 Widok ogólny | |||||||||||
| Państwo | |||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Terytorium zależne | |||||||||||
| Miejscowość | |||||||||||
| Wyznanie | |||||||||||
| Kościół | |||||||||||
| diecezja | |||||||||||
| |||||||||||
| |||||||||||
Położenie na mapie Svalbardu  | |||||||||||
Położenie na mapie Arktyki  | |||||||||||
 78°13′11,1940″N 15°37′05,7230″E/78,219776 15,618256 | |||||||||||
| |||||||||||
| Strona internetowa | |||||||||||
Kościół na Svalbardzie (norw.Svalbard Kirke) – świątyniaewangelicko-augsburska należąca doKościoła Norwegii,diecezji Nord-Hålogaland (z siedzibą wTromsø), zlokalizowana na wyspieSpitsbergen, w miejscowościLongyearbyen. Jest najbardziej na północ wysuniętą świątynią na świecie[1][2][3]. Do innych rekordowo wysuniętych na północ świątyń chrześcijańskich należą cerkwie wBarentsburgu iDiksonie, zaś najdalej na północ wysuniętą świątynia katolicką jest kościół wPond Inlet w Kanadzie[4].
W lipcu 1921 rozpoczęto budowę pierwszego kościoła protestanckiego na Svalbardzie, pod wezwaniem Naszego Zbawiciela, który ukończono w 50 dni. Fundatorem była Store Norske Spisbergen Kullkompani. Został konsekrowany 28 sierpnia 1921. Po podpisaniuTraktatu Spitsbergeńskiego i przyznaniuNorwegii praw do wyspy, biskupEivind Berggrav złożył pierwszą nieoficjalną wizytę w świątyni w 1935[5].
W 1941 wyspa zostałaewakuowana. Ówczesnypastor, Just Phillip Christian Kruse, zabrał doWielkiej Brytanii srebra ołtarzowe, chrzcielnicę i księgi. W 1943 Longyearbyen zostało zbombardowane przez Niemców, a kościół spłonął. W 1949 na proboszcza wyspy mianowana Severina Riibera. W 1956 położonokamień węgielny pod nową świątynię. Budowę rozpoczęto w 1957, konsekracja nastąpiła 24 sierpnia 1958[5][6].
Obiekt ma 140 miejsc i jest chroniony jako zabytek kultury. Poddano gorenowacji w 2004. Podzielony jest na część kościelną, parafialną i mieszkalną (podpiwniczoną)[2]. Wewnątrz znajdują się pierwotne srebrne świeczniki ołtarzowe, które były darem królaHaakona i królowejMaud, a także starachrzcielnica[5].
Kościół ma wyraźny profilekumeniczny. Ponieważ jest to świątynia dla całegoarchipelagu, mogą korzystać z niejkatolicy,prawosławni i inni[3]. Służy mieszkańcomBarentsburga,Svea,Ny-Ålesundu, Hopen,Bjørnøya i stacjitraperskich[7].
