 (2010) | |||
| Państwo działania | |||
|---|---|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |||
| Profesor doktor habilitowana nauk humanistycznych | |||
| Specjalność: afganologia, socjolingwistyka, orientalistyka, badania interdyscyplinarne | |||
| Habilitacja | 1992 – językoznawstwo | ||
| Profesura | 17 maja 2006 | ||
| Polska Akademia Nauk | |||
| Status | członkini Komitetu Nauk Orientalistycznych | ||
| Wykładowczyni | |||
| Instytut | Zakład Iranistyki Instytutu Orientalistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego | ||
| |||
Jadwiga Pstrusińska (ur.1 marca1947 wKrakowie[1]) – polskaorientalistka, przede wszystkim w zakresie afganologii, członkini Komitetu Nauk OrientalistycznychPAN (od 1996), pracowniczka naukowaZakładu Iranistyki Instytutu Orientalistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego (1970–2011) orazZakładu IranistykiWydziału Orientalistycznego UW (2007–2017)[2][3]. Podróżniczka, tłumaczka poezji afgańskiej[4].
Córka Antoniny Zofii Wiśniowskiej iHenryka Pstrusińskiego,Sprawiedliwego Wśród Narodów Świata, pseudonim AK „Pik”[5].
Od 1970 roku pracowniczka Zakładu Iranistyki Instytutu Filologii Orientalnej UJ. W latach 1973–1976 prowadziła badania w Afganistanie i studiowała na Wydziale HumanistycznymUniwersytetu Kabulskiego[6]. Habilitowała się w 1992 na UJ na podstawie pracy w dyscyplinie językoznawstwaAfghanistan 1989 in sociolinguistic perspective[2]. Wypromowała doktoratPiotra Kłodkowskiego[7] oraz Karoliny Rakowieckiej[8].
W latach 1986–1989 przebywała naUniwersytecie Oksfordzkim jako Research Assistant oraz Tutor (Department of Ethnology we współpracy z Refugee Studies Programme, Oxford Department of International Development)[6].
W latach 1992–1993 wicedyrektorka Instytutu Filologii Orientalnej UJ. W latach 1994–1999 kierowniczka Zakładu Iranistyki IFO UJ. W latach 1993–1997 kierowniczka Pracowni Źródeł Orientalnych i Numizmatyki IFO UJ[6].Założycielka i wieloletnia (2000–2010) kierowniczka autorskiej Pracowni Interdyscyplinarnych Badań Eurazjatyckich Uniwersytetu Jagiellońskiego[9]. Twórczyni projektu Archiwum Afganologicznego liczącego kilka tysięcy skatalogowanych pozycji – książek, broszur, nadbitek artykułów, czasopism, map, wycinków prasowych[10].
W latach 2005–2007 wiceprezydent European Society for Central Asian Studies, członkini Advisory Board (rady konsultacyjnej)[11],Polskiego Towarzystwa Orientalistycznego (1970–1992).
W 2006 otrzymała nominację profesorską[12]. Od 2007 pracownik Zakładu Iranistyki Wydziału Orientalistyki Uniwersytetu Warszawskiego, początkowo na stanowisku profesor zwyczajnej[2]. W latach 2002–2016 niezależny ekspert w zakresie języków i kultur Afganistanu przy szwajcarskimMinisterstwie Sprawiedliwości i Policji[6]. W 2017 weszła w skład RadyMuzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie[13]. Od roku 2021 jest też członkinią Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.[14]
