Leon VIII (łac. Leo VIII, zm.1 marca965 wRzymie) –papież w okresie od 6 grudnia 963 do stycznia 964 i od czerwca 964 do 1 marca 965[1].
Przed wyborem na papieża był świeckim protoscriniariusem tzn. głównym notariuszem wPałacu Laterańskim[1]. Został wybrany podczas synodu rzymskiego za zgodą cesarzaOttona I, tuż po ucieczce swego poprzednika,Jana XII z Rzymu[1]. W ciągu jednego dnia otrzymał wszystkieświęcenia oraz zostałkonsekrowany[2]. Naruszało to prawo kanoniczne, dlatego niekiedy bywa zaliczany do gronaantypapieży[3], jednakAnnuario Pontificio wymienia go jako legalnego papieża na zasadziein dubio pro reo.
Po wyborze na papieża, Leon złożył przysięgę wierności Ottonowi[1]. 3 stycznia 964 Jan XII wywołał powstanie, które zostało krwawo stłumione, jednak skłoniło to Leona do namówienia cesarza do zwolnienia zakładników przekazanych mu przez Rzym[1]. Decyzja ta była niepopularna i doprowadziła do zamieszek w Rzymie, po wyjeździe cesarza w połowie stycznia[2]. Spowodowało to ucieczkę Leona na dwór cesarski i powrót Jana naStolicę Piotrową, który 26 lutego 964 rokuekskomunikował Leona i unieważnił wszystkie święcenia, jakie udzielił[1].
Gdy 14 maja 964 Jan XII umarł, Rzymianie błagali cesarza, by nowym papieżem został wybrany przez nich,Benedykt V[2]. Otton jednak stanowczo się temu sprzeciwił; 23 czerwca wkroczył do Rzymu i przywrócił na urząd papieski Leona, który natychmiast odwołał Benedykta i zesłał na wygnanie doHamburga[2]. Leon zmarł 1 marca 965 roku.
Zabronił laikom wchodzić doprezbiterium podczas uroczystychnabożeństw.
