mick Foley wszedł na arenę jako Cactus Jack. Publiczność w trakcie walki skandowałaECW. Starcie miało miejsce w ringu, przy ringu, a także na zapleczu. W walce zostały wykorzystane między innymi metalowe kosze na śmieci, drewniany stół, barierka ringu i szufla. Helmsleyowi w walce pomagałaChyna. Pojedynek wygrał Cactus Jack[13].
18 stycznia 1998 Mick Foley wziął udział wgłównej bitwie na galiRoyal Rumble. Wszedł pierwszy jako Cactus Jack i został wyeliminowany przezChainsawa Charlie. Później wszedł jeszcze raz, jako szesnasty i jako Mankind. Został wyeliminowany przezGoldusta. Potem wszedł jeszcze raz, jako dwudziesty ósmy i jako Dude Love. Tym razem został wyeliminowany przezFaarooqa. Mick Foley jest jedynym wrestlerem, który został wylosowany do jednej bitwy Royal Rumble więcej, niż raz. 30 marca na galiWrestlemania 14 Cactus Jack iTerry Funk przejęli mistrzostwo drużynoweWorld Tag Team Championship, pokonując dotychczasowych mistrzów,New Age Outlaws. Następnego dnia stracili tytuły w walce rewanżowej[3].
Osobny artykuł:Walka The Undertakera z Mankindem.W 1998 Dude Love zacząłrywalizować zeStone Cold Steve’em Austinem i współpracować zKane’em. Mick Foley i Kane wspólnie rywalizowali ze Steve’em Austinem iThe Undertakerem. Na potrzeby rywalizacji z Undertakerem Foley powrócił do odgrywania roli Mankinda[3]. 28 czerwca na galiKing of The Ring Mankind zmierzył się z The Undertakerem w walce typuHell in a Cell. Pojedynek ten wyróżniły wyczyny, które dotąd nie miały miejsca w WWE. W pewnym momencie The Undertaker zrzucił Mankinda z dachu stalowej konstrukcji na stół hiszpańskich komentatorów. W innym momencie zaatakował Mankinda na dachu konstrukcji manewremchokeslam tak, że Mankind przebił dach i uderzył plecami oring[14]. W rzeczywistości drugi upadek Mankinda był wypadkiem. Dach nie miał się otworzyć[15]. The Undertaker myślał, że niechcący zabił Micka Foleya[16]. Mankind jednak przeżył i dokończył walkę. Kamery zarejestrowały twarz Mankinda uśmiechniętą przez zakrwawione usta i wargi oraz z jednym zębem zagnieżdżonym w nosie. Pod koniec walki Mankind rozsypał pinezki na ringu, ale to Undertakerowi udało się rzucić na nie swojego przeciwnika, a następnieprzypiąć go i wygrać[14]. W swojej autobiografii Mick Foley stwierdził, że nie pamięta pełnego przebiegu pojedynku. Walka ta została okrzykniętaWalką roku przez magazynPro Wrestling Illustrated[1]. Obaj zawodnicy interweniowali w kolejnej walce tego wieczoru – Kane pokonał Steve’a Austina i wygrałgłówne mistrzostwo WWF[14].
13 lipca 1998 Mankind iKane pokonalitag teamNew Age Outlaws w walce o mistrzostwo drużynoweWorld Tag Team Championship. 26 lipca na galiFully Loaded zostali pokonani przezThe Undertaker iSteve’a Austina i musieli oddać zwycięzcom swoje tytuły[3]. 10 sierpnia w odcinkuRaw Is War Kane i Mankind ponownie zdobyli pasy mistrzowskie, tym razem wygrywając walkę typuFatal 4-wayTag Team match przeciwko The New Age Outlaws,Rockowi iOwenowi Hartowi oraz Austinowi i Undertakerowi[3]. 30 sierpnia Kane i Mankind mieli bronić tytułów na galiSummerSlam, jednak Kane postanowił zdradzić partnera i nie pojawił się. Mankind walczył sam i przegrał przeciwko The New Age Outlaws. Po tej zdradzie Kane stworzył tag teamThe Brothers of Destruction zUndertakerem[17]. 2 listopadaVince McMahon wręczył Mankindowi nowo utworzony pasWWF Hardcore Championship za jego zasługi w promowaniuHardcore wrestlingu[18]. Mankind przegrał tytuł w walce przeciwkoThe Big Bossmanowi 30 listopada w odcinkuRaw Is War[3].
4 stycznia 1999 Mankind pokonał Rocka w walce typuNo Disqualification omistrzostwo WWF. Rock odzyskał tytuł w walce rewanżowej typu„I Quit” match 24 stycznia na galiRoyal Rumble[3]. W tej walce Mick Foley jako Mankind miał za zadanie pomóc The Rockowi w jegoprzemianie wheela. W tym celu Rock miał brutalnie poniżyć Mankinda. W rzeczywistości wcześniej obaj umówili się aby Rock uderzył Mankinda pięć razy metalowym krzesłem. Wbrew ustaleniom Rock uderzył Mankinda krzesłem jedenaście razy. Foley przyznał w jednym z wywiadów, że przez długi czas trzymał urazę, a incydentzdewastował jego żonę i dzieci, którzy byli obecni na widowni. Później jednak on i The Rock pogodzili się i odnowili swoją przyjaźń[4]. Mankind nie poddał się w tej walce, ale The Rock oszukał sędziego odtwarzając zmontowane nagranie dźwiękowe, na którym jego przeciwnik mówiI quit[19]. 1 lutego Mankind odzyskał mistrzostwo pokonując Rocka w odcinkuRaw. Rock ponownie przejął tytuł pokonując Mankinda w walce typuLadder match, dzięki interwencjiPaula Wighta. Po raz ostatni Mankind wygrał główne mistrzostwo 22 sierpnia na galiSummerSlam, pokonując mistrzaStone Colda Steve’a Austina i drugiego pretendenta,Triple H-a, w walce typuTriple Threat. Stracił pas następnego dnia, przegrywając z Triple H-em walkę sędziowaną przezShane’a McMahona[3].
Osobny artykuł:The Rock ’n’ Sock Connection.TheRock i Mankind, pomimo dawnejrywalizacji, połączyli siły przeciwko wspólnym wrogom,The Undertakerowi iBig Showowi, którzy w 1999 bylimistrzami drużynowymi WWF. Rock i Mankind utworzylitag team o nazwieThe Rock ’n’ Sock Connection i 30 sierpnia pokonali swoich rywali w walce o tytuł. 9 września w odcinkuSmackDown miał miejsce pojedynek rewanżowy i była to walka typuBuried Alive match. Walkę zakłóciłTriple H, który unieszkodliwił Rocka, a potem znokautował Big Showa młotem kowalskim i dokończył zakopywanie Mankinda, w związku z czym Undertaker i Big Show wygrali pojedynek i odzyskali mistrzostwo. Kolejny rewanż miał miejsce 20 września. The Undertaker namówił przeciwników aby walka odbyła się na jego zasadach. On sam nie wziął udziału w pojedynku. Zastąpili goMideon iViscera. The Rockprzypiął Mideona i odzyskał mistrzostwo dla swojej drużyny. 23 września, po przerwie spowodowanej kontuzjami, drużynaNew Age Outlaws powróciła, przerwała przemówienie The Rock ‘n’ Sock Connection i wyzwała The Rocka oraz Mankinda na pojedynek o mistrzostwo tego samego dnia. Mistrzowie przegrali, ponieważ Mankind niechcący wpadł z rozpędu na Rocka, a wtedyBilly Gunn uderzył Mankinda ciosemFameasser, przypiął go i wygrał pasy dla swojej drużyny. 14 października miała miejsce walka rewanżowa. W jej trakcieHardcore iCrash Holly znokautowaliBilly’ego Gunna jednym z pasów, czego sędzia nie zauważył. Następnie Mankind przypiął Gunna i ponownie odzyskał mistrzostwo dla swojej drużyny. Hardcore i Crash Holly otrzymali szansę na walkę o tytuł 18 października. Do tego czasu Mankind pokłócił się z The Rockiem i choć przyszedł na pojedynek, nie walczył. Mimo to Rock skutecznie bronił się i atakował. Drużynie przeciwnej pomógł Triple H, który wtargnął na ring i zaatakował Rocka ciosemPedigree. Dzięki temu Hardcore i Crash Holly wygrali, przejęli tytuły, a zespół Rock N’ Sock Connection przestał istnieć[20].
W listopadzie 1999 Mankind utworzyłtag team zAlem Snowem. 4 listopada w odcinkuSmackDown! razem pokonaliHardcore’a iCrasha Holly w walce omistrzostwo drużynowe WWF. Dziesięć dni później na galiSurvivor Series przegrali tytuły pokonani przez tag teamNew Age Outlaws[3].
27 lutego 2000 na galiNo Way Out Mick Foley jako Cactus Jack zmierzył się zTriple H-em w walce typuHell in a Cell. Zgodnie zzakładem towarzyszącym walce, Cactus Jack przejąłby pas mistrzowskiWWF Championship gdyby wygrał. W razie wygranej Triple H-a, Foley musiałby przejść na emeryturę. Początkowo Cactus Jack próbował parę razy wydostać się z klatki, ale drzwi były zamknięte przy pomocy kłódek i łańcuchów. Triple H rzucał przeciwnikiem o ściany klatki i atakował go stalowymi schodkami (będącymi częściąringu) oraz metalowym krzesłem. Mimo to Cactus Jack pięć razy uciekł zprzypięcia i udało mu się przejść do ofensywy oraz doprowadzić Triple H-a do obfitego krwawienia. Wreszcie przy pomocy schodów Foley zniszczył ścianę klatki, a następnie wyrzucił z niej Triple H-a i cisnął przeciwnikiem o stół komentatorów, po czym zaatakował go drewnianą pałką owiniętą drutem kolczastym. Triple H uciekł przed przeciwnikiem na dach klatki i gdy się na nim znalazł, złapał ścigającego go przeciwnika, zaatakował go jego drewnianą pałką doprowadzając do krwawienia i zrzucił rywala z dachu na stół hiszpańskich komentatorów. Cactus Jack wyraźnie osłabł i bezskutecznie próbował rzucić metalowe krzesło na dach. W końcu zdecydował się ponownie wejść na klatkę, gdzie ponownie był atakowany przez Triple H-a pałką. Gdy zawodnicy walczyli ze sobą, dach się pod nimi powoli niszczył, aż w końcu Triple H cisnął Cactus Jacka tak mocno, że ten przebił dach i opadłszy zrobił dziurę w ringu. Triple H dokończył walkę wykonując na przeciwnikuPedigree, przypinając go skutecznie i wygrywając. Cactus Jack opuszczał arenę żegnany przez wiwatującą publiczność, która skandowała jego imię[21].
Dotrzymując warunków zakładu, po przegranej walce przeciwkoTriple H-owi Mick Foley przeszedł na emeryturę. Nadal jednak występował wWWF między innymi jako komisarz i komentator. Rzadko brał udział w walkach jako zawodnik. W 2004rywalizował zRandym Ortonem, a w 2006 zEdge’em iRikiem Flairem. W międzyczasie występował też w takich organizacjach jakRing of Honor, czy japońskaHustle. W 2008 zdecydował się opuścić organizację i dołączyć doTotal Nonstop Action[3].
Mick Foley zapowiedział swój debiut wTotal Nonstop Action (TNA) na jednej z nieemitowanych w telewizji gal tej organizacji wWielkiej Brytanii. Debiutował w TNA 18 września 2008. Został przedstawiony widzom przez założyciela TNA,Jeffa Jarretta. 12 października na galiTNA Bound For Glory pełnił rolęenforcera w walce Jarretta zKurtem Angle. 16 października Foley ogłosił, że odchodzi i pożegnał się z widownią. Po przemowie, Jarret poprosił go o poświęcenie dziesięciu minut aby pomówić o interesach. 23 października Foley ogłosił, że zostałUdziałowcem wykonawczym TNA. Jego pierwszym poleceniem byłozdyscyplinowanie również pełniącego funkcje zarządcze Kurta Angle.
W 2009Jeff Jarrett i Mick Foleyrywalizowali zKurtem Angle iStingiem tworzącymi drużynęThe Main Event Mafia. Przyczyną był spór o wpływy w TNA. 16 kwietnia Mick Foley przeprowadził wringu i przed publicznością wywiad z samym sobą. Odgrywał jednocześnie siebie i swojealter ego, Cactus Jacka. Występ został przerwany przezStinga, który go wyśmiał. Foley odpowiedział, że wcale nie udawał i zaatakował Stinga, a następnie dobił go drewnianą pałką owiniętą drutem kolczastym. 19 kwietnia Foley pokonał Stinga na galiTNA Lockdown w walce typuSix Sides of Steel match i przejął główne mistrzostwo organizacji,TNA World Heavyweight Championship. Posiadał je do 21 czerwca, kiedy na galiSlammiversary Kurt Angle zwyciężył bitwę typuKing of the Mountain match o główne mistrzostwo przeciwko Foleyowi, Jeffowi Jarrettowi,AJ Stylesowi iSamoa Joe. Niespodziewane było to, że Joe zdecydował się pomóc Kurtowi Angle w tej bitwie. 30 lipca Foley iBobby Lashley pokonaliKurta Angle i posiadacza pasaTNA Legends Championship,Kevina Nasha. Grupa The Main Event Mafia zaatakowała Foleya i Lashleya na zapleczu przed walką, osłabiając ich i powodując opóźnione przybycie Lashleya. Pod koniec walki uwagę Mafii odwrócił Sting. Tę okazję wykorzystał Foley, któryprzypiąłNasha i przejął jego pas. 16 sierpnia Nash odzyskał mistrzostwo w krwawej walce rewanżowej i chciał po walce poniżyć przeciwnika przy użyciu pałki owiniętej drutem kolczastym, ale Foleya ocaliłAbyss.
W 2010 Mick Foley zdradził w ponad dwugodzinnym wywiadzie dla GeekWeek.com, żenie widzi siebie wTNA po wygaśnięciu kontraktu. Stwierdził, że czuje się jak wWorld Championship Wrestling, gdzie nie wiadomo było kto dowodzi. Był zawiedziony tym, że TNA nie chciało wyemitować nagrania Foleya z wiecuJona Stewarta wWaszyngtonie. Czuł też, że nie da rady dłużej występować jako wrestler, a nie uważa siebie za tak dobrego mówcę jakHulk Hogan i między innymi dlatego nie dostrzega dla siebie perspektyw. Mick Foley odszedł z TNA w 2011[3].
.jpg)
Od 14 listopada 2011 Mick Foley sporadycznie występował wWorld Wrestling Entertainment. 6 kwietnia 2013 został wprowadzony dogalerii sławyWWE Hall of Fame przezTerry’ego Funka. 14 marca 2016 przekazał swoją charakterystyczną pałkę owiniętą drutem kolczastymDeanowi Ambrose’owi. 18 lipca 2016, po drugimpodziale WWE na brandy,Stephanie McMahon mianowała go managerem generalnymRaw. Został zwolniony 20 marca 2017, dwa tygodnie przedWrestleManią 33, za odmowę zwolnienia pracownikaRaw[3].
Foley jest autorem kilku autobiografii, powieści i książek dla dzieci. Swoją karierę pisarską zaczął w 1999, kiedy po zapoznaniu się z treściąautobiografii pisanej przez jegoautora widmo stwierdził, że sam jest w stanie napisać ją lepiej[22] i jeszcze w tym samym roku opublikował ją pod tytułemHave a Nice Day!. Jego książka znalazła się na pierwszym miejscu listybestsellerów publikowanej przezThe New York Times. Jego druga autobiografia,Foley Is Good: And the Real World Is Faker Than Wrestling z 2001 zajęła pierwsze miejsce na liście bestsellerówThe New York Times już w pierwszym tygodniu od publikacji[5], wyprzedzając takie książki jakNapalm i żelkiGeorge’a Carlina,Niepokonany SeabiscuitLaury Hillenbrand iAlbum of MemoriesToma Brokawa[4]. Również jego pierwsza powieść dla dzieci,Christmas Chaos, była bestsellerem[5].
Jak sam przyznaje, nie korzysta zautora widmo w swojej twórczości, ale zatrudnia redaktora w celu poprawyinterpunkcji[4].
Autobiografie
Książki dla dzieci
Powieści
.jpg)
Mick Foley zajmował się też komedią. Pięciokrotnie wystąpił w programieThe Daily Show[23]. Pojawił się w jednym ze skeczyCollegeHumor[24]. Od 2009 uprawiastand-up. W 2012 krytycy w większości pozytywnie ocenili jego występy na jednych z największych festiwali komediowych na świecie –Just for Laughs wMontrealu iFringe Fest wEdynburgu[25].
| Rok | Film | Rola | Dodatkowe informacje |
|---|---|---|---|
| 2018 | Hellevator Man | Hellevatorman | |
| The Peanut Butter Falcon | Jacob | ||
| 2016 | A City of Shoulders and Noses | Iggy | |
| Chokeslam | Patrick | ||
| 2015 | Dixieland | On sam | |
| 2010 | All That Remains | Sanitariusz Sid | Direct-to-video |
| 2007 | Staten Island | Właściciel lombardu | |
| Wizja mordercy | Właściciel sklepu z antykami | ||
| 2000 | Big Money Hustlas | Cactus Sac | Direct-to-video |
| Źródło:Filmweb[26],IMDb[23] | |||
| Rok | Serial | Rola | Dodatkowe informacje |
|---|---|---|---|
| 2012 | Rockefeller Plaza 30 | Mankind | Sezon 6, odcinek 4:The Ballad of Kenneth Parcell |
| 2007 | Awatar: Legenda Aanga | Głaz | Sezon 3, odcinek 10:The Day of Black Sun: Part 1 – The Invasion |
| 2006 | Sezon 2, odcinek 6:The Blind Bandit | ||
| 2002 | Zapasy na śmierć i życie | Mankind | Sezon 4, odcinek 9:Battle of the Superfreaks |
| 2000 | Sezon 3, odcinek 12:Battle of the Heavy Metal Headbangers | ||
| Nowe wcielenie | Charlie | Sezon 1, odcinek 22:The Eggman Cometh | |
| 1999 | Dobro kontra zło | Michael Foley / Mankind | Sezon 1, odcinek 10:Sunday Night Evil |
| Chłopiec poznaje świat | Mankind | Sezon 7, odcinek 2:For Love and Apartments | |
| Źródło:Filmweb[26],IMDb[23] | |||
Przedstawiająca go postać pojawiła się w grzeFire Pro Wrestling (2001, GB, GBA) oraz w dwudziestu jeden grachWWF i WWE:WWE Day Of Reckoning 2 (2005,GC),WWE SmackDown! vs. RAW (2004,PS2),WWE SmackDown! vs. RAW 2006 (2005, PS2,PSP),WWE SmackDown! vs. RAW 2007 (2006,Xbox,Xbox360, PS2, PSP),WWE SmackDown! vs. RAW 2008 (2007,Wii,DS, Xbox360, PS2,PS3, PSP),WWE Wrestlemania 21 (2005, Xbox),WWF Attitude (1999,N64,GB,PS,DC),WWF No Mercy (2000, N64),WWF Royal Rumble (2000, DC),WWF SmackDown! (2000, PS),WWF SmackDown! 2: Know Your Role (2000, PS),WWF SmackDown! Just Bring It (2001, PS2),WWF War Zone (1998, N64, PS),WWF WrestleMania 2000 (1999, N64),WWF Wrestlemania 2000 (1999, GB,GBC),Fire Pro Wrestling (2001, GB,GBA),WWE '12 (2011, Wii, Xbox360, PS3),WWE '13 (2012, Wii, Xbox360, PS3),WWE 2K14 (2013, Xbox360, PS3),WWE 2K16 (2015, Xbox360,XboxOne, PS3,PS4,PC),WWE 2K17 (2016, Xbox360, XboxOne, PS3, PS4, PC) iWWE 2K18 (2017, XboxOne, PS4, PC)[1].
W 1992 poślubił byłąmodelkę, Colette z domu Christie. Razem mają córkę Noelle i trzech synów o imionach Dewey, Hewey i Michael Jr[27].
W 2001The New York Times doniósł, że jego prywatny dom ma pięć sypialni, a także pokójbożonarodzeniowy, w którym ozdoby świąteczne wiszą przez cały rok. W innym pokoju znajduje się kilkakawii domowych, które mogą poruszać się swobodnie po całym pomieszczeniu.
W okresie kampanii dowyborów prezydenckich w Stanach Zjednoczonych w 2024 roku otwarcie krytykował kandydaturęDonalda Trumpa, negatywnie oceniając jego prezydenturę w latach 2017–2021 oraz działalność związanych z nim prawników –Clarence’a Thomasa,Samuela Alito iBretta Kavanaugha. Udzielił też poparcia kontrkandydatce Trumpa,Kamali Harris[28][29].
| 1993 | |
|---|---|
| 1994 | |
| 1995 | |
| 1996 |
| 2004 | |
|---|---|
| 2005 | |
| 2006 | |
| 2007 | |
| 2008 | |
| 2009 |
| 2020 | |
|---|---|
| 2021 |
| 2007–2009 | |
|---|---|
| 2010–2019 | |
| 2020–2029 |
| 1963–1970 | |
|---|---|
| 1970–1979 | |
| 1980–1989 | |
| 1990–1999 | |
| 2000–2009 | |
| 2010–2019 | |
| 2020–2029 |
| 1998–1999 | |
|---|---|
| 2000–2002 |
|
| 1970-1979 |
|
|---|---|
| 1980-1989 |
|
| 1990-1999 |
|
| 2000-2009 |
|
| 2010 |
| NWA |
|
|---|---|
| WCW |
|
| WWF |
