.jpg) | |||
| Data i miejsce urodzenia | 24 stycznia 1907 | ||
|---|---|---|---|
| Data i miejsce śmierci | 24 grudnia 1999 | ||
| Premier Francji | |||
| Okres | od 10 lipca 1968 | ||
| Przynależność polityczna | |||
| Poprzednik | |||
| Następca | |||
| Minister spraw zagranicznych Francji | |||
| Okres | od 1 czerwca 1958 | ||
| Przynależność polityczna | |||
| Poprzednik | |||
| Następca | |||
| Minister finansów Francji | |||
| Okres | od 31 maja 1968 | ||
| Przynależność polityczna | |||
| Poprzednik | |||
| Następca | |||
 | |||
| Odznaczenia | |||
   | |||
| |||
| |||
Jacques-Maurice Couve de Murville (ur.24 stycznia1907 wReims[1] jakoJacques-Maurice Couve, zm.24 grudnia1999 wParyżu[2]) –francuskipolityk, urzędnik państwowy i dyplomata, deputowany i senator, minister spraw zagranicznych (1958–1968), minister gospodarki i finansów (1968),premier Francji (1968–1969).
Nazwisko Couve de Murville nosił od 1925. Jego ojciec Édouard Couve był prawnikiem. Maurice Couve de Murville uczył się wLycée Louis-le-Grand. Następnie studiował wÉcole libre des sciences politiques i naUniwersytecie Paryskim, doktoryzował się w zakresie prawa. Od 1930 był urzędnikiem inspekcji finansowej. W latach 1936–1937 pracował jakoattaché do spraw finansów w ambasadzie wBelgii, po czym dołączył do departamentu przepływów finansowych w ministerstwie finansów. Objął tam stanowisko zastępcy dyrektora. W 1940 podjął pracę w administracjiFrancji Vichy, został powołany na dyrektora do spraw finansów zewnętrznych, był też członkiem delegacji do komisji rozejmowej wWiesbaden[1].
W marcu 1943 przedostał się doAlgieru, gdzie generałHenri Giraud powierzył mu funkcję sekretarza generalnego kierowanego przez siebie dowództwa cywilnego i wojskowego. Wkrótce dołączył do generałaCharles’a de Gaulle’a. W czerwcu 1943 został komisarzem finansowym nowo powołanegoFrancuskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego. Od 1944 zatrudniony w dyplomacji, w 1945 był ambasadoremrządu tymczasowego weWłoszech. Następnie w latach 1945–1950 zajmował stanowisko dyrektora do spraw politycznych w resorcie spraw zagranicznych. W kolejnych latach był ambasadorem Francji wEgipcie (1950–1954), przyNATO (1954), wStanach Zjednoczonych (1954–1956) i wRFN (1956–1958)[1].
W czerwcu 1958 Charles de Gaulle, który objął stanowisko premiera, powierzył mu funkcję ministra spraw zagranicznych. Urząd ten sprawował nieprzerwanie przez 10 lat do maja 1968, wchodząc również w skład kolejnych gabinetów, którymi kierowaliMichel Debre iGeorges Pompidou. W okresie tym miały miejsce m.in. uznanie niepodległościAlgierii, zablokowanie przystąpieniaWielkiej Brytanii doEWG, uznanieChińskiej Republiki Ludowej, wyjście ze struktur wojskowych NATO czy „polityka pustego krzesła” po zerwaniu obrad ministrów spraw zagranicznych państw należących do EWG[1]. Maurice Couve de Murville związał się z gaullistowskąUnią Demokratów na rzecz Republiki. W 1967 przegrał wybory parlamentarne, co jednak nie wpłynęło negatywnie na jego karierę polityczną. W maju 1968 przeszedł na stanowisko ministra gospodarki i finansów, które zajmował do lipca tegoż roku. W międzyczasie po raz pierwszy został wybrany doZgromadzenia Narodowego[1].
W lipcu 1968 prezydent Charles de Gaulle mianował go nowym premierem. Urząd ten sprawował do czerwca 1969. Później czasowo pozostawał poza polityką (w wyborach uzupełniających w 1969 pokonał goMichel Rocard); w 1971 wydał swoje wspomnienia. W 1973 powrócił do niższej izby francuskiego parlamentu, skutecznie ubiegając się o reelekcję w wyborach w 1978 i 1981. Od drugiej połowy lat 70. reprezentował nową partię gaullistowską –Zgromadzenie na rzecz Republiki[1]. Od 1976 był także radnymÎle-de-France, a od 1977 członkiem rady miejskiejParyża[2]. W 1986 nie kandydował w wyborach parlamentarnych[1]. W tym samym roku wszedł następnie w składSenatu, w którym zasiadał do 1995[2].
Odznaczony m.in.Legią Honorową II klasy[1],Orderem Narodowym Zasługi I klasy orazOrderem Odrodzenia Polski I klasy[3].
| W dniu powstania | |
|---|---|
| Późniejsi członkowie rządu |
| W dniu powstania | |
|---|---|
| Późniejsi członkowie rządu |
