 | |||
| Data i miejsce urodzenia | |||
|---|---|---|---|
| Data śmierci | |||
| Zawód, zajęcie | lekarz pediatra | ||
| Rodzice | |||
| |||
Leon Aleksander Dudrewicz (ur.20 lutego1839 wWarszawie, zm.11 maja1905 tamże)[1] – polski lekarzpediatra iantropolog, współzałożyciel i ordynatorszpitala dla dzieci wWarszawie.
Najmłodszy synJana, polskiego lekarza pediatry i Matyldy z domu Carnée. BratIgnacego – prałata kapituły kolegiackiej łowickiej i kapituły metropolitalnej warszawskiej orazWładysława polskiego chemika. Stracił matkę w wieku 4 lat.
Gimnazjum realne ukończył w 1856 w Warszawie. Po studiach na Wydziale Lekarskim wMoskwie i otrzymaniu w 1861 dyplomu lekarskiego objął rządową posadę lekarza pałaców carskich. W 1863 uzyskał stopień doktora medycyny, po czym opuścił posadę rządową w Moskwie i w 1864 powrócił do kraju, osiedlając się wKałuszynie, gdzie podjął pracę jako lekarz miejski. Później na stałe zamieszkał w Warszawie. W 1875 roku objął stanowisko ordynatora w pierwszym warszawskim szpitalu dla dzieci, którego był współinicjatorem[1].
Prowadził pierwsze badania dzieci w Polsce pod względem antropologicznym[1]. Był autorem prac naukowych z dziedziny pediatrii i antropologii, m.in.Pomiarów antropologicznych dzieci warszawskich (Kraków, 1881). Przełożył na język polski rozprawę Siebolda:O Ainosach wyspy Jesso (Warszawa, 1883). Wyniki prowadzonych badań publikował w „Zdrowiu“, „Pamiętniku Fizjograficznym“ i „Zbiorze Wiadomości do Antropologii Krajowej“[1]. Od 1882 był zaangażowany w prace Komisji Antropologicznej Akademii Umiejętności[1].
Zgromadził duże zbiory antropologiczno-archeologiczne, które w 1884 ofiarował Towarzystwu Lekarskiemu Warszawskiemu[1]. We wrześniu 1879 na prośbę znajomego lekarzaLeona Nenckiego rozkopał na terenie wsi Sikucin cmentarzysko kultury łużyckiej wyniki opublikował w artykuleCmentarzysko ciałopalne w Sikucinie w „Wiadomościach Archeologicznych“.
