Jan XIX (łac. Ioannes XIX, właśc.Romanus, ur. wTusculum, zm.20 października1032 wRzymie) –papież w okresie od 19 kwietnia 1024 do 20 października 1032[1].
Jego prawdziwe imię to Romanus; był bratemBenedykta VIII iAlberyka III[1][2]. Papieżem został dzięki poparciu swoich krewnych –hrabiów Tusculum, którzy traktowali papiestwo jako swoją własność[1]. Był człowiekiem świeckim, dlatego podczas jednego dnia otrzymał wszystkie potrzebneświęcenia, co było sprzeczne z prawem kanonicznym[3][2]. Zatrudnił wPałacu Laterańskim swojego drugiego brata, Alberyka, pełniącego wcześniej funkcję sędziego miejskiego[1].
Popierał reformy kluniackie i utrzymywał przyjazne stosunki zOdilonem, opatem Cluny. Za udzielanie rozmaitych godności kościelnych żądał wysokich sum, więc podejrzewano, że zamierza sprzedaćKonstantynopolowi prymat papieski, czyli tytułpatriarchy ekumenicznego[1]. CesarzBazyli II przybył do Rzymu z hojnymi datkami, co skłaniało Jana do przystania na propozycję[1]. Spowodowało to jednak stanowczy sprzeciwopatów z Cluny, więc Jan musiał zrezygnować ze swoich zamiarów[1].
26 marca 1027 roku papież dokonał koronacjiKonrada II na cesarza, w obecnościRudolfa III iKanuta Wielkiego[1]. Nowy cesarz nie przysiągł strzecPaństwa Kościelnego, ani nie odnowił „przywileju ottoniańskiego”[1]. Wymusił natomiast na Janie, by ten ogłosił, żeAkwileja ma stać się „metropolią wszystkich Kościołów Włoch”[1].
Papież zmarł w Rzymie, a pochowano go wbazylice św. Piotra.
