 London Palladium w 2014 roku | |||
| Data powstania | 26 grudnia 1910 | ||
|---|---|---|---|
| Państwo | |||
| Lokalizacja | Argyll Street,City of Westminster,Londyn | ||
Położenie na mapie City of Westminster  | |||
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii  | |||
Położenie na mapie Anglii  | |||
Położenie na mapie Wielkiego Londynu  | |||
| 51°30′52,5″N 0°08′25,8″W/51,514583 -0,140500 | |||
| |||
| Strona internetowa | |||
London Palladium – teatr rozrywkowy znajdujący się przy Argyll Street w dzielnicyWestminster wLondynie. Z powodu wielu nagrań telewizyjnych, które tam zrealizowano, oraz gwiazd muzyki, które występowały w tym miejscu, London Palladium uznawany jest za jeden z najsłynniejszych teatrów Londynu iWielkiej Brytanii[1][2].
London Palladium został zbudowany z inicjatywy przedsiębiorcy Waltera Gibbonsa, aby rywalizować zHippodrome Edwarda Mossa iColiseum Theatre Oswalda Stolla. Budynek teatru pochodzi z 1910 roku, chociaż jego fasada powstała w XIX wieku. Przed powstaniem Palladium na jego miejscu znajdował się drewniany budynek o nazwie „Corinthian Bazaar”, w którym mieściła się ptaszarnia, która miała na celu przyciągnięcie klientów z pobliskiego „Pantheon Bazaar” (obecnie należącego doMarks & Spencer) przyOxford Street. Został on przez przebudowany przez Fredricka Henglera, syna linoskoczka i służył jako siedziba cyrku „Henglers Grand Cirque”. W budynku znajdował się także „National Skating Palace” – lodowisko z prawdziwym lodem. Jednakże lodowisko zbankrutowało i Palladium po raz kolejny uległo przebudowie, tym razem według projektuFranka Matchama, słynnego architekta teatrów, który zaprojektował również Coliseum Theatre.
Najbliżej położoną stacjąmetra londyńskiego jestOxford Circus. Na widowni znajdują się 2302 miejsca (w tym 20 stojących)[3]. W budynku umieszczono tablice pamiątkowe upamiętniająceLewa Grade’a iFrankiego Vaughana. Palladium miał własny system telefoniczny, dzięki któremu abonenci lóż mogli dzwonić między sobą. Posiadał także scenę obrotową.
Teatr zachował wiele ze swojego oryginalnego wystroju i we wrześniu 1960 roku został włączony do rejestruzabytków Wielkiej Brytanii[4].
Teatr otwarto26 grudnia 1910 roku[2]. Początkowo nosił nazwę „The Palladium” i był miejscem przedstawień rewiowych. Wiązało się to zwłaszcza z corocznymi spektaklamiRoyal Variety Performances, których wiele (również pierwsze w historii) odbyły się w tym miejscu. Od 1928 roku był zarządzany przez George’a Blacka, który kontrolowałMoss Empires, przedsiębiorstwo posiadające wiele brytyjskich teatrów. Przez trzy miesiące w Palladium działo kino. W latach 30. XX wieku teatr był stałą siedzibą kabaretuThe Crazy Gang. W 1934 roku do nazwy dodano człon „London”. Podczasbombardowania Londynu był nieczynny[2]. Odpowiedzialnym za rezerwacje byłVal Parnell.
W 1945 roku zmarł Black. Funkcję sekretarza generalnego Palladium, jak i Moss Empires, przejął po nim Parnell. Przyjął kontrowersyjną, ale bardzo udaną politykę zatrudniania drogich gwiazd ze Stanów Zjednoczonych, wypierając tym samym ówczesnych brytyjskich artystów, którzy byli gorzej opłacani i traktowani jako gwiazdy drugiej kategorii. Wśród wielu amerykańskich gwiazd występujących wówczas byli m.in.Judy Garland,Sophie Tucker,Bing Crosby,Danny Kaye,The Andrews Sisters,Bob Hope,Ella Fitzgerald,Frank Sinatra,Liza Minnelli,Sammy Davis Jr.,Frankie Laine iJohnnie Ray.
W latach 1955–1967 London Palladium był miejscem powstawania popularnego coniedzielnego show rewiowegoSunday Night at the London Palladium. Gospodarzem programu był najpierwTommy Trinder, później zostali nimBruce Forsyth iNorman Vaughan. Show był transmitowany przezAssociated Television (ATV), będącą częścią sieci telewizyjnejITV. Producentem był Val Parnell. Między majem a sierpniem 1966 roku sześć odcinków wyemitowała amerykańska stacja telewizyjnaNBC[5].
Parnell związał się z firmą deweloperską, której zaczął sprzedawać teatry należące do Moss Empires w celu ich przebudowy. Kiedy w 1966 roku okazało się, że taki los czeka m.in. London Palladium,Theatre Royal przy Drury Lane iVictoria Palace Theatre;Prince Littler, mając na celu ochronę zabytkowych teatrów, zorganizował przejęcie kontroli nad nimi. Ostatecznie Val Parnell odszedł na emeryturę i osiadł weFrancji.
Nowym dyrektorem generalnym Stoll-Moss został Louis Benjamin, który równocześnie nadal sprawował funkcję dyrektora zarządzającego wytwórni fonograficznej Pye Records, części ATV Group.
W 1968 roku Sammy Davis Jr. wystąpił wGolden Boy, pierwszym musicalu wystawionym w Palladium. Od tego czasu musicale stanowią znaczącą część repertuaru London Palladium.
W 1970 roku kierownictwo Palladium próbowało nakłonićElvisa Presleya do czternastu występów w przeciągu jednego tygodnia. Gdy menedżer Presleya,Tom Parker, usłyszał, że oferta opiewa na kwotę 28 tys. dolarów, podobno powiedział: „To dobre dla mnie, ale za ile możesz dostać Elvisa?” Gdyby Presley wystąpił w Palladium, byłby to jego pierwszy występ zagraniczny. Ostatecznie Presley nigdy nie wystąpił pozaAmeryką Północną.
W styczniu 1973 rokuglam rockowa grupa muzycznaSlade dała w Palladium koncert, w wyniku którego balkon niemal zawalił się. W 1976 roku odbył się koncertMarvina Gaye, który został w następnym roku w postaci albumu koncertowegoLive at the London Palladium.
W późnych latach 80. teatr ponownie był miejscem, z którego nadawano telewizyjny program telewizyjny, tym razem był nimLive From the Palladium, prowadzony przez Jimmy’ego Tarbucka.
W tym okresie właścicielem Palladium byłStoll Moss Theatres Group, którego główni akcjonariusze, Margaret i David Locke zarządzali działalnością teatru.
W 2000 roku teatr uległ kolejnej zmianie własnościowej, stając się częścią Bridgepoint Capital iReally Useful GroupAndrew Lloyda Webbera.
Od 5 maja 2000 roku do 5 stycznia 2002 w Palladium wystawiano musicalKról i ja, który był adaptacjąbroadwayowskiej produkcji z 1996 roku. W rolach głównych wystąpiliElaine Paige iJason Scott Lee. Po zakończeniu tej produkcji, usunięto słynną, ale przestarzałą scenę obrotową[2].
Od kwietnia 2002 roku do 4 września 2005 roku w Palladium grano musicalChitty Chitty Bang Bang, który stały się dużym sukcesem. Była to najczęściej grane przedstawienie w historii teatru. Od grudnia 2005 roku całkowitym właścicielem London Palladium jest Really Useful Group[2].
Na przełomie 2005 i 2006 roku, w okresie świąt Bożego Narodzenia, wystawianoScrooge – The Musical. Od lutego 2006 grano musicalSinatra At The London Palladium, oparty na największych przebojachFranka Sinatry.
W listopadzie 2006 roku rozpoczęto pokazywanie musicaluDźwięki muzyki, który nie schodził z afisza do 21 lutego 2009 roku. Producentami byli Lloyd Webber i Ian David. W roli głównej wystąpiłaConnie Fisher, zwyciężczyni telewizyjnego programu rozrywkowego o charakterze konkursuJak znaleźć Marię? produkcjiBBC.
18 i 25 lutego 2007 rokuRufus Wainwright wystąpił na dwóch recitalach poświęconych pamięci Judy Garland.
20 maja 2007 roku London Palladium był miejscem wręczania nagródBrytyjska Akademia Sztuk Filmowych i Telewizyjnych.
Od czerwca 2009 roku w Palladium grany jest musicalZakonnica w przebraniu. Producentką jestWhoopi Goldberg.
Po zakończeniu produkcjiZakonnicy w przebraniu w 2011 roku, jej miejsce zajął musicalCzarnoksiężnik z Oz, którego producentem jest Lloyd Webber. Rolę Dorotki Gale grałaDanielle Hope, zwyciężczyni brytyjskiego programu telewizyjnegoOver the Rainbow. Ostatni spektaklCzarnoksiężnika odbył się we wrześniu 2012 roku[6], a jego miejsce w zajmie wznowienieScrooge – The Musical. Na lipiec 2013 roku planowano premieręCharliego i fabryki czekolady[7].
