Kolonie – były terytoriami, które miały być miejscem trwałego zamieszkania osadników. Korona brytyjska miała nad nimi pełna kontrolę, chociaż nie były częścią Zjednoczonego Królestwa. W koloniach obowiązywałoprawo brytyjskie oraz wszelkie uchwały parlamentarne. Przedstawicielem monarchy brytyjskiego zazwyczaj byłgubernator mianowany przez rząd wLondynie. Z czasem, w niektórych koloniach utworzono lokalny rząd. Wśród kolonii brytyjskich wyróżnia się trzy rodzaje:
Protektoraty – były terytoriami posiadającymi własny rząd, znajdującymi się pod zwierzchnictwem Wielkiej Brytanii. Władze brytyjskie odpowiadały m.in. za politykę zagraniczną oraz gospodarczą tych państw. Protektoraty ustanawiano zazwyczaj w celu ograniczenia wpływów innychimperiów kolonialnych oraz chronienia brytyjskich interesów na danym terenie.
Dominia – są to byłe kolonie lubfederacje kolonii, które uzyskały niepodległość, zachowując monarchę brytyjskiego, jako głowę państwa i ściśle współpracując ze Zjednoczonym Królestwem. Formalne potwierdzenie statusu dominiów zapisane jest wStatucie Westminsterskim z 1931 roku.
W ciągu 20 lat od uzyskania niepodległości przezIndie w 1947 roku, większość terytoriów zależnych Wielkiej Brytanii uzyskałoniepodległość. Aktualnie jedynie czternaście terytoriów na świecie (od 2002 roku znanych jakobrytyjskie terytoria zamorskie) pozostaje pod brytyjskim zwierzchnictwem. Większość z nich to małe wyspy z niewielką liczbą ludności.
W latach 1714–1837 na tronie brytyjskim zasiadalielektorzy (z czasem królowie)Hanoweru, państwa w północno-zachodnichNiemczech. Była to jedynieunia personalna, a Hanower nie był uważany za część imperium.