| Władimir von Wimpffen | |||
| Biskup jenotajewski | |||
.jpg) | |||
| Kraj działania | |||
|---|---|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | 1873 | ||
| Data i miejsce śmierci | 23 czerwca 1919 | ||
| Biskup jenotajewski | |||
| Okres sprawowania | 1917 | ||
| Wyznanie | |||
| Kościół | |||
| Inkardynacja | |||
| Śluby zakonne | 1897 | ||
| Diakonat | 1898 | ||
| Prezbiterat | 1898 | ||
| Chirotonia biskupia | 28 września 1914 | ||
| |||
| Data konsekracji | 28 września 1914 |
|---|---|
| Miejscowość | |
| Miejsce | |
| Konsekrator |
Leoncjusz, imię świeckieLeopold von Wimpffen, następnieWładimir Fiodorowicz von Wimpffen (ur.1873 wMoskwie, zm.23 czerwca1919 wAstrachaniu) –rosyjski biskupprawosławny.
Ojciec duchownego był żyjącym w Rosji baronem niemieckim; matka pochodziła z rodziny szlacheckiej. Po narodzinach zostałochrzczony w Kościeleluterańskim jako Leopold von Wimpfen. Pod wpływem swojej matki, osoby głęboko religijnej, już jako dorosły, przyszły hierarcha przyjąłprawosławie i nowe imię Władimir (w późniejszych latachkonwersji dokonał również jego ojciec). W 1896 Władimir von Wimpfen ukończył gimnazjum wPenzie i rozpoczął studiateologiczne w Kazańskiej Akademii Duchownej. W 1897 złożyłwieczyste śluby zakonne zimieniem Leoncjusz. W roku następnym zostałwyświęcony kolejno nahierodiakona ihieromnicha. W 1900 uzyskał tytułkandydata nauk teologicznych, kończąc studia w Akademii.
W 1903 hieromnich Leoncjusz został skierowany doChin, gdzie należał domisjonarzy działających pod kierunkiem archimandrytyInnocentego (Figurowskiego). Po powrocie do Rosji w 1904 został inspektorem seminarium duchownego wKursku. W 1906 otrzymał godnośćarchimandryty i objął zadaniaproboszcza cerkwi przy ambasadzie rosyjskiej wAtenach.
28 września 1914 miała miejsce jegochirotonia na biskupa czeboksarskiego, wikariuszaeparchii kazańskiej. Po roku został przeniesiony doeparchii gruzińskiej jako biskup pomocniczy z tytułem biskupa erywańskiego, w 1916 – doeparchii orenburskiej z tytułem biskupa kustanajskiego, zaś jeszcze w tym samym roku, w grudniu, doeparchii saratowskiej z tytułem biskupa pietrowskiego. W 1917 Świątobliwy Synod Rządzący przeniósł go w stan spoczynku i wyznaczył jako miejsce stałego przebywania monaster Opieki Matki Bożej w Astrachaniu.
5 września 1917 został biskupem jenotajewskim, wikariuszemeparchii astrachańskiej. Do sierpnia 1918 spełniał obowiązki jejordynariusza w związku z wyjazdem arcybiskupa astrachańskiegoMitrofana naSobór Lokalny Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.
Biskup Leoncjusz poparł powstanie w eparchii niezależnych od władz cerkiewnych organizacji świeckich prawosławnych oraz Związku Wspólnot Religijnych, poszerzającego prerogatywy poszczególnych parafii, czego przeciwnikiem był arcybiskup Mitrofan. Stało się to przyczyną konfliktu między hierarchami. Pogłębił się on, gdy biskup Leoncjusz poparł dekret o rozdziale Kościoła prawosławnego od państwa, przeciwko któremu opowiedział się Mitrofan. Złożył on skargę na działalność swojego biskupa wikariusza, którego sprawę miał następnie zbadań Sobór Biskupów. Biskup Leoncjusz nie otrzymał jednak zgody na przyjazd doMoskwy w celu wzięcia udziału we własnej sprawie. Gdy stało się jasne, iż grozi mu zawieszenie w funkcji i zakaz sprawowania nabożeństw, część zaangażowanych wiernych eparchii astrachańskiej podjęła na łamach prasy lokalnej obronę duchownego; atakowano również Mitrofana, oskarżanego o sprzyjanieCzarnej Sotni i przyjaźń zRasputinem. Ostatecznie Leoncjusz nie został zawieszony, odebrano mu jedynie godność biskupa pomocniczego eparchii astrachańskiej.
25 maja 1919 biskup Leoncjusz został aresztowany przez władze bolszewickie razem z arcybiskupem Mitrofanem. Obydwaj zostali oskarżeni o organizację „spisku białogwardyjskiego”. Po niecałym miesiącu został skazany na śmierć i 23 czerwcarozstrzelany. W tych samych okolicznościach zginął arcybiskup Mitrofan.
W 1981Rosyjski Kościół Prawosławny poza granicami Rosji uznał biskupa Leontija za świętego, jednego z soboruŚwiętych Nowomęczenników i Wyznawców Rosyjskich, Cerkiew Rosyjska wspomina św. Mitrofana i Leoncjusza w dniu ich śmierci – 23 czerwca[1]
