| Imię i nazwisko | Lidzija Lwouna Arabiej |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | 27 czerwca 1925 |
| Data śmierci | 20 lutego 2015 |
| Język | |
| Alma Mater | |
| Dziedzina sztuki | |
| Epoka | |
| Ważne dzieła | |
Ciotka (Ałaiza Paszkiewicz) (1956);Iskry u papialiszczy (1969);Suzorje Wialikaj Miadzwiedzicy (1980);Miera czasu (1962);Ekzamien (1963); iWauczki (1972) | |
Lidzija Lwouna Arabiej (biał. Лідзія Львоўна Арабей,ros. Лидия Львовна Арабей, ur.27 czerwca1925 we wsiNizok wrejonie uzdowskim, zm.20 lutego2015) –białoruskapisarka,krytyczka,literaturoznawczyni,kandydatka nauk filologicznych (odpowiednik polskiego stopniadoktorki).
Urodziła się 27 czerwca 1925 roku we wsiNizok, wrejonie uzdowskimokręgu mińskiegoBiałoruskiej SRR,ZSRR[1][2]. Pochodziła z rodziny służących[3]. W czasieII wojny światowej w latach 1942–1944 mieszkała w okupowanym przezNiemcówSzczuczynie Litewskim. Po zajęciu miasta przezSowietów w 1944 roku została współpracowniczką redakcji szczuczyńskiej gazety rejonowej „Czyrwony Sciah”. Od 1945 roku mieszkała wMińsku[3]. Pracowała w czasopiśmie „Wożyk”, w redakcji gazety „Czyrwonaja Zmiena”[1][2][3], nauczała[3].
W 1951 roku ukończyła studia na Wydziale FilologiiBiałoruski Uniwersytet Państwowy im. Lenina, w 1954 roku –aspiranturę przy Instytucie Nauki i SztukiAkademii Nauk Białoruskiej SRR[3]. W 1958 roku uzyskała stopieńkandydatki nauk filologicznych (odpowiednik polskiego stopniadoktorki)[1][2]. Od 1958 była członkiniąZwiązku Pisarzy ZSRR[3].
W latach 1955–1967 była starszą redaktorką w wydawnictwie „Biełaruś”. W latach 1967–1974 pełniła funkcję współpracownicy literackiej w czasopiśmie „Połymia”[3]. Pracę literacką rozpoczęła w 1946 roku. Występowała jakoprozaiczka,krytyczka,literaturoznawczyni[3]. Jej pierwsze utwory zostały wydane drukiem, według różnych źródeł, w roku 1946[1] lub 1953[2].
W 1956 roku wydawałamonografię badawcząCiotka (Ałaiza Paszkiewicz), w 1959 roku – szkic krytyczno-biograficznyChwiados Szynkler[3]. Jest autorką utworów dla dzieci (zbióropowiadańKalibry, 1960, opowieśćSini bor, 1972; zbiór opowiadań i bajekIsci u razwiedku, 1989). W opowieściachNa strunach bury (1966) iStanu piesniaj (1977) pisała o życiu i twórczościAłaizy Paszkiewicz. W opowieściachNa druhoj zimie wajny (1966),Siarod noczy (1968),powieściachIskry u papialiszczy (1969),Suzorje Wialikaj Miadzwiedzicy (1980), zbiorzeprozyMnie treba jechać (1974) głównym tematem byłaII wojna światowa. W opowieściachMiera czasu (1962),Ekzamien (1963) iWauczki (1972) poruszała aktualne problemy współczesności[1]. Napisała także książkę humoru i satyry „Kwatera Nr 3” (1961)[3].
Lidzija Arabiej wraz zHeleną Romanowską przetłumaczyły w 1960 roku najęzyk białoruski powieśćestońskiego pisarzaAadu HintaWybrzeże wiatrów. Pojedyncze utwory Arabiej zostały przełożone na językilitewski,polski irosyjski[2].
Zmarła wieczorem 20 lutego 2015 roku. Została poddanakremacji i pochowana naCmentarzu Północnym w Mińsku[3].