Jest wychowankiem lokalnegoScunthorpe United. W 1971 roku w wieku dwudziestu lat został kupiony za 35 tysięcyfuntów przezLiverpool. Wcześniej bacznie przyglądali mu się wysłannicyCoventry City, ale ostatecznie uznali, że jest zbyt słaby fizycznie.
W sierpniu 1971 roku zadebiutował w barwach nowego klubu i po dwunastu sekundach przebywania na boisku strzelił gola w meczu zNottingham Forest F.C. Rok później po raz pierwszy zagrał wreprezentacji Anglii.
W ciągu kolejnych pięciu lat Keegan wraz zWalijczykiemJohnem Toshackiem stał się liderem linii ataku i zdobył dla Liverpoolu wiele decydujących o zwycięstwie goli. W 1973 roku drużyna prowadzona przezSzkotaBilla Shankly’ego po siedmioletniej przerwie odzyskała tytuł mistrza Anglii, a kilka tygodni później pokonałaBorussię Mönchengladbach zVogtsem,Netzerem iHeynckesem w składzie, w finalePucharu UEFA. Aby wyłonić zwycięzcę trzeba było rozegrać aż trzy mecze, w pierwszym padł bowiem bezbramkowy remis. Liverpool najpierw wygrał 3:0 (dwa gole strzelił Keegan), a dwa tygodnie później uległ podopiecznymHennesa Weisweilera tylko 0:2 i mógł cieszyć się z cennego trofeum. W następnym sezonieThe Reds triumfowali w rozgrywkach oPuchar Anglii – w finale zwyciężyli 3:0Newcastle United, a dwukrotnie do bramkiSrok trafiał właśnie Keegan. W roku 1976 zespół prowadzony już przezBoba Paisleya powtórzył wyczyn sprzed trzech lat i ponownie zdobył mistrzostwo kraju i Puchar UEFA (w dwumeczu finałowym pokonałClub Brugge 3:2 i 1:1 – w każdym spotkaniu Keegan strzelił gola). Rok później Liverpool obronił tytuł mistrzaAnglii oraz po raz kolejny okazał się lepszy od Borussii Mönchengladbach, tym razem w finalePucharu Mistrzów. Po tym spotkaniu Keegan postanowił wyjechać za granicę. Długo przebierał w ofertach znanych klubów z Kontynentu, aż w końcu zdecydował się przyjąć propozycjęHamburgera SV, triumfatoraPucharu Zdobywców Pucharów. W Liverpoolu szybko znalazł godnego siebie następcę w osobieKenny’ego Dalglisha.
WHamburgu Keegan piłkarsko dojrzał i dzięki dobrym występom wBundeslidze orazeuropejskich pucharach dwukrotnie odbierałZłotą Piłkę, przyznawaną przez magazynFrance Football dla najlepszego zawodnika klubów Starego Kontynentu. W czerwcu 1980 roku po przegranym finale Pucharu Mistrzów z Notthingham Forrest oraz nieudanychmistrzostwach Europy niespodziewanie rozwiązał kontrakt z HSV i powrócił do Anglii. Przez dwa sezony występował w barwachSouthampton FC.
W reprezentacji Anglii grał na Euro 1980 orazMistrzostwach Świata 1982, aleSynowie Albionu na początku lat 80. przeżywali regres formy. Kiedy po mundialu nowym selekcjonerem zostałBobby Robson, który zapowiedział, że Keegan przestanie być kluczowym zawodnikiem w jego kadrze, zawodnik Southampton postanowił pożegnać się z drużyną narodową. Rozegrał w niej 63 mecze, w tym 31 jako kapitan, i strzelił 21 goli.
W wieku 31 lat podpisał kontrakt z drugoligowymNewcastle United, w którym w ciągu dwu lat wystąpił 78 razy, zdobywając 48 bramek. W sezonie 1983-84 pomógł mu w awansie do ekstraklasy. Kilka tygodni później zakończył piłkarską karierę.
awans do ekstraklasy w sezonie 1983-84 z Newcastle
Piłkarz roku 1976 w Anglii. Piłkarz roku 1978 w RFN. Dwukrotny zdobywcaZłotej Piłki – w 1978 i 1979 roku. W 1982 roku w barwach Southampton został królem strzelcówPremiership.
W barwach Liverpoolu rozegrał 323 mecze i strzelił 100 goli. Wreprezentacji Anglii od 1972 do 1982 roku rozegrał 63 mecze (31 jako kapitan) i strzelił 21 bramek – start wEuro 1980 (runda grupowa) imundialu 1982 (druga runda).
W lutym 1992 roku, osiem lat po zakończeniu piłkarskiej kariery, powrócił do sportu, tym razem w roli szkoleniowcaNewcastle United. Półtora roku później mógł świętować zeSrokami awans doPremiership. Od 1994 roku pełnił w tym klubie również funkcję dyrektora sportowego i to on w dużej mierze był odpowiedzialny za sprowadzenie zBlackburn RoversAlana Shearera, wówczas najlepszego napastnika wAnglii. Już z Shearerem w składzie Newcastle powtórzyło sukces z roku poprzedniego zdobywając w sezonie 1996-97 wicemistrzostwo ligi, dając się wyprzedzićManchesterowi United.
Na dwa lata związał się z trzecioligowymFulham Londyn, który, dzięki pieniądzomegipskiego milioneraMohameda Al-Fayeda, miał ambicję awansu do drugiej ligi, a następnie zawojowania Premiership. Keegan najpierw był dyrektorem sportowym w klubie, a po zwolnieniuRaya Wilkinsa w połowie 1998 roku przejął obowiązki pierwszego trenera. W następnym sezonie Fulham awansowało do przedsionka ekstraklasy.
Pod koniec stycznia 1999 roku w prasie ukazał się wywiad z ówczesnym selekcjoneremreprezentacji AngliiGlennem Hoddle, w którym stwierdził on, że ludzie niepełnosprawni pokutują za grzechy popełnione w poprzednim życiu. Oburzona opinia publiczna zażądała natychmiastowego ustąpienia szkoleniowca. Szefowie angielskiej federacji, nie bacząc na zbliżające się mecze w eliminacjach doEuro 2000, zwolnili Hoddle’a, a na tymczasowego selekcjonera wybrali cieszącego się dużą popularnością wśród kibiców Keegana. Były zawodnikLiverpoolu iHSV miał pokierować Anglią tylko w czterech spotkaniach, nie przerywając pracy w Fulham.
Reprezentacja prowadzona przez Keegana wygrała 3:1 zPolską i zremisowała zeSzwecją iBułgarią orazWęgrami w spotkaniu towarzyskim. Po zakończeniu sezonu selekcjonerowi zaproponowano podpisanie długoletniego kontraktu. Kilka miesięcy później Anglicy, po ograniuSzkocji w barażach (2:0 i 0:1), awansowali do mistrzostw Europy. Na boiskachHolandii iBelgiiSynowie Albionu zawiedli i nie wyszli z grupy. Przegrali 2:3 zPortugalią, mimo iż prowadzili już 2:0, następnie wygrali zreprezentacją Niemiec 1:0 oraz przegrali 2:3 zRumunią, mimo porażki na Euro Keeganowi udało się zachować posadę. Podał się do dymisji kilka miesięcy później, kiedy przegrał w pierwszym meczu eliminacyjnym doMistrzostw Świata 2002 0:1 z Niemcami w ostatnim meczu rozgrywanym nastadionie Wembley.
Po pracy szkoleniowej powrócił po prawie trzech latach. W styczniu 2008 roku zastąpiłSama Allardyce’a na stanowisku menedżeraNewcastle United, czyli klubu, w którym rozpoczynał pracę trenerską.
.jpg)
