Na wyspie panujeklimat równikowy wilgotny ze średnimi temperaturami 24–28 °C. Średnie roczne sumyopadów wynoszą od 1250 mm na wybrzeżu po 5000 mm we wnętrzu wyspy.
Na żyznychglebach wulkanicznych rosną bujnelasy równikowe, choć występują tu również gatunki drzew sprowadzone z Europy. Na wybrzeżach spotyka się roślinnośćnamorzynową.
Wyspa została odkryta przezKrzysztofa Kolumba, który w 1502 roku podczas swojej czwartej podróży do Ameryki na krótko przybił do brzegu w okolicach dzisiejszegoLe Carbet. Nazwa „Martynika” jest modyfikacją określeniaMadinina („wyspa z bujną roślinnością” w językuKaraibów)[7] i nie ma związku z imieniemMartyna.
Pierwsi francuscy osadnicy pojawili się jednak dopiero w 1635 roku. Od tego czasu wyspa pozostawała nieomal nieprzerwanie w rękach Francuzów. Podczaswojny siedmioletniej w latach 1756–1763 iwojen napoleońskich w latach 1794–1815 znajdowała się pod brytyjską okupacją.Francuscy plantatorzy sprowadzali na wyspęniewolników do pracy przytrzcinie cukrowej. Uzyskali oni wolność dopiero w roku 1848. Tworzą oni swoistąkreolską kulturę wyspy.
W 1946 roku Martynika uzyskała statusdepartamentu zamorskiego Francji.Z inspiracji rewolucyjnych władz kubańskich od drugiej połowy lat 60. XX wieku zaczęły działać na wyspie ugrupowania o orientacji lewicowej, których celem jest niepodległość wyspy. W latach 70. i 80. cieszyły się poparciem nawet kilkunastu procent Martynikańczyków. Ugrupowania te do końca lat 80. XX wieku zorganizowały łącznie kilkanaście demonstracji niepodległościowych. By rozładować społeczne napięcie, władze francuskie w roku 1982 zdecydowały się na ograniczone reformy decentralizacyjne i samorządowe. W ich wyniku Martynika, będąc departamentem zamorskim Francji, uzyskała również statusregionu. Z budżetu centralnego Francji wydzielono znaczne środki na rozwój tego biednego i przeludnionego terytorium.
W 1998 roku wyspa uzyskała dodatkowe, ograniczone uprawnienia autonomiczne, m.in. powołano do życia Radę Regionalną. W efekcie żądania niepodległościowe osłabły (popiera je 2–4% obywateli). Skuteczność działań władz francuskich potwierdziły wyniki referendum z 7 grudnia 2003 roku: przy frekwencji wynoszącej 43,94% uprawnionych 50,34% głosujących (minimalna większość) opowiedziało się za politycznym i administracyjnymstatus quo wyspy (departament i region zamorski Francji – DOM i ROM). Za autonomią wewnętrzną w ramach tzw. zbiorowości zamorskiej (collectivité d’outremer) na wzór innych francuskich terytoriów zależnych (Majotty,Polinezji Francuskiej,Saint-Barthélemy,Saint-Martin,Saint-Pierre i Miquelon orazWallis i Futuna) głosowało 49,52%.Martynika, jako integralna część Republiki Francuskiej, jest członkiem Unii Europejskiej (jest jejregionem peryferyjnym).
Martynika ma jednocześnie statusdepartamentu iregionu administracji Francji, co oznacza, że jej przedstawiciele we francuskim Zgromadzeniu Narodowym wybierani są bezpośrednio w wyborach. Na czele wyspy stoiprefekt, który zarządza radą generalną. W 2003 roku pojawił się projekt połączenia administracji regionalnej i departamentalnej, ale został on odrzucony podczasreferendum.
Departament Martyniki dzieli się na 34 gminy (fr.commune).
Znacząca większość mieszkańców wyspy (90%) to osoby pochodzenia afrykańskiego i afrykańsko-biało-indiańskiego, ludność biała stanowi 5% mieszkańców, a osoby pochodzące z Chin i Azji – mniej niż 5%[8].
Struktura religijna kraju w 2010 roku wedługPew Research Center[9][10]:
Gospodarka wyspy opiera się na dwóch sektorach:rolnictwie iturystyce. Uprawy mają głównie charakterplantacji, produkujących głównie na potrzebyeksportutrzcinę cukrową,banany i kwiaty egzotyczne. Plantacje bananów zajmują ponad 5000 hektarów, pracuje na nich ponad 60% pracowników sektora rolnego Martyniki[12]. Ponadto na potrzeby miejscowej ludności uprawia siębataty imaniok. Pewne znaczenie mahodowla zwierząt. Za to słabo rozwinięte jestleśnictwo irybołówstwo.
Martynikański przemysł ogranicza się głównie do przemysłu cukrowniczego, któremu towarzyszy destylacjarumu.
Emisjarównoważnika dwutlenku węgla z Martyniki wyniosła w 1990 roku 1,191 Mt, z czego 0,944 Mt stanowiła emisja dwutlenku węgla. W przeliczeniu na mieszkańca emisja wyniosła wówczas 2,633 t dwutlenku węgla. Od tego czasu emisje wahają się, przy czym dość duży wzrost nastąpił w 2012. Głównym źródłem emisji przez cały czas była energetyka. W 2018 emisja dwutlenku węgla pochodzenia kopalnego wyniosła 2,456 Mt, a w przeliczeniu na mieszkańca 6,377 t[13].
