 | |||
| Data i miejsce urodzenia | |||
|---|---|---|---|
| Data i miejsce śmierci | 7 maja 1946 | ||
| Miejsce pochówku | |||
| Biskup diecezjalny piński | |||
| Okres sprawowania | 1932–1946 | ||
| Wyznanie | |||
| Kościół | |||
| Prezbiterat | 2 lutego 1909 | ||
| Nominacja biskupia | 10 lipca 1932 | ||
| Sakra biskupia | 21 sierpnia 1932 | ||
| |||
| Data konsekracji | 21 sierpnia 1932 | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| Miejscowość | Wilno | ||||
| Miejsce | |||||
| Konsekrator | |||||
| Współkonsekratorzy | |||||
| |||||
Kazimierz Bukraba (ur.23 listopada?/5 grudnia 1885 wGrodnie, zm.7 maja1946 wŁodzi) – polskiduchownyrzymskokatolicki,biskup diecezjalny piński w latach 1932–1946.
Urodził się23 listopada?/5 grudnia 1885 w Grodnie. Kształcił się w miejscowym gimnazjum. W 1904 rozpoczął studia w seminarium metropolitalnym w Petersburgu, które od 1908 kontynuował nauniwersytecie w Innsbrucku[1].Święceń prezbiteratu udzielił mu 2 lutego 1909 w Krakowie[1] tamtejszy biskup pomocniczyAnatol Nowak[2].
Pracował jakowikariusz parafii katedralnej w Mińsku Litewskim iprefekt miejscowych szkół średnich, a następnierektor kościoła i prefekt szkół w Pińsku. Aktywnie uczestniczył w ruchu niepodległościowym. PodczasI wojny światowej kilkukrotnie przebywał w niemieckiej niewoli w charakterze zakładnika. W latach 1919–1928 byłproboszczem idziekanem w Nowogródku, po czym objął probostwo największej w diecezji pińskiej parafii w Brześciu nad Bugiem[1].
10 lipca 1932 papieżPius XIprekonizował gobiskupem diecezjalnymdiecezji pińskiej.Święcenia biskupie przyjął 21 sierpnia 1932 wkościele św. Kazimierza w Wilnie[3]. Konsekrował go arcybiskup metropolita mohylewskiEdward von Ropp, któremu asystowali biskupi pomocniczy:Kazimierz Mikołaj Michalkiewicz z Wilna iJāzeps Rancāns z Rygi[2]. Rządy w diecezji objął 28 sierpnia 1932[1], kiedy to odbyłingres dokatedry Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Pińsku[3]. W 1934 promulgował uchwały I synodu diecezjalnego z 1929. W 1938 powołał Instytut Wyższej Kultury Religijnej[1]. Zreformował seminarium duchowne w Pińsku. Utworzył 20parafii i 2dekanaty Otwierał ochronki i przedszkola[4]. WspierałPolską Macierz Szkolną[4], w 1935 został członkiem zarządu głównego stowarzyszenia[5]. Utrzymywał dobre relacje z politykamisanacji. W 1935 wezwał wiernych, aby wwyborach parlamentarnych zagłosowali na kandydatówbloku rządowego. W publicznych wystąpieniach gloryfikował marszałkaJózefa Piłsudskiego. Był członkiem Komisji Unionistycznej Episkopatu Polski[1].
W 1933 konsekrował biskupa pomocniczego pińskiegoKarola Niemirę[2].
Po zajęciu Pińska przez Armię Czerwoną ze zdiagnozowaną chorobą serca i depresją nerwową wyjechał do Lwowa, gdzie w klinice uniwersyteckiej został poddany długotrwałemu leczeniu. W lutym 1942 udał się do Warszawy, gdzie u władz okupacyjnych bezskutecznie zabiegał o zgodę na powrót do diecezji[1]. Brał udział wpowstaniu warszawskim jako duszpasterz[4], a po kapitulacji w październiku 1944 udał się przez Pruszków do Milanówka. W styczniu 1945 zamieszkał u łódzkich urszulanek[1].
Zmarł 7 maja 1946 w Łodzi i został pochowany wmiejscowej katedrze. W 1967 jego szczątki przeniesiono doprokatedry w Drohiczynie[1].
| Biskupi diecezjalni |
|
|---|---|
| Biskupi pomocniczy |
|
