 | |||
| Cesarz Etiopii | |||
| Okres | |||
|---|---|---|---|
| Poprzednik | |||
| Następca | |||
| Dane biograficzne | |||
| Dynastia | |||
| Data i miejsce urodzenia | |||
| Data i miejsce śmierci | |||
| Ojciec | |||
| Odznaczenia | |||
     | |||
| |||
Menelik II, właśc.Sahle Marjam (amh. ደግማዊ ምኒልክ,dägmawi Menilek) (ur.17 sierpnia1844 wAnkober, zm.12 grudnia1913 wAddis Abebie) – cesarz etiopski w latach 1889–1913, odznaczonyOrderem Salomona.
Jako potomek dynastii salomońskiej (według legendy pochodzącej od starożytnego królaSalomona ikrólowej Saby) po śmierci w 1855 swojego ojcaHajle Melekota króla Szeua uwięziony przez cesarzaTeodora II (Tewodrosa). Po ucieczce z niewoli rozpoczął jako władcaSzeua (od 1865) starania o zdobycie tronu etiopskiego. Po samobójstwie Teodora II w 1868 i po zajęciuMekdeli przez brytyjskie wojska ekspedycyjne kontynuował walkę z jego następcąJanem IV (Johannesem). Jan IV zginął w 1889 w bitwie podAl-Kallabat podczas wojny zderwiszami. Po śmierci Jana IV został wybrany 4 listopada 1889 przez Etiopskie Zgromadzenie Szlacheckie i wkrótce koronowany na cesarza Etiopii.
Odparł próby skolonizowania Etiopii pokonując oddziały włoskie 1 marca 1896 wbitwie pod Aduą i podpisał zWłochami traktat kończącywojnę włosko-abisyńską, który zapewniałAbisynii pełną suwerenność oraz kontrybucje wojenne.
Menelik II zjednoczył cały kraj, przeniósł stolicę doAddis Abeby i zwrócił się w stronę Zachodu. Wprowadził wiele reform: zakazał handlu niewolnikami, stworzył regularną armię, ograniczył przywileje szlachty, rozpoczął budowę kolei, popierał rozwój handlu. W1904 rokuFranciszek Józef I nadał muKrzyż Wielki Orderu Świętego Stefana[1].
Po jego śmierci tron objął jego wnukLydż Ijasu.
| Dynastia Zague | |
|---|---|
| Dynastia Salomońska |
|
| Dynastia Zagwe |
|
| Dynastia Tigraj |
|
| Dynastia Salomońska |
|
