Movatterモバイル変換


[0]ホーム

URL:


Przejdź do zawartości
Wikipediawolna encyklopedia
Szukaj

Johnny Ramone

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Johnny Ramone
Ilustracja
Koncert Ramones w Seattle w The Eagle Hippadrome w 1983
Imię i nazwisko

John William Cummings

Data i miejsce urodzenia

8 października 1948
Forest Hills,Nowy Jork

Data i miejsce śmierci

15 września 2004
Los Angeles,Kalifornia

Przyczyna śmierci

rak prostaty

Instrumenty

gitara

Gatunki

punk rock

Zawód

muzyk, autor tekstów, gitarzysta, aktor, autor

Aktywność

19741996

Wydawnictwo

Sire Records
Radioactive Records
Chrysalis Records

Instrument
Mosrite
Fender Stratocaster
Fireglo Rickenbacker
Zespoły
Ramones
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Johnny Ramone, właściwieJohn William Cummings (ur.8 października1948 wLong Island wNowym Jorku, zm.15 września2004 wLos Angeles[1]) –amerykański gitarzysta, współzałożyciel zespołuRamones, w którym występował (wraz z wokalistąJoeyem Ramone) aż do jego rozwiązania (1996). Został umieszczony na 28. pozycji w rankingu100 Greatest Guitarists of All Time magazynuRolling Stone[2].

Kariera

[edytuj |edytuj kod]
Johnny Ramone i jego żona – Linda

Wychowywał się w Forest Hills w nowojorskiej dzielnicyQueens. W latach młodzieńczych słuchał muzyki rockowej[3]. Jako nastolatek grał w zespole Tangerine Puppets razem z Tamásem Erdélyi’m (znanym później jakoTommy Ramone)[4]. Później stał się zagorzałym fanem zespołuThe Stooges oraz drużynybaseballowejNew York Yankees – w tym czasie pracował w firmie budowlanej swojego ojca jako hydraulik.

Na początku lat 70. w swojej pracy poznał Douglasa Colvina (później znany jakoDee Dee Ramone), z którym połączyła go wspólna fascynacja muzyką The Stooges iMC5. W jednym ze styczniowych dni 1974 roku wybrali się razem do „Manny’s Guitar Emporium” w Nowym Jorku, gdzie Cummings kupił za 54$ używanegoMosrite’a Ventures II w kolorze niebieskim, a Colvin gitarę basowąDanelectro. Wraz z Jeffreyem Hymanem (później znanym jako Joey Ramone) utworzyli zespół, do którego wkrótce dołączył również Erdélyi. Grupa przyjęła nazwęRamones, a każdy z członków zespołu nazwisko Ramone (pomysł Colvina) – Jeffrey Hyman stał się Joeyem Ramone, Cummings – Johnnym Ramone, Colvin – Dee Dee Ramone, a Erdélyi – Tommym Ramone[5]. Chociaż Johnny nie angażował się zbyt w twórczość zespołu (materiał tworzyli głównie Dee Dee i Joey), jego styl gry był kluczową częścią brzmienia Ramones.

W latach 80. pogorszyły się jego relacje z Joeyem, kiedy poślubił jego byłą dziewczynę – Lindę. Chociaż zespół pozostał razem jeszcze przez długie lata, kontakt pomiędzy nimi prawie zupełnie zanikł[6].

Wiele lat później, kiedy Joey umierał w szpitalu na raka, Johnny odmówił zatelefonowania do niego – jak potem wyjaśniał w dokumentalnym filmieEnd of the Century: The Story of the Ramones – ta próba byłaby daremna. Wspomniał również, że w pierwszych chwilach po śmierci Joeya pogrążył się wdepresji. W książce Monte’ego Melnicka (byłego tour–menedżera Ramones)On the Road with The Ramones: Updated Edition tak wyraził się na temat współpracy z nim: „Bez niego nie robię nic. Był moim partnerem. Tęsknię za tym (za współpracą)”.

Johnny Ramone wystąpił również w kilkunastu filmach (w tymRock ’n’ Roll High School) – w większości dokumentalnych.

Przekonania polityczne

[edytuj |edytuj kod]

Johnny Ramone, jako jeden z niewielu wśródpunkowej społeczności, byłkonserwatystą. Jego przekonania polityczne poznał cały świat w2002 roku, kiedy zespół Ramones został wprowadzony doRock and Roll Hall of Fame. Podczas wystąpienia na uroczystości – ubrany wT-shirt, podarte dżinsy i skórzaną kurtkę – wypowiedział słowa:God bless President Bush, and God bless America (Boże, błogosław prezydentaBusha i Amerykę)[7]. Pytany w wywiadzie o konserwatyzm stwierdził:Myślę, że Ronald Reagan był najlepszym prezydentem moich czasów. Kiedy zespół wydał wWielkiej Brytanii singlaBonzo Goes to Bitburg (z tekstem krytykującymRonalda Reagana, który w czasie pobytu wNiemczech złożył wizytę na wojskowym cmentarzu wBitburgu, gdzie pochowani są m.in. oficerowieSS), Johnny położył nacisk na zmianę tytułu piosenki, znajdując w niej obraźliwą wymowę dla Ronalda Reagana – w efekcie czego piosenka trafiła na amerykański rynek z tytułem „My Brain Is Hanging Upside Down (Bonzo Goes to Bitburg)”. W tym samym wywiadzie stwierdził, żepunk jest prawicowy.

Innym razem w wywiadzie dla gazetyThe Observer powiedział:Młodzi ludzie kierują się kusocjalliberalizmowi, i mam nadzieję, że zmieni się to, kiedy zobaczą, jaki świat jest naprawdę[8].

Śmierć

[edytuj |edytuj kod]
Pomnik Ramone’a na cmentarzu Hollywood Forever

Johnny Ramone zmarł15 września2004 w swoim domu wLos Angeles, w wieku 55 lat, po blisko 5-letniej walce zrakiem prostaty[9]. Po jego śmierci ciało zostało poddanekremacji, a prochy zostały złożone w grobowcu na cmentarzu Hollywood Forever Cemetery (w pobliżu znajduje się grób Dee Dee Ramone, który zmarł dwa lata wcześniej)[10].

Dedykacje

[edytuj |edytuj kod]

W2006remake horroruThe Wicker Man (w Polsce znany pt.Kult) został zadedykowany zmarłemu gitarzyście. Dokonał tegoNicolas Cage (odtwórca głównej roli i zarazem producent filmu), z którym Johnny się przyjaźnił.Eddie Vedder jadąc na pogrzeb Ramone’a napisał piosenkę „Life Wasted”, która później ukazała się w2006 roku jako singelPearl Jam[11].

MagazynRolling Stone umieścił Johnny’ego Ramone’a na 28. pozycji w rankingu100 Greatest Guitarists of All Time („100 najlepszych gitarzystów wszech czasów”)[2].

Sprzęt

[edytuj |edytuj kod]
Gitara Johnny’ego Ramone, marki Mosrite

Praktycznie przez całą swoją karierę używał gitar firmyMosrite i wzmacniaczy firmyMarshall. Jego ulubione modele to Marshall JCM 800 Master Volume 2203 i 2204 oraz JMP Master Volume i SLP 1959. Używał teżtunera firmyBOSS.

Technika

[edytuj |edytuj kod]

Znany był ze swojego własnego stylu. Najbardziej charakterystyczne było kostkowanie z góry i gra na pełnych akordach. Piosenki komponował na zasadzie zwrotka, refren, zwrotka, głównie w metrum 4/4.

Dyskografia

[edytuj |edytuj kod]
 Osobny artykuł:Dyskografia Ramones.

Przypisy

[edytuj |edytuj kod]
  1. Jeremy Simmonds: The Encyclopedia of Dead Rock Stars: Heroin, Handguns, and Ham Sandwiches. Chicago Review Press, 2008, s. 525.ISBN 978-1-55652-754-8.
  2. abRolling Stone: The 100 Greatest Guitarists. Rolling Stone, 18 grudnia 2015. (ang.).
  3. Silverman, Stephen M: Punk Rock Legend Johnny Ramone Dies at 55. People (16.04.2004). (ang.).
  4. Mark Prindle: Mark Prindle interview with Tommy Ramone. markprindle.com (2003). (ang.).
  5. Interview with Marky Ramone. PunkBands.com. (ang.).
  6. Charles M. Young: Johnny’s Last Stand. Rolling Stone, 16 września 2004. (ang.).
  7. Johnny Ramone: Rebel in a rebel’s world. The Washington Times (11.03.2004). [dostęp 2009-11-14]. (ang.).
  8. Luke Bainbridge: The 10: right-wing rockers. The Observer, 13 października 2007. (ang.).
  9. Colin Devenish: Johnny Ramone Dead. Rolling Stone, 16 września 2004. (ang.).
  10. Punk guitarist Johnny Ramone dies. BBC. (ang.).
  11. Brian Hatt: The Second Coming of Pearl Jam. Rolling Stone, 29 czerwca 2006. (ang.).

Linki zewnętrzne

[edytuj |edytuj kod]
Ramones
Albumy studyjne
Albumy koncertowe
Albumy kompilacyjne
Single
Wideo
Inne
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Johnny_Ramone&oldid=77664415
Kategorie:

[8]ページ先頭

©2009-2026 Movatter.jp