Zobacz też:inne osoby nazywające się Kazimierz Wóycicki. | |||
| Data i miejsce urodzenia | 22 sierpnia 1949 | ||
|---|---|---|---|
| Zawód, zajęcie | publicysta, dziennikarz, historyk, polityk | ||
| Alma Mater | |||
| Partia | |||
| Odznaczenia | |||
  | |||
| |||
| |||
Kazimierz Wóycicki (ur.22 sierpnia1949 wWarszawie) – polski publicysta, dziennikarz i historyk.
Jego rodzice byli uczestnikami konspiracji w okresieII wojny światowej, żołnierzamipowstania warszawskiego. Studiował na wydziale matematykiUniwersytetu Warszawskiego i wydziale filozoficznymKUL. Pracę magisterskąAbsolut i wybór w filozofii Jean Grenier pisał uprof.Stefana Swieżawskiego (1967–1974). W latach 1972–1975 współpracował ze wschodnioniemiecką „Akcją Pokuty”. Utrzymywał liczne kontakty z opozycją wschodnioniemiecką, m.in. zF. Magiriusem,L. Mehlhornem,W. Templinem. W okresie 1973–1983 pracował w redakcji miesięcznika „Więź”, jako współpracownikTadeusza Mazowieckiego. Publikował m.in. na tematStanisława Brzozowskiego,Floriana Znanieckiego,Jules Lequier(inne języki),Emmanuela Levinasa. Był twórcą recenzji filmowych i literackich, w szczególności dot.Nowej Fali, publikował wywiady zeStanisławem Barańczakiem,Adamem Zagajewskim,Ryszardem Krynickim,Ewą Kuryluk. Współpracował ze środowiskamiopozycji demokratycznej. Był redaktorem i publicystąprasy drugiego obiegu, w szczególności w redakcji miesięcznika „Głos”, a także działaczemKlubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie (1976–1980).20 sierpnia1980 roku podpisałapel 64 uczonych, pisarzy i publicystów do władz komunistycznych o podjęcie dialogu zestrajkującymi robotnikami[1].
Internowany podczasstanu wojennego (1981–1982). W latach 1983–1985 studiował politologię i historię współczesną naUniwersytecie we Fryburgu. Był stypendystąKAAD(inne języki) orazFundacji Konrada Adenauera. W latach 1986–1987 był dziennikarzem sekcji polskiejBBC, twórcą licznych reportaży z Niemiec, a także wywiadów zK. Biedenkopfem i E. Kristoffersenem. Po powrocie do kraju objął funkcję sekretarzaKomitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie odpowiedzialnego za kontakty zagraniczne. Jednocześnie był zastępcą redaktora naczelnego miesięcznika „Więź”. Odbył liczne wyjazdy do Niemiec w celu poszerzenia kontaktów „Solidarności” z partnerami niemieckimi. WspółredagowałList katolików polskich i katolików niemieckich orazList intelektualistów polskich i wschodnioniemieckich.
W latach 1990–1993 był redaktorem naczelnym „Życia Warszawy”. Od 1993 do 1996 r. był dziennikarzem i redaktorem naczelnym działu informacji krajowej Wiadomości I Programu TVP. Był autorem cyklicznego projektu, finansowanego przezFundację im. Friedricha Eberta, „Obrachunek z historią – wyzwanie europejskie” zakończonego publikacjąOfiary czy współwinni. Nazizm i sowietyzm w świadomości historycznej (1993–1996). W 1995 r. brał udział w programie badawczym „Kompleks wypędzenia” prowadzonym przezArtura Hajnicza iWłodzimierza Borodzieja.
W latach 1996–1999 był dyrektoremInstytutu Polskiego w Düsseldorfie, realizował m.in. projekt polsko-niemiecko-francuskiego okrągłego stołu, współinicjował projekt „Kaczmarek i inni”. W 1998 r. wziął udział w programie badawczym prowadzonym przezInstytut Zachodni im. Zygmunta Wojciechowskiego na temat grupy polskojęzycznej w Niemczech. Publikacja wyników badań ukazała się w tomieByć Polakiem w Niemczech. Był współzałożycielem i prezesem Instytutu Niemiec i Europy Północnej wSzczecinie. Kurator wystawy „Dwie bramy wolności” pokazywanej wBerlinie w rocznicę upadku muru berlińskiego (1999).
Pracę doktorskąNiemiecki obrachunek z przeszłością 1933–1945 obronił w 2000 naUniwersytecie Wrocławskim. Był współinicjatorem polsko-niemieckiego grona dyskusyjnego ekspertów „Grupa Kopernika”, wykładał wWyższej Szkole Administracji Publicznej w Szczecinie. Był tam również prezesem Instytutu Niemiec i Europy Północnej. W latach 2000–2004 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Polskiego wLipsku.
Od 2004 r. był dyrektorem szczecińskiego OddziałuInstytutu Pamięci Narodowej. Został wykładowcą naUniwersytecie Szczecińskim. Od 2008 do 2010 r. doradca kierownikaUrzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Wykłada naStudium Europy Wschodniej Uniwersytetu Warszawskiego. Wykładał gościnne na uniwersytetach w Brnie, Kamieńcu Podolskim, Lipsku i Ratyzbonie.
We wrześniu 2016 został wiceprzewodniczącymPartii Demokratycznej – demokraci.pl. W listopadzie tego samego roku przekształciła się ona wUnię Europejskich Demokratów, w której przez rok także pełnił tę funkcję. Pozostał następnie członkiem zarządu partii. W roku 2019 wystąpił z UED na znak protestu koalicji UED z Kukizem.
Od 2019 r. prowadzi Akademię Wschód przy Fundacji Domu Wschodniego.
OtrzymałKrzyż Zasługi na wstędze Orderu ZasługiRepubliki Federalnej Niemiec (2007) orazKrzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2011). W 2000 został uhonorowany tytułemAmbasadora Szczecina. Zdobywca Dorocznej Nagrody Uniwersytetu Viadrina 2008[2].
