Urodził się wFürth wŚrodkowej Frankonii, w rodzinie handlarzatekstyliami Wilhelma Philippa Erharda (1858–1935) i jego żony Augusty Hassold (1859–1936). Miał troje rodzeństwa – dwóch braci Maxa i Willego oraz siostrę Rosę. Po ukończeniu szkoły realnej rozpoczął przyuczenie do zawodukupca w jednym z okolicznych przedsiębiorstw zajmujących się handlem tekstyliami[3].
W 1914 r. zgłosił się dobrowolnie do służby wojskowej i walczył na froncieI wojny światowej, początkowo wRumunii, a następnie nafroncie zachodnim. Został ciężko ranny w trakcie walk podYpres w 1918 r. W 1919 r. odszedł z wojska w stopniupodoficera[3].
W latach 1919–1922 kształcił się w Wyższej Szkole Handlowej w Norymberdze, gdzie uzyskał tytułDiplom-Kaufmann. Następnie rozpoczął studia z zakresu ekonomii, zarządzania przedsiębiorstwem i socjologii naUniwersytecie we Frankfurcie. Tam też w grudniu 1925 obronił doktoratWesen und Inhalt der Werteinheit pod kierunkiem prof.Franza Oppenheimera[4].
Do 1928 r. kierował jednocześnie rodzinnym przedsiębiorstwem. Erhard został następnie asystentem w Instytucie Badań nad Rynkiem przy Wyższej Szkole Handlowej w Norymberdze, z którym związany był do 1942 r. W czasiewielkiego kryzysu gospodarczego w latach 1929–1933 pracował nad problematyką jego zwalczania i pobudzania gospodarki przez wzrost konsumpcji[3][5]. W 1934 został współzałożycielem Towarzystwa Badań Konsumenckich (niem.Gesellschaft für Konsumforschung e.V.) oraz redaktorem czasopism ekonomicznychDer Markt der Fertigware iWirtschaftspolitische Blätter der deutschen Fertigwarendustrie[6][3].
W 1942 roku Erhard utworzył prywatny Instytut do spraw Badań Przemysłu, który był współfinansowany przez wpływowych przemysłowców niemieckich, zajmujący się planem przestawienia gospodarki wojennej i odbudowy gospodarki po zakończeniu II wojny światowej. Jego analizy dotyczyły także potencjału ekonomicznego i struktur gospodarczych w okupowanej przygranicznej Lotaryngii, a na zlecenieGłównego Urzędu Powierniczego Wschód również okupowanych terenów Polski[3][7].
W raporcie „Gospodarka nowego terytorium niemieckiego na Wschodzie” (niem.Wirtschaft des neuen deutschen Ostraumes) z lipca 1941, opisującym możliwości zagospodarowania okupowanych terytoriów na wschodzie, opowiadał się za dobrym traktowaniem polskich robotników i zalecał poprawę warunków ekonomicznych ludności polskiej[1][8].
W 1943 roku przygotował raport pod tytułem „Finansowanie działań wojennych z konsolidacją zadłużenia”, w którym przedstawił swoje przekonanie o nieuchronnej klęsce Niemiec w II wojnie światowej. Kopię raportu przekazałCarlowi F. Goerdelerowi – kluczowej postaciruchu oporu przeciwko nazistowskiemu reżimowi[5][9].Po wojnie Ludwig Erhard zaoferował swoje usługi jako doradca ekonomiczny dlaamerykańskich sił okupacyjnych. Już we wrześniu 1945 wybrano go na ministra gospodarki w bawarskim rządzie pod przewodnictwem socjaldemokratyWilhelma Hoegnera(inne języki)[1]. W 1947 r. został profesorem honorowym naUniwersytecie w Monachium. W 1948 r. amerykańskie władze okupacyjne powołały go na stanowisko dyrektora Rady GospodarczejBizonii[4].
W 1949 roku uzyskał mandat deputowanego doBundestagu z list CDU. Został ministrem gospodarki wpierwszym rządzie Konrada Adenauera. Stanowisko utrzymywał do 1963 r. Jest uważany przez wielu za jednego z ojców niemieckiego „cudu gospodarczego” (niem.Wirtschaftswunder). W 1959 r. Adenauer wysunął jego kandydaturę na stanowiskoprezydenta federalnego jednak Erhard odrzucił propozycję[1].
W latach 1966–1967 sprawował funkcję przewodniczącegoUnii Chrześcijańsko-Demokratycznej (CDU). Następnie został wybrany na honorowego przewodniczącego partii. W wyborach parlamentarnych z 1969, 1972 i 1976 r. był ponownie wybierany do Bundestagu, w swoich ostatnich dwóch kadencjach jako marszałek senior otwierał inauguracyjne posiedzenia izby niższej parlamentu[1].
Grób Ludwiga Erharda w Gmund am Tegernsee
Zmarł 5 maja 1977 na niewydolność serca w Bonn. 11 maja 1977 w sali plenarnej niemieckiego Bundestagu odbyła się oficjalna państwowa uroczystość pogrzebowa. Erhard został pochowany na cmentarzu górskim wGmund am Tegernsee.
Ludwig Erhard był żonaty od 1923 roku z ekonomistkąLuise Lotter(inne języki) (1893–1975). Z małżeństwa urodziła się jedna córka Elisabeth Friederike (1925–1996)[3].
↑abStiftung Deutsches HistorischesS.D.H.MuseumStiftung Deutsches HistorischesS.D.H.,Stiftung Haus der Geschichte der BundesrepublikS.H.G.B.DeutschlandStiftung Haus der Geschichte der BundesrepublikS.H.G.B.,Gerade auf LeMO gesehen: LeMO Biografie: Ludwig Erhard [online], www.hdg.de [dostęp 2025-07-01](niem.).
↑Ludolf Herbst: Kriegsüberwindung und Wirtschaftsneuordnung. Ludwig Erhards Beteiligung an den Nachkriegsplanungen am Ende des Zweiten Weltkriegs. Vierteljahrshefte für Zeitgeschichte 1977, nr 3, 1977, s. 334.
Erwin von Beckerath, Fritz W. Meyer,Alfred Müller-Armack (Hrsg.):Wirtschaftsfragen der freien Welt. [Zum 60. Geburtstag von Bundeswirtschaftsminister Ludwig Erhard]. Knapp, Frankfurt am Main 1957.
Jan Berwid-Buquoy:Der Vater des deutschen Wirtschaftswunders – Ludwig Erhard. BI-HI-Verlag, Berlin 2004,ISBN 3-924933-06-5.
Volker Hentschel:Ludwig Erhard. Ein Politikerleben. Olzog, München 1996,ISBN 3-7892-9337-7.
Christian Gerlach:Ludwig Erhard und die „Wirtschaft des neuen deutschen Ostraums”. Ein Gutachten aus dem Jahre 1941 und Erhards Beratertätigkeit bei der deutschen Annexionspolitik 1938–43. In: Matthias Hamann, Hans Asbeck (Hrsg.):Beiträge zur Geschichte des Nationalsozialismus. Heft 13:Halbierte Vernunft und totale Medizin.ISBN 3-924737-30-4, Verlag Schwarze Risse, Berlin 1997, S. 241–276.
Karl Hohmann:Ludwig Erhard (1897–1977). Eine Biographie. Bonn 1997 (PDF-Datei, ca. 3 MB).
Peter Hoeres:Außenpolitik und Öffentlichkeit. Massenmedien, Meinungsforschung und Arkanpolitik in den deutsch-amerikanischen Beziehungen von Erhard bis Brandt. De Gruyter Oldenbourg, München 2013 (Studien zur Internationalen Geschichte, Bd. 32).
Alfred CA.C.MierzejewskiAlfred CA.C.,Ludwig Erhard., München: Siedler, 2005,ISBN 3-88680-823-8,OCLC76557463. Brak numerów stron w książce
AndreasA.MetzAndreasA.,Die ungleichen Gründerväter: Adenauers und Erhards langer Weg an die Spitze der Bundesrepublik., Konstanz: UVK, 1998,ISBN 3-87940-617-0,OCLC40551341. Brak numerów stron w książce
Karl Heinz Roth:Das Ende eines Mythos. Ludwig Erhard und der Übergang der deutschen Wirtschaft von der Annexions- zur Nachkriegsplanung (1939 bis 1945). 1. 1939 bis 1943. In:1999. Zeitschrift für Sozialgeschichte des 20. und 21. Jahrhunderts 10, 1995, Nr. 4,ISSN0930-9977, S. 53–93.
Karl Heinz Roth:Das Ende eines Mythos. Ludwig Erhard und der Übergang der deutschen Wirtschaft von der Annexions- zur Nachkriegsplanung (1939 bis 1945). II. 1943 bis 1945. In:1999. Zeitschrift für Sozialgeschichte des 20. und 21. Jahrhunderts 13, 1998, Nr. 1,ISSN0930-9977, S. 92–124.
Bernhard Löffler:Ludwig Erhard. In: Katharina Weigand (Hrsg.):Große Gestalten der bayerischen Geschichte. Herbert Utz Verlag, München 2011,ISBN 978-3-8316-0949-9.
