 Logo programu | |||
 Interfejs użytkownika | |||
| Producent | Zespół LineageOS | ||
|---|---|---|---|
| Architektura | |||
| Pierwsze wydanie | 22 stycznia 2017; około 9 lat temu | ||
| Aktualna wersja | 23.2 | ||
| Jądro | Jądro monolityczne, zmodyfikowanejądro Linuksa | ||
| Środowisko pracy | Android | ||
| Licencja | Apache License 2 iGPL v2[1] | ||
| Typpakietów | APK | ||
| Wersja Live |
| ||
| Poprzednik | |||
| |||
| Strona internetowa | |||
.jpg)
LineageOS – system operacyjnyopen source będący modyfikacją systemu operacyjnegoAndroid. Jest to bezpośredni następca oprogramowaniaCyanogenMod, którego rozwój został zatrzymany z powodu problemów finansowych firmy Cyanogen Inc. LineageOS oferuje niektóre funkcje zazwyczaj niedostępne w oficjalnymoprogramowaniu udostępnianym przez producentów urządzeń, takie jak np. zaawansowanyequalizer, menedżer uprawnień aplikacji, modyfikowalne przełączniki w obszarze powiadomień, definiowanie funkcji poszczególnych przycisków fizycznych, a także inne ulepszenia interfejsu oraz możliwości konfiguracji działania systemu. Po zainstalowaniu w trybierecovery specjalnego plikuZIP, dostępnego na stronie LineageOS[2] lub innej aplikacji – jak np.SuperSU, phh’s SuperUser lubMagisk, system umożliwia nadanie poszczególnym aplikacjom uprawnieńroota[3].
LineageOS jest alternatywą i źródłem aktualizacji systemu Android dla wielu niewspieranych już oficjalnie przez producenta urządzeń.
Projekt powstał jako kontynuacja rozwoju systemu CyanogenMod po ograniczeniu infrastruktury i wsparcia przez firmę Cyanogen Inc. Wskazywano, że zmiana nazwy i infrastruktury miała umożliwić dalsze prowadzenie prac w modelu społecznościowym[4]. Pierwsze oficjalne kompilacje udostępniono w styczniu 2017 roku, a projekt równolegle uruchomił możliwość pobierania oraz dokumentację instalacyjną i developerską[5].
Nazwa systemu Lineage wywodzi się ze słowa „pochodny” i nawiązuje do rodowodu CyanogenMod.
Kod źródłowy rozwijany jest publicznie i jest dostępny w serwisie GitHub (jest on mirrorem repozytorium Gerrit (review.lineageos.org)[6].
Numeracja głównych wydań LineageOS jest powiązana z bazowym wydaniem Androida; przykładowo w październiku 2025 opublikowano wydanie 23.0 oparte na Androidzie 16[7]. W przekazach dotyczących wydania 23.0 wskazywano też, że projekt zdecydował się na publikację kompilacji bazujących na dostępnej części źródeł Androida 16, bez oczekiwania na pełne udostępnienie wszystkich komponentów przez Google[7].
Oficjalne kompilacje są dystrybuowane w postaci obrazów przygotowanych dla konkretnych modeli urządzeń (m.in. smartfonów, tabletów oraz wybranych urządzeń typu set-top box), a ich pobieranie odbywa się poprzez stronę projektu[5]. Projekt utrzymuje również infrastrukturę budowania i publikacji, w tym mechanizmy aktualizacji (OTA) oraz narzędzia pomocnicze dostępne w serwisie pobrań[8]. W dokumentacji developerskiej wskazywano, że kompilacje dla wspieranych urządzeń powstają cyklicznie (w trybie regularnychbuildów)[9].
LineageOS nie zawiera domyślnie pakietu aplikacji i usługGoogle Mobile Services (np. Sklepu Play); w dokumentacji wyjaśniano to ograniczeniami licencyjnymi i wskazywano konieczność instalacji oddzielnych paczek, jeśli użytkownik chce z nich korzystać[10]. Podkreślano przy tym, że aplikacje Google nie są wymagane do uruchomienia i działania LineageOS, a projekt nie zapewnia wsparcia dla paczek przygotowywanych przez niezależnych dostawców (np.Open GApps)[10].
W ekosystemie istnieją również pochodne dystrybucje integrujące alternatywy dla usług Google (np.microG)[11].
Wraz z kolejnymi wydaniami rozwijano zestaw aplikacji dostarczanych w systemie; w komunikatach dotyczących wydania 23.0 wskazano m.in. na rozwój aplikacji aparatu „Aperture”, odtwarzacza muzyki „Twelve” oraz na udostępnienie nowego, pozbawionego reklam launchera dla Android TV („Catapult”)[7].
LineageOS oferuje czysty interfejs, regularne aktualizacje zabezpieczeń, często dłuższe niż od producenta danego urządzenia, oraz brak bloatware'u (niepotrzebnych aplikacji od producenta, w tym śledzących), co zmniejsza powierzchnię ataku[12].
Przy okazji wydania 23.0 zwracano uwagę, że od połowy 2025 roku Google zmieniło sposób „porcjowania” informacji i poprawek w ramachAndroid Security Bulletin (ASB), przechodząc na podejście określane jako „risk-based” (RBUS). W tym modelu comiesięczne biuletyny mają obejmować przede wszystkim luki uznane za „wysokiego ryzyka” (np. wykorzystywane aktywnie lub wchodzące w skład znanych łańcuchówexploitów), natomiast większość pozostałych poprawek jest grupowana i ujawniana w większych, kwartalnych paczkach (w praktyce prowadzi to do bardzo „chudych” miesięcy oraz do miesięcy, w których biuletyn może nie wymieniać żadnych luk)[13].
Zmiana ta oddziałuje na projekty pochodne AOSP, ponieważ część ich pracy polega na możliwie szybkim przenoszeniu publicznie dostępnych poprawek bezpieczeństwa z AOSP i dopasowywaniu ich do wielu urządzeń oraz wersji jąder i sterowników. W RBUS Google ma w większym stopniu ograniczać regularne, comiesięczne „zrzuty” poprawek do publicznego AOSP (większy nacisk na kwartalne publikacje), co utrudnia lub opóźnia przygotowanie miesięcznych aktualizacji bezpieczeństwa w niezależnych ROM-ach, jeśli odpowiednie łatki nie są jeszcze publiczne[13][7]. W konsekwencji w komunikatach społecznościowych dotyczących wydań LineageOS podkreślano, że poziom łatek bezpieczeństwa (Android Security Patch Level) może czasem „zalegać”, ponieważ projekt podnosi go dopiero wtedy, gdy wszystkie istotne poprawki stały się publicznie dostępne[14].
Dodatkowo, w oficjalnych biuletynach ASB nadal rozróżnia się elementy wymagane do zadeklarowania danego poziomu poprawek (patch level) od luk ujawnianych w biuletynach producentów i partnerów, które nie zawsze są konieczne do spełnienia formalnego poziomu patch level; dla projektów pochodnych oznacza to, że nawet przy zachowaniu deklarowanego poziomu ASB część poprawek zależnych od komponentów dostawców (np. sterowników, firmware’u) może wymagać odrębnej pracy integracyjnej lub pozostawać poza ich zasięgiem, jeśli nie ma publicznego odpowiednika w AOSP[15].
Wersje 14.1 i nowsze nie posiadają silnika motywów wyglądu znanego z CyanogenMod[16]. W wersji 17.1 dodana została zmodyfikowana wersja aplikacji „ThemePicker” z AOSP[17], jednakże nie jest ona tak zaawansowana jak silnik motywów CyanogenMod. W przeciwieństwie do CMTE, nie pozwala ona na zmianę dźwięków systemu, paczek ikon, czy też animacji uruchamiania.
| Wersja | Bazowe wydanie Androida | Ostatnie główne wydanie | Data wydania | Data zakończenia wsparcia |
|---|---|---|---|---|
| 13 | Android 6.0.1 (Marshmallow) | 13.0 | 2017-01-2222 stycznia 2017(dts) | 2018-02-1111 lutego 2018(dts) |
| 14 | Android 7.1.2 (Nougat) | 14.1 | 2017-01-2222 stycznia 2017(dts) | 2019-02-2424 lutego 2019(dts) |
| 15 | Android 8.1.0 (Oreo) | 15.1 | 2018-02-2525 lutego 2018(dts) | 2020-02-2828 lutego 2020(dts) |
| 16 | Android 9.0.0 (Pie) | 16.0 | 2019-03-01T00:00:00.0011 marca 2019(dts) | 2021-02-1616 lutego 2021(dts) |
| 17 | Android 10 | 17.1 | 2020-04-01T00:00:00.0011 kwietnia 2020(dts) | 2022-02-1616 lutego 2022(dts) |
| 18 | Android 11 | 18.1 | 2021-04-01T00:00:00.0011 kwietnia 2021(dts) | 2024-03-055 marca 2024(dts) |
| 19 | Android 12.1 | 19.1 | 2022-04-2626 kwietnia 2022(dts) | 2024-02-1414 lutego 2024(dts) |
| 20 | Android 13 | 20 | 2022-12-3131 grudnia 2022(dts) | 2024-12-3131 grudnia 2024(dts) |
| 21 | Android 14 | 21 | 2024-02-1414 lutego 2024(dts) | Gałąź w wygaszaniu (bez gwarantowanej dalszej rozbudowy listy urządzeń)[7]. |
| 22 | Android 15 | 22.2 | 2024-12-3131 grudnia 2024(dts) | Starsza wersja, wciąż wspierana[7]. |
| 23 | Android 16 | 23.0 | 2025-10-1111 października 2025(dts) | Aktualna wersja, wspierana[7]. |
| Legenda:Pomarańczowy – wersja stara, niewspierana,Zielony – poprzednia wersja, wciąż wspierana,Niebieski – Aktualne wydanie | ||||
| Wersje systemu Android | |
|---|---|
| Programowanie | |
| Pochodne | |
| Społeczność | |
| Modyfikacje | |
| Kategorie |
