 | |||||||||||||
| Pseudonim | Jasiu | ||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | 1 czerwca 1966 | ||||||||||||
| Wzrost | 182 cm | ||||||||||||
| Rugby union | |||||||||||||
| Pozycja | skrzydłowy (11 lub 14), późniejfilar (1 lub 3) | ||||||||||||
| Kariera seniorska | |||||||||||||
| |||||||||||||
| Reprezentacja narodowa | |||||||||||||
| |||||||||||||
| Kariera trenerska | |||||||||||||
| |||||||||||||
Janusz Urbanowicz (ur.1 czerwca1966 wOlsztynie) –polskirugbysta i trener rugby. Rekordzista Polski pod względem liczby punktów zdobytych wreprezentacji[1], siedmiokrotnymistrz Polski i sześciokrotny najlepiej punktujący zawodnik polskiej ligi w barwachLechii Gdańsk. OjciecMacieja Urbanowicza,reprezentanta Polski whokeju na lodzie[2].
Urbanowicz początkowo uprawiał piłkę nożną, którą trenował wStoczniowcu Gdańsk. Gdy w drużyna spadła doIII ligi, pogorszyła się także jej sytuacja finansowa. Była to także główna przyczyna, dla której Janusz Urbanowicz porzucił piłkę nożną. Niedługo później poznał Roberta Jumasa, bratankatrenera rugby i późniejszego selekcjonera kadry narodowej. Za jego namową w wieku 26 lat przyszedł na trening rugby w gdańskiej Lechii. Wkrótce trafił do pierwszego zespołu, w którym początkowo występował na pozycjiskrzydłowego. Dzięki zdobytym podczas treningów piłkarskich umiejętnościom, został również podstawowym kopaczem drużyny. Zadebiutował w 1992 roku w meczu zPogonią Siedlce. W trzech kolejnych sezonach (1993, 1994 i 1995) był najlepiej punktującym zawodnikiem ligi, uzyskując odpowiednio 186, 181 i 130 punktów. Osiągnięcie to powtórzył jeszcze trzykrotnie (1998, 2000, 2001), choć od sezonu 1998/1999 występował na nowej dla siebie pozycjifilara.
W czasie swojej kariery zdobył 13 medali mistrzostw Polski: 7 złotych (w latach 1994, 1995, 1996, 1998, 2000, 2001, 2002), 3 srebrne (1991, 1993, 1997) oraz 3 brązowe (1999, 2004, 2008). Siedem razy sięgał również po puchar Polski – w latach 1994, 1996, 1997, 2004, 2005, 2006, 2008). W 2005 roku, podczas krótkotrwałego wypożyczenia doArki Gdynia, zdobył z żółto-niebieskimipuchar FIRA[3]. W 2004 roku został wybrany najlepszym polskim rugbystą wedługPZR.
Karierę oficjalnie zakończył w czerwcu 2008 roku, po wygranym przez Lechię meczu o Puchar Polski[4]. Pomimo tego faktu, sporadycznie w składzie Lechii pojawiał się do roku 2010[5][6][7].
W reprezentacji Polski Urbanowicz zadebiutował 15 października 1994 roku wmeczu o puchar FIRA zBelgią, po zaledwie dwóch latach trenowania tej dyscypliny sportu. W swoim pierwszym spotkaniu w drużynie narodowej zdobył 15 punktów, co było najlepszym wynikiem tego dnia. Po kończącym „reprezentacyjny” rok 2006 meczu zChorwacją, Urbanowicz, chcąc dać szansę rozwoju młodszym zawodnikom, postanowił zakończyć karierę w drużynie narodowej. W ciągu dwunastu lat wystąpił w 39 (z rozegranych w tym czasie 60) oficjalnych meczach polskiej kadry. Zdobył w nich 205 punktów[1], z czego większość po skutecznych kopnięciach. Jest to najlepszy wynik w historii reprezentacji – dla porównania, w chwili zakończenia kariery przez Urbanowicza, drugi w klasyfikacji byłCzesław Jagieniak, który zdobył ponad 60 punktów mniej[1].
W 2002 roku Urbanowicz został członkiem zarządu Lechii. Jeszcze w trakcie kariery zawodniczej, począwszy od 2003 roku, prowadził w Lechii treningi grup młodzieżowych (kadetów). W styczniu 2006 roku, wraz zMarkiem Płonką, zastąpił Stanisława Zielińskiego na stanowisku trenera Lechii (został grającym trenerem)[8]. Biało-zieloni za półtorarocznej kadencji duetu Płonka-Urbanowicz zdobył dwa brązowe medale oraz puchar Polski[9]. W 2009 roku zaczął trenować zespół kobiecy,Ladies Lechia Gdańsk, z którym zdobył trzy medale mistrzostw Polski (złoto w 2011 roku) oraz puchar Polski (również w roku 2011)[9]. Od 2010 do 2014 drużyna trenowana przez Urbanowicza 5 razy z rzędu zdobywała mistrzostwo w ramach Grand Prix Mistrzostw Polski Rugby Kobiet[10][11]. Od 2011 roku jest też trenerem reprezentacjiPomorza kobiet[12]. Równocześnie, z sukcesami prowadzi drużyny kadetów i juniorów gdańskiej Lechii[13].
