Konstytucja Indii (ang. The Constitution of India,hind. भारतीय संविधान,trl. Bhāratīya Samvidhān) –ustawa zasadnicza Indii. Zawiera podstawowe zasadyustroju politycznego Indii, strukturę głównych organów państwowych, a także podstawoweprawa i wolności obywatelskie.
Została uchwalona przezZgromadzenie Konstytucyjne 26 listopada 1949 roku i weszła w życie 26 stycznia 1950 roku[1]. Oryginał napisany był w języku angielskim[2].
Wpreambule Indie określone są jakosuwerenna,socjalistyczna,świeckarepublikademokratyczna. Ta wersja została ustalona 42 poprawką do konstytucji z 28 sierpnia 1976 roku. Pod względem ustroju politycznego, Indie są krajemfederalnym zsystemem parlamentarno-prezydenckim i zdwuizbowym parlamentem[3].
Największy wpływ na kształt konstytucji miałustrój polityczny Wielkiej Brytanii. Jej twórcy czerpali również z doświadczenia konstytucyjnegoStanów Zjednoczonych,Kanady iIrlandii[4] a takżekonstytucji weimarskiej iaustriackiej. Część późniejszych poprawek powstała w oparciu okonstytucję ZSRR z 1936 roku[5].
Jest to najdłuższa z konstytucji państwowych[6]. Składa się z 24 części zawierających 345 artykułów, oraz 12 załączników.
| Ustrój | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Organy władzy |
| ||||||
| Finanse i kontrola | |||||||
| Samorząd | |||||||
| Dyplomacja |
zobacz też:partie polityczne w Indiach
