Zobacz też:Kazimierz Staszewski..jpg) Kazik Staszewski na koncercie Kultu (2023) | |||
| Imię i nazwisko | Kazimierz Piotr Staszewski | ||
|---|---|---|---|
| Pseudonim | Kazik | ||
| Data i miejsce urodzenia | 12 marca 1963 | ||
| Instrumenty | |||
| Gatunki | rock alternatywny,post-punk,świadomy hip-hop,folk rock,rap rock[1],hard rock,punk rock,comedy rock,folk miejski, rap | ||
| Zawód | muzyk,piosenkarz, autor tekstów,producent muzyczny | ||
| Aktywność | od 1979 | ||
| Wydawnictwo | |||
| Zespoły | |||
| Kult,Kazik na Żywo,El Dupa,Buldog,Zuch Kazik,Kazik & Kwartet ProForma | |||
| Odznaczenia | |||
 | |||
| |||
| |||
| Strona internetowa | |||
Kazimierz Piotr Staszewski (ur.12 marca1963 wWarszawie) – polskipiosenkarz,poeta,autor tekstów,kompozytor,saksofonista,aranżer,producent muzyczny ifelietonista. Współzałożyciel, lider i wokalista zespołówKult iKNŻ, członekBuldoga oraz licznych innych projektów muzycznych. Prowadzi solową działalność artystyczną. SynStanisława.
Otrzymał wiele nagród, m.in.Fryderyki, Machinery, nagrodęMTV, jednak większości nie odebrał; osobiście przyjął m.in.Paszport „Polityki” (1998)[2].
Jest synemStanisława Staszewskiego i jego żony Krystyny (z domu Mojkowskiej)[3] oraz wnukiemKazimierza Staszewskiego. Jego matka pracowała jako technik budowlany w Dyrekcji Rozbudowy Miasta Warszawa Wschód, a ojciec był architektem[4]. Jego rodzice rozstali się jeszcze przed narodzinami syna[5]. Wychowały go matka i babka, Maria Mojkowska, z którymi mieszkał w domu przy ul. Niecałej w Warszawie[6]. Regularnie widywał się z ojcem w Polsce i weFrancji, dokąd ten wyjechał, gdy Kazik miał cztery lata[7].
W 1976 podczas pobytu wLondynie został oskarżony o kradzież płyty ze sklepu, jednak sąd rejonowy dla nieletnich podczas rozprawy odstąpił od wymierzenia kary Staszewskiemu z uwagi na skruchę wyrażoną przez nastolatka[8]. Po powrocie do Polski rozpoczął naukę wXI Liceum Ogólnokształcącym im. Mikołaja Reja, w klasie biologiczno-chemicznej z językiem angielskim, a następnie podjął studia w Instytucie SocjologiiUniwersytetu Warszawskiego, ale przerwał je w 1989 po dziewięciu latach od ich rozpoczęcia[9]. Pasjonuje się historią, szczególnie przebiegiemII wojny światowej[10].
10 listopada 1984 poślubił Annę Kamińską, nauczycielkę i byłą wokalistkę w zespoleBikini, o której napisał kilka piosenek Kultu, m.in. „Do Ani” i „O Ani”[11]. Mają dwóch synów: Kazimierza (ur. 1985) i Jana (ur. 1987)[12], który również jest muzykiem[13][14]. Ma troje wnuków[15][16]. Mieszka w Polsce, od 2003 ma też mieszkanie naTeneryfie[17][18][19].
W młodości był zafascynowany muzykąPink Floyd,Led Zeppelin,Black Sabbath,The Who iDavida Essexa, dzięki którym umacniał zamiłowaniepunk rockiem[20]. W latach 80. za sprawą twórczościFunkadelic/Parliament,George’a Clintona,Graham Central Station,Whodini iGrandmaster Flasha zainteresował sięfunkiem irapem[21]. Samodzielnie uczył się śpiewać[22]. W 1979 dołączył do zespołuPoland (założonego przezRoberta Schmidta i działającego w latach 1979–1981), z którym jesienią zagrał pierwszy koncert w domu kultury w Grodzisku Mazowieckim[23]. W ich repertuarze znajdowały się m.in. covery punkrockowych grupSham 69,Buzzcocks iRamones, ale z polskimi tekstami Staszewskiego, oraz autorskie utwory, m.in. „Młodzi warszawiacy”, „Nuda”, „Goryl” i „Miasto płonie”; w późniejszym okresie zainspirowali się takżenową falą[24]. W 1980 wraz z Polandem nagrał kasetę pt.Im bardziej poznaję ludzi, tym bardziej kocham psy, wystąpił na 1. Festiwalu Nowej Fali w Toruniu i zagrał jakosupport grupyKryzys na koncercie w klubie „Elektronik” w Warszawie[25]. W 1981 podczas koncertów zaczął grać na saksofonie oraz założył zespółNovelty Poland, z którym nagrał kilka piosenek (m.in. „Schizofrenię”) i wystąpił na 2. Festiwalu Nowej Fali w Toruniu[26].
W 1982 został jednym z założycieli zespołuKult, którego jest liderem, wokalistą i tekściarzem[27]. W drugiej połowie lat 80. dorabiał, pracując przy budowie metra w Warszawie[28]. W 1988 zawiesił działalność Kultu i wyjechał w celach zarobkowych do Londynu, gdzie dorabiał jako pracownik remontowo-wykończeniowy[29]. Cztery miesiące później wrócił do kraju i reaktywował Kult[30]. W 1989 wraz zPiotrem Łojkiem, Markiem Kanclerzem,Rafałem Kwaśniewskim i Krzysztofem Bieniem stworzył projekt Auf Wiedensehen, z którym zagrał koncert w warszawskim klubie „Hybrydy”[31].
W 1991, pozostając muzykiem Kultu, rozpoczął karierę solową, a jego menedżerem został Paweł Walczak[32]. W sierpniu, zachęcony przezMarka Kościkiewicza z wytwórniZic Zac, wystąpił z piosenką „Dziewczyny” na28. Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie; swój festiwalowy występ, wykonany w pełni zplaybacku, po latach określił jako „bardzo marny”[33]. W listopadzie wydał, pod pseudonimem Kazik (przyjętym oficjalnie po sugestii Marka Kościkiewicza), swój solowy album pt.Spalam się, na który nagrał materiał oparty w dużej mierze narapie[34]. Na płycie umieścił m.in. przeboje: „Dziewczyny”, „Piosenka trepa”, „Spalam się” czy „Jeszcze Polska”. W tym ostatnim senator z ramieniaZChNJan Szafraniec doszukał siępaszkwilu nahymn Polski i pozwał Staszewskiego, jednak sąd umorzył postępowanie[35]. Również w 1991 Staszewski został współzałożycielem zespołuKazik na Żywo[36]. W 1992 wystąpił z utworem „100 000 000” na28. MFP w Sopocie[37]. Piosenka zyskała ogólnopolski rozgłos z uwagi na tekstrefrenu (Wałęsa dawaj nasze sto milionów), który nawiązywał do niespełnienia obietnicy przedwyborczej przezLecha Wałęsę[38][39][40]. Staszewski umieścił utwór na swoim drugim solowym albumie pt.Spalaj się!, który wydał w 1993[41]. W tym samym roku wystąpił w filmie dokumentalnymTata Kazika poświęconym jego ojcu,Stanisławowi Staszewskiemu[42]. W 1994 został bohaterem filmu dokumentalnegoNa ulicy Kazika[43]. W tym okresie pisał też felietony do magazynu „Tylko rock”[44]. W1995 wydał album pt.Oddalenie, który nagrał w swoim domowym studiu i który samodzielnie wyprodukował[45]. Na płycie umieścił m.in. utwór „Łysy jedzie do Moskwy”, odnoszący się do wyjazdu ówczesnego premiera PolskiJózefa Oleksego doMoskwy podczasrosyjskiejagresji zbrojnej na Czeczenię[46]. Jesienią 1996 podjął współpracę zJerzym Mazzollem i zespołemArhythmic Perfection, z którym nagrałyassowy album pt.Rozmowy s catem (1997) i wyruszył w trasę koncertową[47]. Zainicjował wydanie składanki hip-hopowejS.P. (1996)[21].
W 1997 wydał album pt.12 groszy, który osiągnął sukces komercyjny m.in. dziękitytułowemu przebojowi, notowanemu na pierwszym miejscuListy przebojów Programu Trzeciego[48]. Płytę promował również singlami: „Maciek, ja tylko żartowałem”, „Sztos” i „Idę tam gdzie idę”[49]. W1998 zaśpiewał gościnnie w utworze „Zoil” z drugiego solowego albumuKatarzyny Nosowskiej pt.Milena i dołączył do zespołuEl Dupa[50]. W 1999 pojawił się gościnnie na kasecie zespołu Ztvörki pt.Druga płyta, grając na saksofonie w utworze „PKP Train”[51]. W2000 wydał solowy album pt.Melassa, który promował m.in. singlem „4 pokoje” nagranym w duecie zEdytą Bartosiewicz[52]. W kolejnych latach nagrał także trzy albumy z coverami, zawierające własne interpretacje utworów:Kurta Weilla iNicka Cave’a (Melodie Kurta Weill’a i coś ponadto w 2001),Toma Waitsa (Piosenki Toma Waitsa w 2003) iSilnej Grupy Pod Wezwaniem (Silny Kazik Pod Wezwaniem w 2008)[53]. W 2004 wydał dwupłytowy album pt.Czterdziesty pierwszy m.in. z piosenką „Polska płonie” i autorską wersją przebojuAndrzeja Rosiewicza „Czterdzieści lat minęło…”[54]. W tym samym roku nagrał własną interpretacjęhymnu państwowego na składankę pt....jak zwyciężać mamy. Artyści polscy w hołdzie Mazurkowi Dąbrowskiego wydawaną przez dziennikŻycie[55]. „Mazurek Dąbrowskiego” umieścił również na kolejnym albumie solowym pt.Los się musi odmienić (2005), zawierającym kilka utworów ze ścieżki dźwiękowej filmuLeszka WosiewiczaRozdroże Cafe, w którym Staszewski zagrał epizodyczną rolę komentatora akcji[56]. W kolejnych latach nagrał muzykę jeszcze do kilku filmów:PitBull (2005),Szaleńcy (2007), „Balladę o Janku Wiśniewskim” do filmuCzarny czwartek (2011) iYuma (2012)[57]. W latach 2005–2009 był wokalistą zespołuBuldog, z którym koncertował po Polsce[58]. W 2009 nagrał wiersz „Modlitwa za rzeczy” na składankę pt.Gajcy wydaną przezMuzeum Powstania Warszawskiego i upamiętniającąTadeusza Gajcego w 65. rocznicę wybuchupowstania warszawskiego[59][60].
Był felietonistą na łamach „Gazety Wyborczej”, jednak w czerwcu 2005 zrezygnował z publikowania w dzienniku, zarzucając szefom redakcjicenzurę w zakresie treści jego felietonu[61][62]. W maju 2008 zbiór felietonów Staszewskiego ukazał się w wersji książkowej pt.Niepiosenki[63]. W 2007 był felietonistąWirtualnej Polski i opublikował jeden artykuł w „Gazecie Polskiej”[64]. W 2009 reaktywował zespółKazik na Żywo, który powrócił do koncertowania po pięcioletniej przerwie[65]. W 2012 rozpoczął współpracę zKwartetem ProForma, z którym grał koncerty (m.in. z piosenkamiStanisława Staszewskiego) głównie w mniejszych miastach oraz w kinach lub domach kultury[66]. W tym samym roku uformował zespółZuch Kazik na potrzeby corocznych występów naFestiwalu Twórczości Żenującej „Zacieralia”[67]. W 2014 ukazała się książka pt.Tata mimo woli stanowiąca biografię Stanisława Staszewskiego, której autorami są Kazik Staszewski i Jarosław Duś[68][69]. W tym samym roku jego przebój „12 groszy” został wybrany „piosenką 25-lecia” w plebiscycie TVP zorganizowanym pod hasłem „25 lat wolności”[70]. Postanowieniem prezydenta PolskiBronisława Komorowskiego z 30 maja 2014 został odznaczonyKrzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za „wybitne zasługi w pracy twórczej i działalności artystycznej, za osiągnięcia w promowaniu polskiej kultury”[71]. W 2015 zakończył działalność zespołu Kazik na Żywo[72].
W 2020 jego utwór „Twój ból jest lepszy niż mój” (o wizycieJarosława Kaczyńskiego nacmentarzu Powązkowskim w Warszawie, mimo że został on zamknięty z powodupandemii COVID-19 w Polsce) zajął pierwsze miejsce w 1998. notowaniuListy przebojów Programu TrzeciegoPolskiego Radia. Notowanie listy przebojów zostało unieważnione[73], cowywołało ogólnopolski skandal i spowodowało zerwanie współpracy z radiem przez wielu muzyków i dziennikarzy, m.in.Marka Niedźwieckiego (prowadzącegoListę…)[74] iPiotra Metza (dyrektora muzycznego stacji)[75]. 31 lipca 2020 wydał utwór „25 lat niewinności”, którą napisał na potrzeby ścieżki dźwiękowej do filmu25 lat niewinności. Sprawa Tomka Komendy.
O Kaziku iKulcie opowiada książkaLeszka GnoińskiegoKult Kazika oraz książkiWiesława WeissaKult. Biała księga (wyd. 2009) iKazik. Biała księga (wyd. 2017). Te dwie ostatnie zawierają m.in. teksty i historię powstania wszystkich piosenek, odpowiednio tychKultu i solowej twórczości Kazika.
Deklaruje przywiązanie do tradycyjnych wartości, z których najważniejszą jest rodzina[5][76]. Deklaruje się jako przeciwnikaborcji[5][77]. Jest przeciwnikiem ideisocjalistycznych[78]. Nie ukrywa niechęci doPSL, którą określa jako „najbardziej szkodliwą partię w Polsce”[79]. Był bliskiUnii Polityki Realnej, m.in. wyraził poparcie dla partyjnej propozycji ograniczającej ingerencję państwa[43], jednak w 2013 stwierdził, że to „partia bez znaczenia”[18]. Opowiadał się również za wstąpieniem Polski doUnii Europejskiej, choć uważa tę organizację za „organizm do cna zbiurokratyzowany i skorumpowany”[80]. Za najlepszego prezydenta współczesnej Polski uważaLecha Kaczyńskiego[81], który piastował stanowisko głowy państwa w latach 2005–2010. Jest przeciwnikiem rządówPOPiSu[82].
Jest przeciwnikiempenalizowanianarkotyków, gdyż przez to – jak twierdzi –handlem nimi zajmują się grupy przestępcze[83]. Pogląd w tej sprawie przedstawił m.in. w utworze „5 lat” z albumuSpalaj się! (1993)[84].
Deklaruje się jako niewierzący, choć „z ogromną potrzebą wiary” i silnymantyklerykalizmem[18][85]. Od lat 80. XX w. jest krytykiemKościoła katolickiego, a szczególnie chciwości kleru[86]. W młodości przez kilka lat był związany zeŚwiadkami Jehowy, z którymi studiowałPismo Święte, jednak rozstał się z grupą w 1986 po sugestiach o konieczności rezygnacji z muzyki[18][87].
Uważa się za przeciwnikapowstania warszawskiego, które uważa za „zły ruch”[88].
Dwukrotnie (w 2011 i 2013) odmówił przyjęcia odznaczenia państwowego za zasługi wolnościowe[89].
Osobny artykuł:Dyskografia Kazika Staszewskiego.| Albumy studyjne | |
|---|---|
| Albumy koncertowe | |
| Albumy tribute | |
| Albumy kompilacyjne | |
| Single |
|
| Inne |
| Albumy studyjne | |
|---|---|
| Albumy koncertowe | |
| Single |
| 1994–1999 |
|
|---|---|
| 2000–2009 |
|
| 2010–2019 |
|
| 2020–2024 |
|
|
