 | ||||||||||||||||||||||
| Pełne imię i nazwisko | Leslie Roy Mills | |||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | 1 listopada 1934 | |||||||||||||||||||||
| Wzrost | 188 cm | |||||||||||||||||||||
| Dorobek medalowy | ||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||
| Odznaczenia | ||||||||||||||||||||||
  | ||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||
Les Mills, wł. Leslie Roy Mills (ur.1 listopada1934 wAuckland[1]) – nowozelandzki lekkoatleta, specjalistarzutu dyskiem ipchnięcia kulą, czterokrotny olimpijczyk, mistrzigrzysk Imperium Brytyjskiego i Wspólnoty Brytyjskiej.
Zdobył srebrny medal w rzucie dyskiem (przegrywając jedynie zFanie du Plessisem ze Związku Południowej Afryki, a wyprzedzającGerry’ego Carra z Anglii) oraz zajął 7. miejsce wpchnięciu kulą naigrzyskach Imperium Brytyjskiego i Wspólnoty Brytyjskiej w 1958 w Cardiff[2]. Zajął 11. miejsce w pchnięciu kulą i odpadł w kwalifikacjach rzutu dyskiem naigrzyskach olimpijskich w 1960 w Rzymie[1]. Naigrzyskach Imperium Brytyjskiego i Wspólnoty Brytyjskiej w 1962 w Perth zajął 5. miejsce w rzucie dyskiem i 6. miejsce w pchnięciu kulą[2], a naigrzyskach olimpijskich w 1964 w Tokio 7. miejsce w pchnięciu kulą i odpadł w kwalifikacjach rzutu dyskiem[1].
Zwyciężył w rzucie dyskiem (przedGeorge’em Puce’em z Kanady i swym kolegą z reprezentacji Nowej ZelandiiRobinem Taitem) oraz zdobył srebrny medal w pchnięciu kulą (zaDave’em Steenem z Kanady, a przed Puce’em) naigrzyskach Imperium Brytyjskiego i Wspólnoty Brytyjskiej w 1966 wKingston[2]. Zajął 11. miejsce w pchnięciu kulą naigrzyskach olimpijskich w 1968 w Meksyku[1]. Zwyciężył w tej konkurencji naIgrzyskach Konferencji Pacyfiku w 1969 w Tokio[3].
Zdobył srebrny medal w rzucie dyskiem (za Puce’em, a przedBillem Tancredem z Anglii) i brązowy medal w pchnięciu kulą (za Steenem iJeffem Teale’em z Anglii) naigrzyskach Brytyjskiej Wspólnoty Narodów w 1970 w Edynburgu[2]. Zajął 14. miejsce w rzucie dyskiem i odpadł w kwalifikacjach pchnięcia kulą naigrzyskach olimpijskich w 1972 w Monachium[1].
Mills zdobył 25 tytułów mistrza Nowej Zelandii (14 w pchnięciu kulą i 11 w rzucie dyskiem)[4]:
Zdobył również mistrzostwo Wielkiej Brytanii (AAA) w rzucie dyskiem w 1971 i wicemistrzostwo w tej konkurencji w 1958[5] oraz mistrzostwo w pchnięciu kulą w 1970 i 1971[6].
Dwadzieścia jeden razy poprawiał rekord Nowej Zelandii w pchnięciu kulą do rezultatu 19,80, uzyskanego 3 lipca 1967 w Honolulu. Wynik ten poprawił dopieroJacko Gill w 2011. Dziewiętnaście razy ustanawiał rekord swego kraju w rzucie dyskiem do wyniku 61,52 m, osiągniętego 31 stycznia 1971 w Auckland[7]. Zajmuje z tymi rezultatami (luty 2021) 4. miejsce na liście najlepszych kulomiotów nowozelandzkich w historii oraz 5. miejsce na liście dyskoboli[8].
W 1968 otworzył klubfitness w Auckland. Jego syn Phillip Mills rozbudował przedsiębiorstwo i stworzył sieć klubów gimnastycznych o nazwieLes Mills, która działa obecnie w wielu państwach[9].
W latach 1990–1998 Les Mills był burmistrzem Auckland[10].
W 1972 został odznaczonyOrderem Imperium Brytyjskiego V klasy (MBE)[11], a w 2002 otrzymał nowozelandzkiOrder Zasługi[12].
