Urodził się w rodziniechłopskiej o rosyjskich korzeniach. Ojciec pracował jako dróżnik[1]. Sam Woroszyłow uważał się za Ukraińca, na co wskazywało używanie przez niego poprzedniej wersji swojego nazwiskaWoroszyło[2]. Mając zaledwie 7 lat rozpoczął pracę w kopalnipirytu, a następnie wraz z ojcem pasł bydło. Od 1896 pracował w fabryce. Od 1903 w Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji (SDPRR), w 1904 został członkiem komitetubolszewickiego wŁugańsku. W czasierewolucji 1905 organizował drużyny bojowe. W latach 1908–1917 zajmował się pracą partyjną wBaku,Petersburgu iCarycynie, kilka razy aresztowany.
Podczaswojny domowej w Rosji w 1918 współorganizował ukraińską 5 Armię i był jej pierwszym dowódcą, po czym dowodził Frontem Carycyńskim, pełnił funkcję zastępcy dowódcy i członka Rady Wojskowej Frontu Południowego, a następnie objął dowodzenie 10 Armią, na czele której pozostawał do 26 grudnia 1918, biorąc udział w odparciu dwóch szturmówKozaków dońskichPiotra Krasnowana Carycyn[3]. Woroszyłow został odwołany ze stanowiska w rezultacie konfliktu, jaki wybuchł latem 1918 między nim iStalinem a komisarzem spraw wojskowych i morskichLwem Trockim[4][5]. Dwaj pierwsi jawnie sabotowali prowadzoną przez Trockiego reorganizację Armii Czerwonej i wprowadzanie do niej byłych oficerów armii carskiej. Woroszyłow i Stalin jawnie sprzeciwiali się postawionemu na czele Frontu Południowego gen.Pawłowi Sytinowi. Trocki domagał się nawet postawienia Woroszyłowa przed sądem wojskowym[4].
W maju 1919 Woroszyłow był jednym z dowódców sił czerwonych tłumiącychbunt Hryhorjewa i powstanie chłopskie na Ukrainie południowej i centralnej[6].
W latach 1921–1960 członek Komitetu CentralnegoRKP(b)/WKP(b)/KPZR. W latach 1921–1925 był dowódcą Północnokaukaskiego, a następnie Moskiewskiego Okręgu Wojskowego. Po śmierciMichaiła Frunzego w listopadzie 1925 został ludowym komisarzem (ministrem) spraw wojskowych i morskich oraz przewodniczącym Rady Wojskowo-Rewolucyjnej ZSRR (do 1934). W latach 1926–1952 był członkiem Biura Politycznego WKP(b), a w latach 1934–1940 pełnił funkcjęludowego komisarza obrony ZSRR. 20 listopada 1935 został mianowanymarszałkiem Związku Radzieckiego.
Po niepowodzeniu wwojnie radziecko-fińskiej Woroszyłow został odwołany ze stanowiska ludowego komisarza obrony. W maju 1940 został powołany na stanowisko zastępcy przewodniczącego Rady Komisarzy Ludowych (rząd ZSRR) i jednocześnie przewodniczącego Komitetu Obrony przy Radzie Komisarzy Ludowych.
Po zakończeniuII wojny światowej w 1945 był przewodniczącym Sojuszniczej Komisji Kontrolnej naWęgrzech. W latach 1946–1953 pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Rady Ministrów ZSRR, a następnie w latach 1953–1960 przewodniczącego PrezydiumRady Najwyższej ZSRR.
Od 1925, po śmierciMichaiła Frunzego, Klimient Woroszyłow wychowywał jego syna –Timura, który zginął jako oficer lotnictwa na Froncie Wołchowskim. Był żonaty, ale nie miał własnych dzieci, wychowywał również przybranego syna Piotra.
Bułat Okudżawa poświęcił mu jedną ze swoich ironicznych piosenek pod tytułemWoroszyłow, nasz czerwony komendant. Piosenkę tę Okudżawa nagrał w czasie swego pobytu w Polsce w 1966 i nie była ona znana w ZSRR. Woroszyłow pojawia się również w znanej pieśni Armii Konnej „Marsz Budionnego”. Oprócz tego nazwisko Woroszyłowa pojawia się jeszcze w co najmniej dwóch pieśniach: jednej z licznych wersji Полюшко-поле (Poleczko-pole) oraz Эшелонная (Песня о Ворошилове) („Eszelonowa” (Pieśń o Woroszyłowie)).
↑William J. Spahr,Generałowie Stalina, Warszawa 2001, s. 29.
↑Pyotr Grigorenko. В подполье можно встретить только крыс... (In the underground one may find only rats...). Institute „Open society” – Cooperation and Association Fund „Liberty Road”. 1981 (Cover of the book).
↑P. Kenez,Red Attack, White Resistance: Civil War in South Russia 1918, New Academia Publishing, Washington DC 2004,ISBN 978-0-9744934-4-2, s. 174.
↑abEvanE.MawdsleyEvanE.,Wojna domowa w Rosji 1917–1920,MonikaM.Popławska (tłum.), Warszawa: Bellona, 2010, s. 122,ISBN 978-83-11-11638-2,OCLC750846354.
↑J. D. Smele,The „Russian” Civil Wars 1916–1926. Ten Years That Shook the World, Hurst&Company, London 2015,ISBN 978-1-84904-721-0, s. 82–83.
↑A. Adams,Bolsheviks in the Ukraine. The Second Campaign, 1918–1919, Yale University Press, New Haven & London 1963, s. 311.
BolesławB.PotyrałaBolesławB.,HieronimH.SzczegółaHieronimH.,Czerwoni marszałkowie. Elita Armii Radzieckiej 1935–1991, Zielona Góra: Wyd. WSP im. Tadeusza Kotarbińskiego, 1997,ISBN 83-86832-23-1,OCLC835148265. Brak numerów stron w książce
BolesławB.PotyrałaBolesławB.,WładysławW.SzlufikWładysławW.,Who is who? Trzygwiazdkowi generałowie i admirałowie radzieckich sił zbrojnych z lat 1940–1991, Częstochowa: WSP, 2001,ISBN 83-7098-662-5,OCLC831020923. Brak numerów stron w książce
Mała Encyklopedia Wojskowa, t. III, Wyd. MON Warszawa 1971
.jpg)
.jpg)
.svg)