Movatterモバイル変換


[0]ホーム

URL:


Przejdź do zawartości
Wikipediawolna encyklopedia
Szukaj

Metoda Sainte-Laguë

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Metoda Sainte-Laguë – metoda stosowana do podziałumandatów wsystemach wyborczych opartych na proporcjonalnej reprezentacji z listami partyjnymi. Jej nazwa pochodzi od nazwiskafrancuskiegomatematykaAndré Sainte-Laguë.

Metoda polega na znalezieniu największych, kolejno po sobie następującychilorazów z liczby uzyskanych głosów.Podziału dokonuje się, dzieląc liczbę głosów przypadających każdemu komitetowi wyborczemu przez kolejne liczby nieparzyste: 1, 3, 5, 7 itd., a następnie z tak obliczonych ilorazów dla wszystkich komitetów wybieranych jest tyle największych, ile jest mandatów do obsadzenia[1].

Istnieją różne odmiany tej metody. Niekiedy pomija się pierwszy dzielnik, dzieląc liczbę uzyskanych głosów kolejno przez 3, 5, 7 itd. Popularną modyfikacją jest zastąpienie pierwszego dzielnika 1 przez 1,4, co sprzyja ugrupowaniom większym – system ten znany jest jako zmodyfikowana metoda Sainte-Laguë[2].

Wykorzystywanie

[edytuj |edytuj kod]

Metoda Sainte-Laguë jest stosowana m.in. w systemach wyborczych wDanii,Norwegii,Szwecji[3]. Zastosowano ją także wPolscepodczas wyborów parlamentarnych 2001 roku[4] oraz w wyborach do rad gmin (w gminach liczących powyżej 20 tys. mieszkańców) w 1990 i 1994 r.

Przykład

[edytuj |edytuj kod]

Mamy komitety A, B oraz C, które otrzymały kolejno 720, 300 i 480 głosów, do obsadzenia jest 8 mandatów.

1 krok: obliczenie ilorazów

DzielnikKomitet AKomitet BKomitet C
1720 (pierwszy mandat)300 (trzeci)480 (drugi)
3240 (czwarty)100 (ósmy)160 (piąty)
5144 (szósty)6096
7103 (siódmy)4369

2 krok: ułożenie ilorazów w kolejności malejącej (w nawiasach komitet):
1 – 720 (A)
2 – 480 (C)
3 – 300 (B)
4 – 240 (A)
5 – 160 (C)
6 – 144 (A)
7 – 103 (A)
8 – 100 (B)
itd.

Cztery mandaty uzyska więc komitet A, a komitety B oraz C po dwa.

Zobacz też

[edytuj |edytuj kod]

Bibliografia

[edytuj |edytuj kod]
  • Marek Chmaj Joanna Marszałek Kawa Wojciech Sokół: Encyklopedia Wiedzy Politycznej. Wyd. I. Toruń: Adam Marszałek, 2004, s. 343-344.ISBN 83-7441-016-7.

Przypisy

[edytuj |edytuj kod]
  1. Marek Chmaj Joanna Marszałek Kawa Wojciech Sokół: Encyklopedia Wiedzy Politycznej. Wyd. I. Toruń: Adam Marszałek, 2004, s. 343.ISBN 83-7441-016-7.
  2. Marek Chmaj Joanna Marszałek Kawa Wojciech Sokół: Encyklopedia Wiedzy Politycznej. Wyd. I. Toruń: Adam Marszałek, 2004, s. 344.ISBN 83-7441-016-7.
  3. Marek Chmaj Joanna Marszałek Kawa Wojciech Sokół: Encyklopedia Wiedzy Politycznej. Wyd. I. Toruń: Adam Marszałek, 2004, s. 344.ISBN 83-7441-016-7.
  4. LeszekL. Garlicki LeszekL.,Polskie prawo konstytucyjne. Zarys wykładu, Warszawa: Wolters Kluwer, 2021, s. 183-188,ISBN 978-83-8246-576-1 .
Encyklopedie internetowe (highest averages method):
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Metoda_Sainte-Laguë&oldid=78226034
Kategoria:
Ukryta kategoria:

[8]ページ先頭

©2009-2026 Movatter.jp