Isaac Lee Hayes Jr.[1] (ur.20 sierpnia1942 wCovington, zm.10 sierpnia2008 wMemphis) – amerykański kompozytor, aktor, producent, wokalista i muzykrockowy, związany z takimi gatunkami i stylami jaksoul,rhythm and blues,urban[2]. Podkładał głos do postaci Szefa w serialu animowanymMiasteczko South Park. W 2002 został wprowadzony doRock and Roll Hall of Fame[3].
Urodził się wCovington w stanie Tennessee jako drugie dziecko Euli (z domu Wade) i Isaaca Hayesa, Sr[4]. Po tym, jak jego matka zmarła młodo, a jego ojciec porzucił rodzinę, został wychowany przez swoich dziadków ze strony matki. Dorastał pracując w gospodarstwach rolnych whrabstwie Shelby w stanie Tennessee oraz w hrabstwie Tipton. W wieku pięciu lat Hayes zaczął śpiewać w swoim lokalnym kościele; nauczył się gry na fortepianie,organach Hammonda, flecie i saksofonie.
Hayes porzucił liceum w Memphis, ale jego byli nauczyciele zachęcili go do powrotu do Manassas High School, którą ukończył w wieku 21 lat. Po ukończeniu szkoły średniej, otrzymał kilka stypendiów muzycznych z uczelni wyższych. Odrzucił wszystkie, aby zapewnić swojej najbliższej rodzinie, pracując w Memphis w zakładzie mięsnym w ciągu dnia i grając w pobliskim północnym Missisipi co wieczór w klubach nocnych. Jego pierwsze zawodowe występy miały miejsce pod koniec lat 50. w Curry’s Club w południowej części Memphis[5].
Uważany jest za jednego z prekursorówrapu. Hayes w czasie swej długoletniej kariery wywarł olbrzymi wpływ na pokolenia afroamerykańskich muzyków. Stał się zarówno symbolem ekspresji seksualnej, jak i wyrazem dumy z tożsamości afroamerykańskiej w społeczeństwie Ameryki Północnej. Hayes nagrywał popularne piosenki, muzykę filmową oraz bardziej znaczące dzieła, których przykładem jest monumentalna 15-minutowa pieśń „Joy”.
Największym przebojem Hayesa jest temat muzyczny do filmuShaft (1971). Za ten utwór otrzymał on w 1972 roku Oscara w kategoriinajlepsza piosenka oryginalna do filmu[6].
Od pierwszego odcinka Hayes podkładał głos postaci Szefa w serialuMiasteczko South Park, jednak zrezygnował w 2006. Powodem podanym w oficjalnym oświadczeniu było wyśmiewanie przez twórców przekonań religijnych innych osób, z kolei według autorów serialu chodziło o odcinek naśmiewający się zescjentologów, do których należał Hayes, a który wcześniej nie miał problemów z odcinkami wyśmiewającymi chrześcijan, muzułmanów, żydów czymormonów[7][8]. W 2007 Hayes stwierdził w wywiadzie, że odszedł z serialu, ponieważ nie otrzymywał satysfakcjonującej gaży[9]. W ramach zemsty twórcy w otwierającym dziesiątą serię odcinkuPowrót Szefa wykorzystali fragmenty starych nagrań Hayesa, przedstawili jego postać jako pedofila i uśmiercili ją[10].
- 1967:Presenting Isaac Hayes (wyd. Enterprise)
- 1968:In the Beginning (wyd. Enterprise Records)
- 1969:Hot Buttered Soul (wyd. Enterprise)
- 1970:...To Be Continued (wyd. Enterprise)
- 1970:The Isaac Hayes Movement (wyd. Enterprise)
- 1971:Black Moses (wyd. Enterprise)
- 1971:Shaft (wyd. Enterprise)
- 1973:Joy (wyd. Enterprise)
- 1973:Live At The Sahara Tahoe (wyd. Enterprise)
- 1974:Tough Guys (wyd. Enterprise)
- 1974:Truck Turner (wyd. Enterprise)
- 1975:Chocolate Chip (wyd. HBS,ABC Records)
- 1975:Use Me (wyd. Stax)
- 1975:Groove-A-Thon (wyd. HBS,ABC Records)
- 1976:Juicy Fruit (Disco Freak) (wyd. HBS,ABC Records)
- 1977:Isaac Hayes & Dionne Warwick – A Man And A Woman (wyd.ABC Records, HBS)
- 1977:New Horizon (wyd.Polydor)
- 1978:For the Sake of Love (wyd.Polydor)
- 1978:Hotbed (wyd. Stax)
- 1979:Don’t Let Go (wyd.Polydor)
- 1979:Millie Jackson & Isaac Hayes – Royal Rappin’s (wyd.Polydor, Spring Records)
- 1980:And Once Again (wyd.Polydor)
- 1980:Light My Fire (wyd. Stax)
- 1981:Lifetime Thing (wyd.Polydor)
- 1986:U-Turn (wyd.CBS)
- 1988:Love Attack (wyd.Columbia Records /CBS Records)
- 1994:Wonderful (wyd. Stax / Fantasy)
- 1995:Raw & Refined (wyd. Pointblank/Virgin/EMI)
- 1995:Branded (wyd. Point Blank)
| 1960–1969 | |
|---|
| 1970–1979 | |
|---|
| 1980–1989 | |
|---|
| 1990–1999 | |
|---|
| 2000–2009 | |
|---|
| 2010–2019 | |
|---|
| 2020–2029 | |
|---|
