| Status oficjalny | |||
|---|---|---|---|
| UNESCO | 6 wymarły↗ | ||
| Kody języka | |||
| ISO 639-3 | xpu | ||
| IETF | xpu | ||
| Glottolog | puni1241 | ||
| W Wikipedii | |||
| |||
| Ta strona zawiera symbole fonetyczneMAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znakówUnikodu. | |||
Język punicki — wymarły języksemicki zgrupy kananejskiej, wywodzący się zjęzyka fenickiego (początkowo jegodialekt). Zwany także kartagińskim[1], używany był wKartaginie — najważniejszej zfenickich kolonii — znany z napisów, spośród których najstarsze pochodzą z IV wieku p.n.e. Różni się on bardzo nieznacznie od właściwego języka fenickiego. Jakojęzyk neopunicki był w szerokim użyciu wAfryce Północnej przynajmniej do IV wieku po Chrystusie. Jeszcze około roku 401 święty Augustyn donosił, że język ten jest używany w tym regionie. Wyparty całkowicie prawdopodobnie dopiero w VII wieku przezjęzyk arabski.
WspółcześniMaltańczycy twierdzą, że z mówionego języka punickiego wywodzi się współczesnyjęzyk maltański; jest to jednak pogląd nieakceptowany przez niemaltańskich językoznawców, którzy jednoznacznie twierdzą, iż język maltański wywodzi się z dialektu arabskiego i nie ma bezpośredniego związku z językiem fenickim, choć rzeczywiście był on używany na wyspie w pewnym momencie jej historii.
Najlepiej znany urywek tekstu w języku punickim znajduje się w komediiPlautaPoenulus (Kartagińczyk, wiersz 930 i następne).
