Movatterモバイル変換


[0]ホーム

URL:


Przejdź do zawartości
Wikipediawolna encyklopedia
Szukaj

Marcello Mastroianni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Marcello Mastroianni
Ilustracja
Marcello Mastroianni w 8½ (1963) w reżyserii Federico Felliniego
Imię i nazwisko

Marcello Vincenzo Domenico Mastroianni

Data i miejsce urodzenia

28 września 1924
Fontana Liri

Data i miejsce śmierci

19 grudnia 1996
Paryż

Zawód

aktor

Współmałżonek

Flora Carabella (1950–1964; separacja)

Lata aktywności

1938–1996

Odznaczenia
Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy (1951-2001)Order Zasługi Republiki Włoskiej II Klasy (1951-2001)
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach
Odciski dłoni i stóp Mastroianniego przedGrauman’s Chinese Theatre wHollywood

Marcello Vincenzo Domenico Mastroianni (ur.28 września1924 wFontana Liri, zm.19 grudnia1996 wParyżu) –włoskiaktorfilmowy.

Życiorys

[edytuj |edytuj kod]

Marcello Mastroianni urodził się 28 września 1924 w miejscowości Fontana Liri. Rodzice aktora, Ida Irolle i Ottorino Mastroianni, poznali się wRzymie, gdzie Ida pracowała w oddziale Banca d’Italia, natomiast Otterino przyjechał delegowany z prochowni w Fontana Liri, gdzie pracował najpierw jako majster, a potem jako laborant. Ślub odbył się w 1923 w Rzymie, jednak młoda para zamieszkała w Fontana Liri, gdzie żyła większość licznej rodziny Mastroiannich. Dziadek aktora Vincenzo miał dziesięcioro dzieci i pracował tak jak Ottorino w prochowni. W 1926 rodzina Mastroiannich przeniosła się doTurynu. Vincenzo Mastroianni został oddelegowany do tutejszego arsenału z prochowni w Fontana Liri. Natomiast Ottorino Mastroianni stracił pracę w tejże prochowni, ponieważ odmówił wstąpienia dopartii faszystowskiej. 7 listopada 1929 Ida Irolle urodziła drugiego syna Ruggiero. W tym czasie cała rodzina Mastroiannich (14 osób) mieszkała w czteropokojowym mieszkaniu.

W 1933 Ida i Ottorino z dziećmi przenieśli się do Rzymu. Początkowo mieszkali u brata Idy Domenico. Był on kolejarzem i mieszkał w małym domku w dzielnicy San Giovanni. Miał pięcioro dzieci i z powodu ciasnoty nie był w stanie długo gościć siostry i jej rodziny. Dlatego Ida i Otterino z dziećmi przeprowadzili się do pokoju z kuchnią na dziesiątym piętrze w budynku przy via Gela w dzielnicy San Giovanni. Ottorino pracował dorywczo jako pomocnik malarski i nie zarabiał dużo. W dodatku zachorował na cukrzycę, czego konsekwencją była postępująca ślepota. W tym czasie Marcello skończył szkołę podstawową Armando Diaz i zapisał się do zawodówki Duca d’Aosta.

W 1936 do Rzymu przeniósł się Vincenzo Mastroianni z żoną i ośmiorgiem dzieci. W garażu przy ulicy San Remo Vincenzo i Ottorino otworzyli zakład stolarski. Natomiast Marcello po trzech latach szkoły zawodowej zapisał się do Instituto Carlo Grella, gdzie mógł zdobyć zawód geometry i technika budowlanego. W wolnych chwilach pomagał dziadkowi i ojcu w zakładzie stolarskim. Marcello Mastroianni zaczął interesować się aktorstwem ok. 1934. Występował w przedstawieniach organizowanych przez proboszcza parafii Santi Fabriano e Venanzio przy via Taranto. W 1938 udało mu się wystąpić w filmie Carmine GalloneMarionetki. Był tam jednym z chłopców oklaskujących śpiewających aktorów. Dopiero w dwa lata później dostał następną rolę w filmie. Zagrał wtedy w dwóch produkcjach: uAlessandra Blasettiego wŻelaznej koronie i uMaria Cameriniego wHistorii miłosnej.

W 1942 Marcello Mastroianni poznałVittorio De Sicę. Było to możliwe, bo matka Marcella znała Marię De Sica, siostrę już wówczas znanego reżysera i aktora. W 1943 Mastroianni skończył naukę w Istituto Tecnico-Industriale "Carlo Grella" i otrzymał dyplom geometry i technika budowlanego. Następnie zapisał się na Uniwersytet w Rzymie (Studium Urbis), na wydział ekonomii i handlu. Musiał równocześnie podjąć pracę zarobkową. Zatrudnił się w rzymskim magistracie jako geodeta. Bardzo chciał dostać się do teatru uniwersyteckiego, w którym w latach czterdziestych pracowało wielu znanych reżyserów i aktorów. Latem 1943 został powołany do wojska. Udało mu się uniknąć wysłania na front, bo zdał odpowiedni egzamin i znalazł się w Wojskowym Instytucie Geograficznym weFlorencji. Po podpisaniu rozejmu 8 września 1943 wyżej wymieniony instytut został włączony doOrganizacji Todt i przeniesiony doDobbiaco wGórnej Adydze. W 1944, bojąc się deportowania doNiemiec, Marcello z kolegą sfałszowali przepustki i uciekli doWenecji. Tam zarabiali malowaniem pocztówek, które sprzedawali turystom. Po wyzwoleniu Wenecji obaj wrócili do Rzymu. Brat aktora Ruggero pracował jako kelner w hotelu „Ludovisi”, gdzie mieszkali alianccy oficerowie. Dzięki temu w tych trudnych czasach rodzinie Mastroiannich powodziło się lepiej niż przed wojną. Natomiast Marcello po powrocie do Rzymu zatrudnił się jako księgowy w angielskiej spółce filmowej Eagle Lion Film.

W 1948 zadebiutował w filmieI miserabili.

Życie prywatne

[edytuj |edytuj kod]

12 sierpnia 1950 zawarł związek małżeński z włoską aktorką Florą Carabellą, z którą miał córkę Barbarę (ur. 2 grudnia 1951, zm. 11 października 2018)[1]. W 1964 doszło do separacji. Był związany zFaye Dunaway (1968–1970) iCatherine Deneuve (1970–1974), z którą miał córkęChiarę (ur. 28 maja 1972)[1]. Od 1976 aż do śmierci jego partnerką była włoska reżyserka Anna Maria Tatò[1].

Filmografia

[edytuj |edytuj kod]
  • 1948I miserabili
  • 1949Sierpniowa niedziela (Una domenica D’Agosto)
Cuori sul mare
  • 1950Vita da cani
Contro la legge
  • 1951Parigi è sempre Parigi
Cinque mamme ed una culla - Passaporto per l'oriente
Sensualità
L'eterna catena
  • 1952Viale della speranza
Tragico ritorno
Penne nere
Dziewczęta z placu Hiszpańskiego (Le ragazze di Piazza di Spagna)
  • 1953Non è mai troppo tardi
Lulù
Febbre di vivere
  • 1954Giorni d’amore
La principessa delle Canarie
Ulica ubogich kochanków (Cronache di poveri amanti)
Schiava del peccato
Tempi nostri - Zibaldone N.2
  • 1955Tam tam Mayumbe
Il bigamo
Piękna młynarka (La bella mugnaia)
Szkoda, że to łajdak (Peccato che sia una canaglia)
  • 1956La fortuna di essere donna
Il momento più bello
  • 1957Il medico e lo steegone
Białe noce (Le notti bianche)
Padri e figli
La ragazza della salina
Un ettaro di cielo
  • 1958Amore e guai
Sprawcy nieznani (I soliti ignoti)
Tutti innamorati
Racconti d’estate
  • 1959Ferdynand I, król Neapolu (Ferdinando I, re di Napoli)
Il nemico di mia moglie - Il marito bello
  • 1960Adua i towarzyszki (Adua e le compagne)
Słodkie życie (La dolce vita)
Piękny Antonio (Il bell'Antonio)
Atto d'accusa
Zabójca (L'assassino)
  • 1961Noc (La notte)
Fantasmi a Roma
  • 1962Życie prywatne (Vie privée)
Rozwód po włosku (Divorzio all’italiana)
Kronika rodzinna (Cronaca familiare)
Towarzysze (I compagni)
Wczoraj, dziś, jutro (Ieri, oggi, domani)
Io, io, io... e gli altri
Dziesiąta ofiara (La decima vittima)
Casanova ’70
Break-up
  • 1966Spara forte, più forte... non capisco!
  • 1967Obcy (Lo straniero)
  • 1968Kochankowie (Amanti)
Diamanti a colazione
La legge
  • 1969Słoneczniki (I girasoli)
  • 1970Scipione detto anche l'africano
Leo ostatni (Leo the Last)
Dramat zazdrości (Dramma della gelosia - tutti i particolari in cronaca)
  • 1971Giochi particolari
Permette? Rocco Papaleo
To zdarza się tylko innym (Ça n'arrive qu'aux autres)
La moglie del prete
Correva l’anno di grazia 1870
  • 1972La cagna
Co? (Che?)
Tempo d’amore
  • 1973Masakra w Rzymie (Rappresaglia)
Mordi e fuggi
Wielkie żarcie (La grande abbuffata)
  • 1974Allonsanfan
Non toccare la donna bianca
La pupa del gangster
  • 1975Per le antiche scale
Niente di grave: suo marito è incinto
L'idolo della città
Kobieta na niedzielę (La donna della domenica)
Todo modo
  • 1976Signore e signori, buonanotte
Culastrisce nobile veneziano
  • 1977Mogliamante
Szczególny dzień (Una giornata particolare)
Podwójne morderstwo (Doppio delitto)
  • 1978L'ingorgo - Una storia impossibile
Ciao maschio
Così come come sei
Krwawe zajście pomiędzy dwoma mężczyznami z powodu pewnej wdowy. Podejrzewa się przyczyny polityczne (Fatto di sangue fra due uomini per causa di una vedova, si sospettano moventi politici)
Taras (La terrazza)
  • 1981Widmo miłości (Fantasma d’amore)
Skóra (La pelle)
  • 1982Oltre la porta
Il mondo nuovo
Gabriela
L'armata ritorna
  • 1984Henryk IV (Enrico IV)
  • 1985Le due vite di Mattia Pascal
Ginger i Fred (Ginger e Fred)
Makaroniarze (Maccheroni)
I soliti ignoti vent'anni dopo
Miss Arizona
Wywiad (Intervista)
Która godzina? (Che ora é)
  • 1990Cin Cin
Wszyscy mają się dobrze (Stanno tutti bene)
Pod wieczór (Verso sera)
Il ladro di ragazzi
Druga miłość (Used People)
Le cento e una notte
A che punto è la notte
  • 1996...twierdzi Pereira (Sostiene Pereira)
Trzy życia, jedna śmierć (Tre vite e una sola morte)
  • 1997Podróż do początku świata (Viaggio al principio del mondo)

Nagrody

[edytuj |edytuj kod]

Dwa razy zdobyłnagrodę za pierwszoplanową rolę męską – za rolę Oreste Nardiego w komediodramacieEttorego ScoliDramat zazdrości (Dramma della gelosia (tutti i particolari in cronaca), 1970) na23. Festiwalu Filmowym w Cannes i jako Romano Patroni w melodramacieNikity MichałkowaOczy czarne (Oci ciornie, 1987) na40. festiwalu w Cannes. Był trzykrotnie nominowany doOscara dlanajlepszego aktora pierwszoplanowego – w 1963 zaRozwód po włosku, w 1978 zaSzczególny dzień i w 1988 zaOczy czarne.

Przypisy

[edytuj |edytuj kod]
  1. abcRichardR. Natale RichardR.,Mastroianni dead at 72, „Variety”, 19 grudnia 1996 [dostęp 2026-02-14] (ang.).

Linki zewnętrzne

[edytuj |edytuj kod]
Cezar Honorowy
1976–2000
2001–2026
Honorowy Złoty Lew
1969–1989
1990–2009
2010–2029
Nagroda BAFTA dla najlepszego aktora pierwszoplanowego
1950–1959
1960–1969
1970–1979
1980–1989
1990–1999
2000–2009
2010–2019
2020–2029
Nagroda za pierwszoplanową rolę męską na Festiwalu Filmowym w Cannes
1946–1959
1960–1979
1980–1999
2000–2019
2020–
Puchar Volpiego dla najlepszego aktora
1932-1959
1960-1989
1990-2009
2010-2029
Srebrna Muszla dla najlepszego aktora
1953-1970
1971-1990
1991-2010
2011-2020
Złoty Glob dlanajlepszego aktora w filmie komediowym lub musicalu
1950–1959
1960–1979
1980–1999
2000–2019
2020–2039

Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Marcello_Mastroianni&oldid=79076565
Kategorie:
Ukryta kategoria:

[8]ページ先頭

©2009-2026 Movatter.jp