| Iwan Piatnicki | |||
| Metropolita tomski | |||
 | |||
| Kraj działania | |||
|---|---|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | 22 września 1844 | ||
| Data i miejsce śmierci | 1922/1923 | ||
| Metropolita tomski | |||
| Okres sprawowania | 1919–1921 | ||
| Wyznanie | |||
| Kościół | |||
| Inkardynacja | |||
| Śluby zakonne | 1886 | ||
| Diakonat | 1886 | ||
| Prezbiterat | 1886 | ||
| Chirotonia biskupia | 28 kwietnia 1891 | ||
| |||
| Data konsekracji | 28 kwietnia 1891 | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Miejscowość | |||||||||
| Miejsce | |||||||||
| Konsekrator | |||||||||
| |||||||||
| |||||||||
Jakub, imię świeckieIwan Aleksiejewicz Piatnicki (ur.10 września?/22 września 1844 w Bryniu, zm.1922 lub1923 wTomsku) –rosyjski biskupprawosławny.
Ukończył seminarium duchowne wKałudze. W 1866 podjął studiateologiczne wMoskiewskiej Akademii Duchownej, które ukończył cztery lata później z tytułemkandydata nauk teologicznych. W roku akademickim 1872/1873 był wykładowcą szkoły duchownej w Mieszczowsku, zaś od 1873 przez siedemnaście lat nauczał w Wifańskim Seminarium Duchownym przyławrze Troicko-Siergijewskiej. W 1876 uzyskał tytuł naukowy magistra nauk teologicznych. W 1886 złożyłwieczyste śluby mnisze, pięć dni później przyjąłświęceniakapłańskie, zaś 1 stycznia 1887 otrzymał godnośćarchimandryty. 28 kwietnia 1891 wsoborze Zaśnięcia Matki Bożej w Moskwie miała miejsce jegochirotonia na biskupa pomocniczegoeparchii niżnonowogrodzkiej z tytułem biskupa bałachińskiego. Głównym konsekratorem w czasie obrzędu był metropolita moskiewskiJoannicjusz. W roku następnym został przeniesiony doeparchii kijowskiej, jako jej wikariusz z tytułem biskupa humańskiego, zaś od 1893 – biskupa czehryńskiego. Jego przeniesienie odbyło się za sprawą metropolity Joannicjusza, który z katedry moskiewskiej został przeniesiony do eparchii kijowskiej.
26 stycznia 1898 objął jakoordynariusz zarządeparchii kiszyniowskiej i chocimskiej. Pięć lat później, gdy w mieście gwałtownie wzrosły nastroje antyżydowskie po zabójstwie prawosławnego chłopca wDubosarach, odmówił wstawienia się za społecznością żydowską, stwierdzając, że jego zdaniem niektórzy Żydzi naprawdę dopuszczali się mordów rytualnych. Kilka dni później w Kiszyniowierozpoczął się pogrom; w jego trakcie biskup nie tylko nie powstrzymał napastników od atakowania Żydów, ale sam ich do tego zachęcał[1].
W 1904 został przeniesiony na katedręjarosławską i rostowską. W 1907 przeniesiono go z kolei na katedręsymbirską i syzrańską. W 1910 został natomiast biskupemkazańskim. Na katedrze kazańskiej duchowny często występował publicznie i głosił kazania, rzadko dokonywał wizytacji w parafiach. Już w 1912 rozważane było jego odejście w stan spoczynku z uwagi na zły stan zdrowia, do czego ostatecznie nie doszło.
Jakub (Piatnicki) nie protestował osobiście przeciwko obaleniu caratu w Rosji. Wziął udział wSoborze Lokalnym Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, w czasie którego otrzymał godnośćmetropolity z uwagi na wieloletnią służbę biskupią. Po powrocie do Kazania porewolucji październikowej nie protestował również przeciwko pierwszym atakom władz bolszewickich na Cerkiew Rosyjską. Po ukonstytuowaniu sięKomucza i zajęciu Kazania przez lojalne mu wojska udzielił mu swojego poparcia i zorganizował zbiórkę pieniędzy „na potrzebyarmii ludowej”. Po kontrofensywie czerwonych, której rezultatem byłozdobycie Kazania, hierarcha wycofał się razem zbiałymi z miasta. Według danych zebranych przez metropolitęManuela (Lemieszewskiego) dotarł doIrkucka. Następnie w listopadzie 1918 uczestniczył w spotkaniu hierarchów działających na ziemiach kontrolowanych przez armię adm.Kołczaka, w czasie którego sformowany został wyższy zarząd struktur cerkiewnych na tymże obszarze. Chociaż metropolita Jakub nie został jego członkiem, powierzono mu zadanialocum tenens eparchii tomskiej, zaś w marcu 1919 otrzymał godnośćmetropolity tomskiego. W 1921 na własną prośbę hierarcha odszedł w stan spoczynku i został przełożonymMonasteru Simonowskiego w Moskwie.
W marcu 1922 został aresztowany i szybko zwolniony, po czym najprawdopodobniej zmuszony do wyjazdu do żeńskiego monasteru św. Jana Chrzciciela w Tomsku. Według różnych wersji wydarzeń zmarł w tymże klasztorze po przebytej operacji w tym samym roku lub w roku następnym.
|
|
|
|
