Krzywa przeżywalności – graficzna ilustracjastatystycznych danych dotyczącychliczebnościpopulacji, jej struktury wiekowej iśmiertelności w poszczególnych klasach wiekowych. Dane są gromadzone w tabelach przeżywania, zawierających np. określone dla poszczególnych klas wartości liczby osobników dożywających do początku klasy i ich udział w całej populacji, liczbę należących do każdej klasy osobników umierających i wynikający z tych wartości współczynnik śmiertelności. Kształt krzywych przeżywalności wskazuje, jakiestrategie życiowe stosują poszczególne gatunki dla przetrwania populacji wekosystemie. Umożliwiają oszacowanie średniej długości życia osobników i wskazanie okresu występowania największej śmiertelności[1][2].
Obserwowane są trzy zasadnicze typy krzywych przeżywania[2][3][4]:
Przebieg krzywych wskazuje, że dla większości gatunków największa śmiertelność występuje w najwcześniejszym okresie życia.
Na wykresach dotyczących populacji konkretnychgatunków na osi odciętych są podawane dokładniej określone klasy wieku, np. wyrażone w latach. Na osi rzędnych zwykle podaje się wartość dziesiętnego logarytmu z liczby osobników w klasach, przyjmując, żekohorta wyjściowa ma wartość 1000 (wdemografii bywa też stosowana wartość 10 000). Zależnie od celu badań statystycznych źródłem danych są[2]:
Wykorzystywanie krzywych przeżywalności ludzi (typ I) do określania przewidywanej długości życia ludzi (np. przez firmy ubezpieczeniowe) jest obciążone błędem związanym m.in. ze zmianami współczynnika śmiertelności, spowodowanymi np. poprawąjakości życia iopieki zdrowotnej[2].