Członkowie Izby Reprezentantów wybierani są wwyborach powszechnych, w okręgach jednomandatowych.Czynne prawo wyborcze posiadająobywatele amerykańscy, którzy ukończyli 18. rok życia. Konieczna jest dobrowolna rejestracja wspisie wyborców.Bierne prawo wyborcze przysługuje obywatelom amerykańskim, którzy posiadająobywatelstwo od co najmniej 7 lat, zamieszkują w stanie, z którego kandydują i ukończyli 25. rok życia[1].
Kandydaci do Izby Reprezentantów nominacje partyjne uzyskują w większości stanów w wynikuprawyborów (w 47 z 50 stanów).Partia Republikańska orazPartia Demokratyczna prawie całkowicie zdominowały Izbę Reprezentantów, dlatego w wyborach liczą się praktycznie jedynie kandydaci tychże partii.
Liczba członków Izby Reprezentantów wybierana przez poszczególnestany może ulegać zmianie. Po przeprowadzanym co 10 lat spisie ludności dokonuje się każdorazowo nowego podziału mandatów na poszczególne stany oraz wytycza nowe graniceokręgów wyborczych, każdy stan jednak musi mieć co najmniej jednego przedstawiciela w Izbie Reprezentantów. Najwięcej przedstawicieli w Izbie posiada obecnie stanKalifornia – 52.
Konstytucja USA stanowi w art. I § 2, że na każdych 30 000 obywateli nie może przypadać więcej niż jeden przedstawiciel. Obecna liczba członków Izby – 435, ustaliła się w roku 1911. Okresowo uległa podniesieniu w 1959 roku po przyjęciu nowych stanów – Hawajów i Alaski – do 437, ale w roku 1963 powrócono do liczby 435 przedstawicieli.
Poza reprezentantami, w Izbie zasiada także jeden stały pełnomocnik (ang.Resident Commissioners) i czterech delegatów. Choć nie mogą oni brać udziału w plenarnym głosowaniu, biorą udział w pracy komisji i korzystają z innych przywilejów Izby. W 1900 przyznanoPortoryko prawo wyboru pełnomocnika. Później przyznano prawo wybierania delegatów, którzy nie mają prawa głosu:Dystryktowi Kolumbia (1971), wyspieGuam (1972),Wyspom Dziewiczym (1972) iamerykańskiemu Samoa (1980).
Kadencja Izby Reprezentantów trwa 2 lata. Izba zgodnie zKonstytucją USA obraduje co najmniej raz w roku. W praktyce w trakcie kadencji odbywają się dwie sesje trwające od stycznia do lipca. Sesja może ulec przedłużeniu, co w praktyce z powodu dużej liczby spraw zdarza się dość często.
Ostatnie wybory do Izby Reprezentantów odbyły się 5 listopada 2024. Obecny119. Kongres Stanów Zjednoczonych trwa od 3 stycznia 2025 roku.
Przewodniczący Izby Reprezentantów nazywany jestSpeakerem (spikerem). Wybierany jest przez Izbę, zostaje nim najczęściej lider większości partii, która ją posiada. Na mocy „Ustawy osukcesji prezydenckiej” (Presidential Succesion Act) z 1947, spiker Izby jest drugą powiceprezydencie osobą, która przejmuje obowiązkiprezydenta w wypadku, gdyby nie mógł ich podjąćwiceprezydent.
Obecnie funkcję spikera Izby pełniMike Johnson z Partii Republikańskiej.
Istnienie komisji ukształtowała praktyka działalności Izby pomimo tego, że nie są przewidziane w Konstytucji. Są to pomocniczeciała kolegialne, których zadaniem jest opiniowanie i praca nad projektami przedłożonymi Izbie. Kierownictwo nad komisjami obejmują przedstawiciele partii posiadającej większość w Izbie. Najczęściej właśnie w komisjach ma miejsce działalnośćlobbingowa.
Największą z komisji jestKomisja Ogólna, w której skład wchodzą wszyscy członkowie Izby. Poza tym działa 20 komisji stałych, które zakresem kompetencji obejmują różne obszary życia (np. Komisja ds. rolnictwa, Komisja spraw zagranicznych). Komisje stałe mają uprawnienia do kontroli działań rządu w obszarze swojej działalności. W tym celu mogą zwoływać posiedzenia, na których posiadają uprawnienia do przesłuchiwania świadków pod groźbą odpowiedzialności karnej.
Izba może tworzyć również wespół zSenatem (izbą wyższą) „wspólne komisje” (joint committees) oraz „komisje uzgadniające” (conference committees). Tworzone są też komisje zadaniowe do zbadania określonych zagadnień.
Izba Reprezentantów stanowi wraz z Senatem podstawowe źródło obowiązującegoprawa krajowego (federalnego). Projekt ustawy może wnieść każdy z członków Izby. Projekty ustaw mogą być autorstwa członków Izby lub pochodzić odadministracji prezydenckiej. Zgodnie zKonstytucją Izbie przysługuje wyłączne prawo inicjatywy ustawodawczej w kwestiach podatkowych. Jako skutek takiego rozwiązania przyjmuje się także zwyczajowo wyłączność inicjatywy Izby w kwestiach ustawodawstwa związanego z wydatkami publicznymi (tzw.uprawnienia apriopriacyjne).
Izba jako częśćKongresu ma prawo do dokonywania zmian wKonstytucji. Aby zmiany weszły w życie, muszą uzyskać poparcie 2/3 członków każdej z izb, a następnie zgodę 3/4 legislatur stanowych.
Zgodnie z XII poprawką doKonstytucji Izba dokonuje wyboruPrezydenta w przypadku gdy żaden z kandydatów nie uzyska większości wKolegium Elektorskim. Wybór jest dokonywany spośród trzech kandydatów z najwyższą liczbą głosów elektorskich. Głosy liczone są stanami, każdemu stanowi przysługuje jeden głos.
Symbolami Izby są pieczęć oraz flaga. Pieczęć Izby przedstawia 50 gwiazd oraz budynek Kapitolu. Flaga barwy granatowej przedstawia tzw. "inną pieczęć", która jest używana w przestrzeni publicznej, jako nieoficjalna pieczęć Izby[2].
Konstytucja Stanów Zjednoczonych nie ustanawiała określonej liczby członków parlamentu. Określała jednak, że każdy stan wyznacza dwóch senatorów i bez swojej zgody nie może zostać pozbawiony głosu w Senacie (jak dotąd żaden stan nie zgodził się na mniejszą liczbę senatorów). W przypadku Izby Reprezentantów postanowiono, że liczba reprezentantów będzie proporcjonalna do liczby mieszkańców (wolnych, wyłączając niepodlegających opodatkowaniuIndian oraz po dodaniu trzech piątych pozostałych mieszkańców stanów). Obliczanie to miało odbyć się podczasspisów powszechnych odbywanych co dziesięć lat. Postanowiono również, że reprezentantów nie może być więcej niż jeden na trzydzieści tysięcy mieszkańców oraz że każdy stan ma prawo do co najmniej jednego reprezentanta.
Do czasu pierwszego spisu (który miał się odbyć w ciągu trzech lat od pierwszej sesji Kongresu) to Konstytucja określała, ilu reprezentantów przypada poszczególnym stanom (od dziesięciu dlaWirginii do jednego dlaRhode Island iDelaware).